5237 sayılı Türk Ceza Kanununda terk suçu

Hukuk kuralları ile ahlak kuralları birbiriyle sıkı bir ilişki içerisindedir. Bir toplumun ahlak kuralları gözetilmeden ceza hukuku anlamında suç tanımlarının yapılması düşünülemez. Dolayısıyla toplumca önem arz eden ahlaki değerlere aykırı hareket edilmesinin, kanun koyucu tarafından suç olarak düzenlenmesi ideal hukukun gereğidir. Bu şekilde toplum vicdanında rahatsız edici fiillerin işlenmesi önlenmek istenmekte ve bu fiiller ceza hukuku anlamında bir yaptırıma bağlanarak caydırıcılık sağlanmaktadır. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda düzenlenen terk suçu tanımı da bu mahiyettedir. Bir ahlak kuralı olan çevremizi gözetmek, ihtiyaç sahibi yakınlarımızı korumak, ceza hukuku anlamında belirli hallerde koruma altına alınmış olmaktadır. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 97. maddesinde düzenlenen terk suçu ile koruma ve gözetim yükümlülüğü altındaki mağdurun kendi haline terk edilmesi bir ceza yaptırımına bağlanmıştır. Bu suçun oluşabilmesi için iki önemli husus dikkat çekmektedir. Birincisi mağdurun kendi haline terk edilmesidir. İkincisi ise, kendi haline terk edilen mağdurun kendini idare edemeyecek durumda olmasıdır. Şu halde, koruma ve gözetim yükümlülüğü altında bulunan bir kimsenin, bakılması için bir başkasına teslim edilmesi veya kendini idare edebilecek bir kimsenin terk edilmesi durumlarında bu suç oluşmayacaktır. Toplumun ahlaki değerlerini de koruyan bu suç tanımının uygulamada ve teoride problem arz eden hususlarına çözüm önerilerinin sunulması bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Bu konular değerlendirilirken, terk suçunun ceza hukuku anlamında bir değerlendirilmesi yapılmaya çalışılacaktır. Anahtar Kelimeler: Ahlak kuralları, Ceza, Koruma ve gözetim yükümlüğü, Suç, Terk