Türkiye'de bankacılık sektörünün sermaye kaynak yapısı ve risk yönetimi anlayışındaki değişim

Türkiye'de bankacılık, geleneksel aracılık hizmetlerinin yerine getirilmesinden değil, devletin borçlanma ihtiyacından doğmuştur. Devletin borçlanma ihtiyacını başlangıçta yerli sermaye kapsamında sayılabilecek, Galata Bankerleri karşılarken, süreç içerisinde bunların yerini yabancı sermayeli bankalar almıştır. 2. Meşrutiyetten sonra milli ekonomi yaratma çabasına paralel olarak, milli sermayeli bankalar kurulup, güçlendirilmeye çalışılmış, ancak istenen başarı sağlanamamıştır. Cumhuriyetin kuruluşundan sonra, bankacılık sektöründe yerli sermayenin ağırlığı artmış, fakat zamanla, uygulanan ekonomik politikalar ve birçok değişkene bağlı olarak bankaların sermaye kaynak yapısı değişim göstermiştir.Bankacılık sektöründe temel risk algısı kredi riski iken, finansal piyasaların hızla küreselleşmesi, teknolojik gelişmeler, ürün çeşitliliğinin artması gibi birçok nedene bağlı olarak, bankaların maruz kaldığı riskler çeşitlenerek artmıştır. Türk bankacılık sektöründe, Dünyada ki gelişmelere paralel olarak risk algısı ve risk yönetim anlayışı büyük değişiklikler göstermiştir.Bu çalışmanın birinci bölümünde Türkiye'de bankacılık sektörünün sermaye kaynak yapısının tarihsel gelişimi incelenmiştir. Çalışmada, Osmanlı devletinin son döneminde, özellikle Kırım savaşından sonra, devletin borçlanma ihtiyacını karşılamak amacı ile kurulan bankalar, 2. meşrutiyettin ilanıyla sektörün millileştirilme çabaları, Cumhuriyet döneminde bankaların sermaye kaynak yapılarında ki değişim, Kasım 2000 ve Şubat 2001 krizlerinden sonraki gelişmeler değerlendirilmiştir. İkinci bölümünde risk ve risk yönetim kavramları, Türkiye'de bu alandaki mevzuat değişiklikleri ve bankaların uygulamaları analiz edilmeye çalışılmıştır.Anahtar Kelimeler; Bankacılık Sektörü, Sermaye kaynak Yapısı, Risk, Risk yönetimi