Orta yaşlılık döneminde yaşa özgü deneyimler: Yaş ayrımcılığı, yaşlanma ve başa çıkma

Bu çalışma, orta yaşlılıkta küçük, orta ve büyük ölçeklerde deneyimlenen yaşlanma ve yaş ayrımcılığının çok boyutlu doğası hakkında farkındalık artırmayı amaçlamıştır. Yaşlanma ve yaş ayrımcılığının kavramsallaştırmasına, olumlu yanlarına, zorluklarına ve başa çıkma biçimlerine yönelmiştir. Yaşları 75 ile 82 arasında değişen ve kendi konutlarında yaşayan 13 katılımcıyla bireysel ve yüz yüze olarak görüşülmüştür. İzdem çözümlemesi kullanılmış ve bulgular katılımcı ve kilit kişilerle yapılan görüşmelerle doğrulanmıştır. Katılımcılar, yaşlanma ve yaşlı olmayı net bir şekilde ayrıştırmış ve yaşlı olmayı yaşamdan kopma, bilişsel gerileme ve başkalarına bağımlı olmakla ilintilendirmiştir. Yaşlanmanın kimi göstergelerini deneyimlemelerine karşın katılımcılar kendilerini yaşlı görmemişlerdir. Yaş ayrımcılığının iyi yanlarını saygı olarak kabullenmişlerdir. Yaş ayrımının saldırgan yanlarını kendileri değil, başkaları üzerindeki gözlemlerine dayandırmış ve saygısızlık olarak değerlendirmişlerdir. Güçlü sosyal desteğe sahip olmalarına karşın, katılımcılar kendilerine yönelik ayrımcılıktan arınık değillerdir. Daralmakta olan çevreleri ve toplumsal yalıtlanma hakkında kaygılıdırlar. Sosyal uğraşlar ve torunlar değerli başa çıkma araçları olarak görünmüştür. Yalnızca kişisel ve ilişkisel sorunlar değil, toplum ve genç kuşaklar için olan kaygılar da dile getirilmiştir. Sağlık ve bakım hizmetlerinde, toplumsal katılımda ve parasal sorunlarda destek gereği olduğunu belirtmişlerdir. Kuşaklar arası ağlar ve akran dayanışması kurulması önerdikleri iyileştirici düzenlemeler arasındadır. Bulguların çıkarımları psikolojik danışmanlık uygulamaları ve sosyal politikalar açısından tartışılmıştır.