Aile hekimliği uzmanlık öğrencilerinin eğitim sürecindeki rotasyon uygulamalarının ve rotasyon uygulamaları hakkında görüşlerinin değerlendirilmesi

GİRİŞ VE AMAÇ: Sağlık sistemimizin temeli olan aile hekimliği sisteminde, aile hekimliği uzmanlarının dolayısıyla aile hekimliği uzmanlık öğrencilerinin yetkinliği önem arz etmektedir. Çalışmanın amacı, aile hekimliği uzmanlık öğrencilerinin eğitimleri boyunca yaptıkları rotasyonlar hakkındaki düşüncelerini, rotasyonlardaki eksiklikleri ve buna neden olan faktörleri uzmanlık öğrencilerinin bakış açısıyla ortaya koymaktır. GEREÇ VE YÖNTEM: Kesitsel tipte tanımlayıcı olarak tasarlanan araştırmanın evreni Türkiye'deki aile hekimliği uzmalık öğrencileri idi. Araştırma için herhangi bir örnekleme yöntemi kullanılmadı. Sosyal medya yoluyla 513 uzmanlık öğrencisine online anket uygulandı. Çalışmamızda kullanılan anket formu; sosyodemografik bilgi formu ve TUKMOS önerileri ve benzer araştırmalardan esinlenilerek hazırlanan rotasyon değerlendirme formundan oluşmaktadır. BULGULAR: Katılımcıların çoğunluğu rotasyon öncesi rotasyon hedeflerinin kendilerine bildirilmediği yanıtını verdi. Yanıtlar üniversite ve eğitim araştırma hastanelerinde eğitim gören uzmanlık öğrencileri arasında karşılaştırıldığında acil tıp ve nöroloji rotasyonlarında anlamlı bir fark bulunmazken diğer rotasyonlarda bilgilendirilme oranları eğitim araştırma hastanelerinde eğitim gören uzmanlık öğrencilerinde anlamlı derece yüksekti. Katılımcıların rotasyona başlamadan rotasyon hedefini çoğunlukla araştırdıkları görüldü. Katılımcılar rotasyon süresi için çoğunlukla gerektiği kadar yanıtını verdiler. Çekirdek eğitim programına ve sahada karşılaşılabilecek durumlara en yüksek oranda uygun yanıtı verilen rotasyon deri ve zührevi hastalıkları oldu. Eğitim araştırma hastanesinde eğitim alan uzmanlık öğrencileri üniversite hastanesinde eğitim alanlara göre kadın hastalıkları ve doğum ve pediatri rotasyonlarının çekirdek eğitimle daha uyumlu olduğunu, iç hastalıkları ve kadın hastalıkları ve doğum rotasyonlarının ise saha ile daha uyumlu olduğunu düşünüyorlardı. Katılımcılara yöneltilen açık uçlu sorularda gerekli eğitimin alınamamasında en yüksek oranda görülen eksiklik gidilen rotasyondaki iş gücü ihtiyacı sebepli personel eksikliğini doldurmak ve poliklinik süresinin yetersiz olması olurken çözüm önerilerinde 'Rotasyoner gittiği bölümde iş gücü olarak değerlendirilmemeli, eğitimi ön planda tutulmalı' öne çıkmaktadır. SONUÇ: Aile hekimliği uzmanları toplum sağlığının korunması ve iyileştirilmesinde önemli bir role sahiptir. Uzmanlık eğitimi sürcindeki rotasyonların çekirdek müfredat ile uyumlu olarak ve eğitim-hizmet dengesi kurularak birinci basamak yönelimli olarak verilmesinin toplum sağlığı ve sağlık harcamalarına yansıması olumlu yönde olacaktır. Anahar kelimeler: Aile Hekimliği, Uzmanlık Eğitimi, Rotasyon Eğitimi