1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'ndan sonra Balkanlardan İzmir'e göç ve muhacirlerin iskânı

1353 yılında başlayan Osmanlı Devleti'nin Balkanlara ilgisi, Balkan coğrafyasına hâkimiyet sağlaması ve Anadolu'dan o coğrafyaya yapılan göçlerin başlaması ile zirve noktasına ulaşmıştır. Bu göçlerin neticesinde Balkan coğrafyasında Türk kültürü yayılmaya başlamış ve kalıcı hale gelmiştir. Osmanlı Devleti'nin hoşgörü politikası ve adaletli yönetimi ile bu coğrafyaya huzur ve güven işlenmiş, Türk ve yerel sakinler yüzyıllarca bir arada yaşamışlardır. Rumeli'ye ayak basması ile Osmanlı Devleti sürekli büyüyen ve genişleyen bir devlet haline gelmiştir. Söz konusu büyüme beraberinde duraklamayı da getirmiş, yüzyıllar süren yeni bir süreç başlamıştır. Dağılma sürecine girilmesi ile Balkan coğrafyasını Türkleştirmek için bölgeye yerleştirilen Türkler Anadolu'ya Osmanlı topraklarının bağrına dönmeye mecbur bırakılmıştır. Balkanlardan söz konusu ilk kitlesel göç, 1787-1792 yıllarında yaşanan Osmanlı- Rus savaşı sonucunda başlamıştır. En yoğun göç hareketi ise, 1877-1878 yıllarında yaşanan Osmanlı- Rus savaşından sonra görülmüştür. Bu kitlesel göç hareketleri başkent İstanbul'a birlikte hatırı sayılır ölçüde İzmir'e de yapılmıştır. Balkan coğrafyasından koparılan muhacirlerin iaşe ve iskânı konusunda devlet destek olmuştur. İzmir'e yerleştirilen muhacirler için yerel sakinler de özen ve dayanışma göstermişlerdir. İzmir'e yapılan göçlerin yoğunluğu ve iskân faaliyetleri sonucu bölgede göçmen mahalleleri oluşturulmuş ve muhacirlerin geldikleri bölgelerin adı buralara verilmiştir. Günümüzde muhacir mahallerinde yerleşim devam etmekle birlikte daha homojen bir yapı görülmektedir.