New inclinations towards land usufruct in the 18th century Anatolia

Bu tez 18.yy Osmanlı tarımsal üretimindeki değişimleri ticarileşme olgusu bağlamında ele alıp değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Ortaya çıkan yeni toprak sahipleri, uzun dönemli toprak tasarrufu ve ortakçılık birbirleriyle ilişkili olarak incelenmektedir. Ekilebilir arazi satın alan kişilerin sahip oldukları ünvanlar tartışılmakta, Osmanlı'nın 17.yy'ın ikinci yarısından itibaren tecrübe edilen devlet aygıtlarındaki kontrolünü yitirme durumu toprak tasarruf etmenin süresinde ve aynı zamanda bu toprakları satın alan ve mesleği çiftçilik olmayan yeni toprak sahiplerinin ortaya çıkmasında etkili olduğu iddia edilmektedir. 18.yy'da şehir sakinlerinin ekilebilir arazi almaya eğilimli oldukları öne sürülmektedir. Şehirlerde yaşayan bu yeni toprak sahiplerinin, uzun-dönem tasarruf edilebilir arazilerden köylüler ile giriştikleri ortakçılık faaliyetleri ile artık ürün elde etme yoluna gittikleri iddia edilmektedir. Konunun teorik boyutu kadı sicillerindeki tarla satışları ve ortakçılık ile ilgili olan davalarla desteklenmektedir. Bu davalar tarla satın alan ve ortakçılığa girişen kişilerin eğilimlerini göstermektedir. Ampirik veriler 18.yy'a ait Konya şehrinin üç adet Antakya şehrinin iki adet kadı sicillerinden müteşekkildir. Bu tez konu ile ilgili yapılmış olan önceki araştırmalara alternatif bir perspektif sunmayı, ticarileşme sürecinin fazla ürün elde etme imkanı doğuran ortakçılık sistemi bağlamında incelenmesini önerme yolu ile amaç edinmektedir.