Irak'ın Salah Aldeen kentinde ı̇nterlökı̇n-17A ve ı̇nterlökı̇n-33 genlerı̇ndekı̇ genetı̇k polı̇morfı̇zmı̇n covıd-19 şı̇ddetı̇ ı̇le ı̇lı̇şkı̇sı̇

Yeni koronavirüs SARS-CoV-2'nin neden olduğu COVID-19 pandemisi, yakın tarihin en ciddi küresel sağlık krizlerinden biri olarak ortaya çıktı. Virüsün yeni varyantları ortaya çıkmaya devam ettikçe, bunların bulaşma, hastalık şiddeti ve aşı etkinliği üzerindeki etkilerini anlamak için sürekli tetikte olmak ve araştırma yapmak şarttır. Bu çalışmanın amacı, IL-17A ve IL-33'ün COVID-19'un immünopatogenezinde oynadığı rolleri değerlendirmektir. Irak, Salah Aldeen'de COVID-19 ile enfekte olan kişiler için enfeksiyon şiddeti, IL-17A ve IL-33 genlerinin genetik polimorfizmleri tarafından belirlenmiştir. Tikrit hastanelerindeki COVID-19 ile enfekte hastalardan ve Şifa Hastanesi ile Musul Genel Hastanesi'ndeki COVID-19 hastaları için izolasyon birimlerinden Kasım 2021 ile Mayıs 2022 arasında kan örnekleri alınmıştır. Bu çalışma 120 katılımcıdan oluşmuş ve hafif hastalar (N=40), orta şiddette hastalar (N=40) ve ağır hastalar (N=40) olmak üzere COVID-19 ile ilgili DSÖ ve Irak Ulusal Kılavuzları açısından üç kategoriye ayrılmıştır. Bu çalışmanın bulguları, hafif vakalarda katılımcıların %55,4'ünün 45 yaşından büyük olduğunu; orta vakalarda %52,2'sinin 45 yaşından büyük olduğunu; ağır vakalarda ise %58,1'inin 45 yaşından büyük olduğunu ortaya koymuştur. Ancak, ağır ve hafif vakalar arasındaki yaş farkı istatistiksel olarak anlamlı olmamıştır (p>0,05). Şiddetli COVID-19 vakalarının oranı erkeklerde kadınlardan daha yüksek bulunmuş olup, erkeklerde 29 vaka (%72,5) ve kadınlarda 11 vaka (%27,5) görülmüştür. Bununla birlikte, şiddetli ve hafif vakalarda erkek ve kadın dağılımının istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermediğini belirtmek gereklidir (p>0,05). Ayrıca, 40 hafif vakanın 13'ünde (%32,5) hipertansiyon ve 15'inde (%37,5) T2DM; Orta şiddetteki 40 hastanın 19'unda (%47,5) T2DM, 17'sinde (%42,5) hipertansiyon; 40 ağır vakanın 25'inde (%62,5) T2DM ve 16'sında (%40,0) hipertansiyon söz konusu olmuştur. COVID-19 vakalarının şiddeti, diyabet ve hipertansiyon değişkenleri ile istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki göstermemiştir (p>0,05). Bulgularımız, mevcut COVID-19 vakalarının bir kısmının kronik hastalıklardan etkilendiğini ortaya koymuştur. Tüm kalıtım modellerinde IL-17A SNP'lerinde anlamlı bir bilgi söz konusu olmamıştır. IL17A SNP'den elde ettiğimiz sonuçlar, aşırı baskın modelde GA genotipindeki olasılık oranının nispeten yüksek olduğunu göstermiştir. Kalıtım modellerinin hiçbirinde önemli bir bilgi söz konusu olmamıştır. Ancak, IL33 SNP'sinden elde ettiğimiz sonuçların da gösterdiği gibi, orta ve ağır vaka grupları karşılaştırıldığında GA genotipindeki olasılık oranı oldukça yüksektir. COVID-19'lu T2DM hastalarında üre konsantrasyonu, COVID-19 olmayanlara kıyasla önemli ölçüde yüksek çıkmıştır (p≤0,05). Ayrıca, kreatinin düzeyleri de COVID-19'lu T2DM hastalarında COVID-19 olmayanlara kıyasla önemli bir artış göstermiştir (p≤0,05). Kontrol grubuyla karşılaştırıldığında, T2DM gruplarındaki glikoz seviyeleri önemli ölçüde daha yüksek olmuştur. Ek olarak, HbA1C konsantrasyonu toplam T2DM hastalarında kontrole kıyasla önemli ölçüde yükselmiştir (p≤0,05). Ayrıca, D-Dimer düzeyleri COVID-19 olan ve olmayan T2DM hastalarında kontrol seviyelerinden önemli ölçüde daha yüksek olmuştur (p≤0,05). Tam T2DM'li ile kontrol karşılaştırıldığında, ferritin konsantrasyonunda önemli bir artış söz konusu olmuştur (p≤0,05).