Yeni bir finansman tekniği olarak varlığa dayalı menkul kıymetleştirme uygulaması

Uluslarası finans piyasaları, 1970'li ve özellikle 1980' li yıllarda uluslarası finans sistemini etkileyen gelişmelere bağlı olarak çeşitli finansal yeniliklerle tanışmıştır. 1980'li yıllarda dikkat çekici gelişmeler kaydetmeye başlayan finansal yenilikler arasında forward, future, swap, option ve varlığa dayalı menkul kıymetleştirme gibi bilanço-dışı finansman teknikleri yeralmaktadır. Varlığa dayalı menkul kıymetleştirme tekniği, kredi kurumlarının bilançolarındaki varlıkların ikincil pi yasada pazarlanabilir menkul kıymetler haline dönüştü rülmesi süreci olarak tanımlanabilir. Bu süreçte yaratılan menkul kıymetlere varlığa dayalı menkul kıymetler adı verilmektedir. Varlığa dayalı menkul kıymetler ödeme aktarmalı sertifikalar, varlığa dayalı tahviller ve ödeme aktarmalı tahviller olmak üzere başlıca üç grupta toplanmaktandır. Varlığa dayalı menkûl kıymetleştirmeye konu olan varlıklar arasında otomobil kredileri, kredi kartı alacakları, leasing alacakları, factoring alacakları, ticari ipotekler ve alacağa dayalı finansman bonosu programları yer almaktadır. ABD 'de başlayan varlığa dayalı menkul kıymetleştirme uygulaması 1980'li yılların ortalarından itibaren Fransa, İtalya, İspanya, Almanya, İsveç, Norveç, Finlandiya gibi Avrupa Ülkeleri ile Japonya, Avustralya, ve Yeni Zelanda'da gelişme göstermeye başlamıştır. Türkiye'deki varlığa dayalı menkul kıymetleştirme uygulaması, bankacılık sisteminin rezerv gereksinimlerini azaltma, likiditeyi artırma ve etkin bir ikincil piyasanın geliştirilmesine yönelik bir çerçevede gelişmektedir.