21. yüzyıl sanatında değişen mekânsal algı ve yeni işgal alanları yaratma bağlamında enstelasyon sanatı

20. Yüzyılın sonlarında enstalasyonun radikal bir sanat pratiği olarak Arazi Sanatı ekseninde başlayan ve sonrasında galeri ve müzelere yansıyan yolculuğu, günümüz çağdaş sanatında merkezi bir role sahip olmasıyla devam etmektedir. Erken 20. Yüzyıl sanatçıları mekânı bir zemin olmaktan çıkarıp, ona yeni bir değer katarak, onu yapıtın bir parçası haline getirirler; sanat formu hibrit bir özgürlüğe kavuşur ve izleyici de katılımcı bir karaktere evrilir. Bu tez çalışmasının amacı, 1960'lardan itibaren gelişmeye başlayan enstalasyonun günümüze kadar olan gelişimi ile başlayarak, sanatçı, yapıt, değişen mekânsal algı ve katılımcı olarak merkeze çekilen izleyici arasındaki yeni ilişki dinamiklerini anlayabilmektir. Müze ve galerinin sınırlarını zorlayan, yeni işgal alanları yaratma bağlamında anıtsal ve vurucu boyutlarda yapıt üreten enstalasyonlar, bu belirsiz, dinamik ve sürece odaklanan sanat anlayışının özünü anlayabilmek için dokuz kategoride incelenecektir.