Privatization of archaeology: Case of Turkey

Bu tez arkeoloji alanındaki özelleştirme kavramını ve özellikle Türkiye örneklerinden yola çıkarak farklı özelleştirme yöntemlerini incelemektedir. 21. yüzyılda arkeoloji uygulamalarının sınırları genişletilmekte ve kazılardan beklentiler bilimsel araştırmaların yanı sıra eğitim ve sosyal hizmetleri de kapsayacak şekilde toplum odaklı olarak biçimlenmektedir. Bu durumda ?arkeolojinin özelleştirilmesi? tüm destekleyici aktivitelerin devlet dışındaki kurumlardan kaynak bulması durumuna işaret etmektedir. Arkeoloji pratiğinde önemli yer tutan destekleyici aktiveler bu çalışma kapsamında dört başlıkta toplanmıştır: arkeolojik alanların mülkiyeti, kiralanması ve devri, kontrat arkeoloji, arkeolojik alan yönetimi ve arkeoloji uygulamaları sponsorlukları. Çalışma sözü geçen başlıklar altında ortaya çıkan özelleştirme uygulamalarının dünyadaki örneklerini Türkiye örnekleri ile karşılaştırmaktadır. İlgili yasal çerçeve, uluslararası anlaşmalar ve yerel düzenlemeler incelemenin ana temalarını oluşturur.Pek çok durumda arkeolojik miras, turizm, yerel kalkınma veya yeniden kullanım yollarıyla finansal bir kaynak yaratabildiği sürece daha iyi korunmaktadır. Buna paralel olarak Türkiye'de son yıllarda yürürlüğe giren pek çok yasa devletin özel sektör ile işbirliği yaparak kültürel mirasın kullanılarak korunmasına sıcak baktığını göstermektedir. Buradan yola çıkarak, çalışmanın diğer bir amacı özel sektörün arkeolojiye ve özellikle belli arkeolojik alanlara yaptıkları yatırımların nedenlerini incelemektir. Şirketlerin amaçlarını anlamak için, çalışmanın bir bölümü medya haberleri, kazı raporları ve söz konusu şirketlerle yapılan şahsi görüşmelere ayrılmıştır.