Kaygı ile umut arasında: Gezi protestoları sonrası prefigüratif siyasetlerin gelgitleri

Bu tez, Gezi Protestolarının kalıcı miraslarından biri olan prefigüratif siyasetlerin izini sürüyor. Gelecekte deneyimlenmesi arzulanan toplumsal ilişkilerin şimdiden somutlaştırılmaya çalışılmasına yönelik bir dizi siyasi eylem olarak tanımlanabilecek bu kavram, 21. yüzyıldaki küresel eylemliliklerin belirleyici özelliklerinden biri haline gelmiştir. Türkiye'de 2000'li yıllar boyunca çeşitli dikkat çekici örneklerinden bahsetmek mümkün olsa da prefigüratif siyasetin daha geniş bir kabul ve yaygınlık kazanması ancak Gezi'den sonra mümkün olmuştur. İstanbul'da yer alan çeşitli gruplarla gerçekleştirilen derinlemesine mülakatlara dayanan bu araştırma, park içerisindeki prefigüratif deneyimlerin ve bunların farklı alanlara yayılmasının ardında yatan duygusal mikro dinamiklere odaklanıyor. Bu pratiklerin parkta ortaya çıkan bir dizi ortak duygunun üretimi ve yeniden üretimi için belirli mekanizmalar sağlayarak eylemcileri çeşitli siyasi eylemlere kalkışmak ve sürdürmek açısından cesaretlendirdiğini iddia ediyorum. Bu mekanizmaların Gezi'den hemen sonraki süreçte prefigüratif siyasetlerin yaygınlaşmasına yönelik ilksel bir momentum oluşturmasına ek olarak, uyandırdıkları etkinin artan otoriterleşmenin getirdiği kısıtlamalara rağmen bu siyasetlerin sürdürülebilmesi açısından da önemli olabileceğini düşünüyorum. Bu bağlamda, bu ilksel itkinin nasıl kurucu bir mirasa dönüşebildiğini tartışmak için son bölümde Kadıköy Kooperatifi örneğine odaklanıyorum. Neticede, bu mirasın prefigüratiflik, öz-düşünümsellik ve dayanışma temel ilkeleri etrafında ortaya çıkan ve yatay bir hukuki düzen aracılığıyla yerleşikleşmeye çalışan yeni bir özneliğe işaret ettiğini öne sürüyorum.