Arap baharı ile birlikte değişen Türkiye-Suriye ilişkileri: Sosyal inşacı bir analiz

2011'de Orta Doğu'da ortaya çıkan Arap Baharı, Türkiye'nin 2002'den beri yürüttüğü yumuşak güce dayalı ve komşularla iyi ilişkiler geliştirmek temeline oturtulmuş dış politikasını negatif şekilde etkilemiştir. Bu çalışmanın amacı, Türkiye ile Suriye arasındaki dostluk boyutunda seyreden ilişkilerin Arap Baharı'ndan sonra nasıl hızlı bir şekilde gerilediğini ve bu dönemde Türkiye'nin izlediği Suriye politikasını, karar vericilerin söylemleri üzerinden inceleyerek Sosyal İnşacı bir perspektifle ortaya koymaktır. Çalışmada Türkiye'nin dış politika söylemi Sosyal İnşacı yaklaşımın temellerini oluşturan değer ve normlar çerçevesinde, kimlik-çıkar ve yapı-aktör ilişkisi kapsamında incelenecektir. Yapılan analizde Türkiye'nin Suriye krizine yönelik insani değerlere dayalı etik bir söylem kullandığı öne sürülecektir. Suriye'de protestolar ilk başladığında Türkiye'nin söyleminin daha ihtiyatlı iken, krizin derinleşmesiyle birlikte Türkiye'nin söyleminin de sertleşmeye başladığı ve Suriye'ye atfedilen kardeş ülke kimliğinin olumsuz yönde dönüştüğü gösterilmeye çalışılacaktır. Söylemde belirlenen bu dönüşümün sadece Suriye rejimini kapsadığı, politika karar vericilerinin Suriye'de rejime ayaklanan halkı hâlâ "kardeş" kimliği altında değerlendirmeye devam ettiği savunulacaktır. Ayrıca Suriye'nin Türkiye'ye ait askeri bir jeti düşürmesinden sonra, Türkiye'nin Suriye söyleminin askerileştiği ve bu dönemden sonra dış politikada güvenlik tehdidi söyleminin ön plana çıktığı öne sürülecektir. Anahtar Sözcükler: Arap Baharı, Dış Politika, İnşacılık, Söylem, Suriye, Türkiye