Aişe Teymur'un modern şiirdeki yeri

19. yüzyılın ikinci yarısına damgasını vuran Mısır'lı şair Aişe Teymur, 19.Yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında genel olarak edebiyatta özel olarak da "Modern Arap Edebiyatı"nın nadir kadın Müslüman şahsiyetlerinden birisidir. Çağdaşları el-Barûdî ve es-Saâtî ile beraber Aişe Teymur'un edebî sahada ortaya koymuş olduğu eserler, söz konusu dönem Mısır edebiyatının en yüksek seviyeli ürünlerini yansıtmaktadır. "Kadın uyanışının öncüsü" olarak da gösterilen Aişe Teymur, aynı zamanda modern tarihçilerin ifade ettiği gibi Hidiv İsmail döneminin sosyal ve edebî alandaki reformlarının öncülerinden biri olarak da gösterilmektedir. Aişe Teymur, şiir alanındaki Arapça Divanı "Hılyetü't-tırâz"ın yanı sıra Türkçe ve Farsça şiirler de yazması sebebiyle "üç dilli şair" olarak adlandırılmış olup, nesir alanında da üç değerli eser bırakmıştır. Bunlar "Netâicü'l-ahvâl fi'l-akvâli ve'l-ef'âl", "el-Likâ ba'de'ş- şetât " ve "Mir'âtü't-teemmül fi'l-umûr"dur. Manzum eserlerini daha çok medih, mersiye ve gazel tarzında yazmış olan Aişe Teymur'un şiirinde "gazel" divanının üçte birini teşkil etmektedir. Kendisinden önceki kadın şairlerinin ifade edemediği şekilde duygularını cesaretle ifade etmiş olması, onu kendisinden sonra gelen şairler ve edebiyatçılar açısından çığır açan ve ilham kaynağı olan bir öncü konumuna yükseltmiştir. Sosyal konuları içeren şiirlerinde Barûdi'nin üslûp, teşbih ve kinaye'de izlediği yolu takip etmiş olan Aişe'nin edebi üslûbu'nun etkisi, öğrencilerinden Emine Necib ve Bâhise el- Bâdiye'de açıkça gözükmektedir.