Yeşil teori bağlamında avrupa birliği çevre politikası ve plastik kullanımı

Yeşil teorinin, buhar makinelerinin icadıyla dünyada hızla yayılan endüstri devriminin meydana getirdiği tahribatın eleştirisi olarak 1960'lı yıllarda tartışılmaya başlandığı tahmin edilmektedir. Yeşil teori, insanların doğa üzerinde üstünlük kurdukları mevcut düzeni eleştirmiş ve olayları insan odaklı değil; çevre odaklı olacak şekilde ele almıştır. İnsanların, doğa üzerinde üstünlük kurmalarını ve doğayı kendi istek ve arzuları doğrultusunda kullanabilmelerini reddeden yeşil teori, ana akım teorilerinin bu konudaki görüşlerini de kabul etmeyerek yeniden yorumlamıştır. Avrupa Birliği (AB) ilk kurulduğunda ekonomik bir birlik olma yolunda ilerlemiş ve ilk kurulduğu yıllarda çevre konusunu göz ardı etmiştir. Başlangıçta çevresel kaygılar ön planda tutulmasa da Birliğin zamanla sosyal ve siyasal bütünleşme içerisinde olması ve çevre sorunlarının küreselleşmesi ile çevre konusu, AB'nin gündeminde yer almaya başlamıştır. Çevreyi korumanın resmi olarak AB'nin görev alanına dâhil edilmesi 1986 yılında Avrupa Tek Senedi ile olmuştur. AB, çevre politikaları ile ilgili ilkeler belirleyerek Birlik içerisinde ortak çevre politikaları üretmeyi hedeflemiştir. Günümüzde çevrenin korunması, AB için oldukça önemlidir. Doğada yüzyıllar boyunca yok olmayan plastikler, ciddi çevresel sorunlara sebep olmaktadır. AB, plastik kullanımının azaltılması için ortaya koyduğu Plastik Stratejisi ve özellikle Tek Kullanımlık Plastikler Direktifi ile bir takım plastik malzemelerin kullanımını yasaklamıştır. Bu kapsamda çalışmamızda yeşil teori bağlamında AB çevre politikasının oluşumundan başlayarak tarihsel sürecine, çevre programlarına, yürütülen politikanın ilkelerine ve aktörlere değinilmiştir. AB'nin plastik atıklarla nasıl mücadele ettiği ve bu çerçevede aldığı önlemler ve politikalar araştırılmıştır