İngilizce öğretmenlerinin öz yeterlilik algılarını yordayıcı olarak akademik iyimserlik ve psikolojik iyi oluş

Bu çalışmanın amacı, İngilizce öğretmenlerinin akademik iyimserlik ve psikolojik iyi oluş seviyelerinin onların öz-yeterlilik duygusunun yordayıcıları olup olmadığını görmektir. Bu amaca ulaşmak için de nicel araştırma modeli kullanılmıştır. Ayrıca korelasyonel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırma verileri Psikolojik İyi Oluş, Akademik İyimserlik ve Öğretmen Öz-yeterlilik Ölçeği olmak üzere üç ölçekten oluşan google formları aracılığıyla toplanmış ve ölçekler Hakkari ilinde ilkokul, ortaokul ve liselerde görev yapan 272 İngilizce Öğretimi öğretmeni tarafından doldurulmuştur. Verileri incelemek için SPSS ve AMOS programları kullanılmıştır. Değişkenler arasındaki ilişkileri değerlendirmek için Pearson momentler çarpımı korelasyon katsayısı değerlendirilmiş ve üç değişken arasında anlamlı ve pozitif bir ilişki olduğu bulunmuştur. İlgili değişkenleri incelemek için Çoklu Doğrusal Regresyon kullanılmış ve öğretmen öz-yeterlilik değişkenindeki herhangi bir değişikliğin %39,4'ünün psikolojik iyi oluş ve akademik iyimserlik değişkenleri ile lineer regresyon yoluyla açıklanabileceği gösterilmiştir. Ayrıca akademik iyimserlik ve psikolojik iyi oluşun öz yeterlilik seviyelerinin önemli yordayıcıları olup olmadığını belirlemek ve değişkenlerin doğrudan ve dolaylı etkilerini keşfetmek için yol analizi kullanılmıştır. Yol analizinin sonuçları, akademik iyimserliğin İngilizce öğretmenlerinin öz-yeterlilik düzeylerini yordayabileceğini ancak psikolojik iyi oluşun anlamlı bir yordayıcı olmadığını ortaya koydu. Ayrıca, psikolojik iyi oluşun akademik iyimserlik yoluyla EFL öğretmenlerinin öz-yeterlilik duygularını dolaylı olarak etkilediği bulunmuştur bu da akademik iyimserliğin tam aracı bir değişken olduğunu göstermektedir. ANOVA ve t-testleri ile cinsiyet, yaş, kıdem ve okul türü değişkenlerine ilişkin analiz, erkek İngilizce öğretmenlerinin psikolojik iyi oluş, öz yeterlilik ve akademik iyimserlik düzeylerinin kadın öğretmenlerden anlamlı olarak daha yüksek olduğunu ortaya koydu. Yaş grupları için tespit edilen tek fark, başkalarıyla olumlu ilişki alt boyutunda algılanmasında olmuştur. Bu alt boyutta 29 yaş ve altı katılımcılardan, 30 yaş ve üstü katılımcılara göre daha yüksek skorlar elde edilmiştir. Ayrıca, bu çalışmada deneyim belirleyici bir faktör olarak bulunmamıştır. Bulgular, ankette kullanılan ölçek ve alt boyutlarda kurum türüne göre istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermiştir. Farkın kaynağı olan gruplar TUKEY testi ile belirlenmiştir.