Yüksek tibial osteotomi uygulanan hastalarda fonksiyonel durum, denge ve düşme riskinin değerlendirilmesi

Osteoartrit (OA), sinovyal eklemin tutulduğu dejeneratif eklem hastalığıdır. Osteoartritte semptomatik olarak en çok tutulan eklemlerden biri diz eklemidir. Bu çalışmanın amacı diz osteoartriti tedavisinde kullanılan yüksek tibial osteotomi (YTO) sonrası hastaların fonksiyonel düzeyleri, denge ve düşme riski parametrelerini değerlendirmektir. Çalışmamız yaş ortalaması 51,6±4,9 yaş ortalamasında 20 kadın birey ile post-op 3.ayda yapıldı. Eklem hareket açıklığı, ödem, propriyosepsiyon değerlendirmesi yapıldı. Denge ve düşme riski değerlendirmesi için BIODEX sistemi kullanıldı. Fonksiyonel düzey değerlendirmesi için Single Leg Step Down (SLSD) testi, merdiven inip-çıkma testi, 30 sn otur-kalk testi, zamanlı kalk yürü testi (TUG) kullanıldı. Yaşam kalitesi için Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS), Hospital for Special Surgery (HSS) skoru, Tegner Aktivite Ölçeği ve Cerrahi Memnuniyet Anketi kullanıldı. Çalışmaya katılan bireylerin yaş ortalaması 51,6±4,9 yaş olarak saptandı. Opere olmayan ekstremite ile opere ekstremite eklem hareket açıklığı, ödem volümleri, propriyosepsiyon ölçüm sonuçları, SLSD skoru anlamlı olarak farklıydı (p<0,001). BIODEX değerlendirmesinde m-CTSIB gözler açık-sert zemin skoru ile düşme riski skoru anlamlı olarak ilişkili bulundu (p<0,05 r=0,549). Opere diz 30° propriyosepsiyon ölçümleri ile opere diz kas kuvveti anlamlı olarak negatif ilişkili bulundu (p<0,05 r=0,676). Fonksiyonel durum ile yaşam kalitesini değerlendiren anket sonuçları ilişkili bulundu. Katılımcıların opere ekstremite değerlendirme fonksiyonel düzey sonuçlarının opera olmayan ekstremiteye göre kötü olduğu gösterildi. Denge parametreleri ile düşme riski ; kas kuvvetindeki azalma ile propriyoseptif duyu algısının ilişkisi çalışmamızda gösterildi. Değerlendirilen parametrelerin birbiri üzerindeki etkisini görebilmek için daha fazla sayıda katılımcı ile değerlendirme yapılmasını önermekteyiz.