24-36 aylık çocuğu olan annelerin özyeterlik algıları ve çocuk yetiştirme tutumları ile çocuğun motor gelişimi arasındaki ilişkinin incelenmesi

Araştırmanın çıkış noktası, günümüzde çocukların giderek daha az hareket edecek alan bulabilmesi ve ailelerin çocuk yetiştirme tutumları ve çocuk yetiştirmedeki özyeterlik algılarının çocuklarının motor gelişimleri üzerinde bir etsinin olup olmadığının anlaşılmaya çalışılmasıdır. Bu kapsamda, 24-36 aylık çocuğu olan annelerin özyeterlik algıları ve çocuk yetiştirme tutumları ile çocuklarının motor gelişimi arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmaktadır. İlişkisel tarama modelinden yararlanılan çalışma için, Ankara ili, merkez ilçelerinde, Aile Çalışma ve Sosyal Politikalar Bakanlığı'na bağlı, Gündüz Bakımevi ve Kreş'lere devam etmekte olan 24-36 aylık çocuklar ve onların annelerine ulaşılmıştır. Araştırmanın örneklemini, tabakalı örnekleme yöntemi ile seçilen 200 çocuk ve onların anneleri oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak annelerin doldurduğu 'Demografik Bilgi Formu', 'Ebeveyn Tutum Ölçeği' ve 'Anne Babalık Görevlerinde Özyeterlik İndeksi (1-3 Yaş Grubu Ölçütü)' ile çocuklar için araştırmacı tarafından doldurulan 'Gazi Erken Çocukluk Aracı (GEÇDA)' kullanılmıştır. Elde edilen verilerin analizinde SPSS 25 paket programı ile Pearson Korelasyon testi, bağımsız gruplar t testi ve ANOVA testleri kullanılmıştır. Elde edilen sonuçlar doğrultusunda, annelerin çocuk yetiştirme tutumları ve özyeterlik algıları ile çocuğun psikomotor gelişimi arasında ilişki bulunmuştur. Aynı zamanda, tutum, özyeterlik ve psikomotor gelişim ile çocuğun cinsiyeti, yaşı, doğum sırası ile anne ve babanın yaşı, çalışma durumu, eğitim seviyesi, sosyoekomonik düzeyi, ailede yaşayan başka bireylerin varlığı ve ailedeki çocuk sayısı arasında anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Elde edilen sonuçlar, ilgili alan yazın taranarak tartışılmış ve yorumlanmıştır.