Bahaettin Karakoç'un şiirlerinde imge ve görüngü düzeyleri

Türk şiirinin "Beyaz Kartal"ı olarak bilinen Bahaettin Karakoç, cumhuriyet dönemi sonrası Türk şiirinde önemli bir yere sahiptir. Gerek fikirleriyle gerekse de yaşamış olduğu coğrafyadan kaynaklı, özgün bir şiir algısı oluşturur. Şiir Bahaettin Karakoç için vazgeçilmeyen bir yaşam kaynağıdır. Şiirlerinde mutlak gerçeği arayan şair, çocukken vermiş olduğu söze her zaman sadık kalmaya çalışır. Yayımlanan ilk şiir kitabı Seyran'dan itibaren özgün şiir anlayışının bayrağını dalgalandırmaya başlar. Şiirlerinde millî ve manevî değerlerin varlığını, kültürel unsurları, bunun yanında bireyin iç muhakemesini yaratıcı bir muhayyile ile yeniden ortaya koyan Bahaettin Karakoç, dilin imkânlarından da yararlanır. İmgelerden yararlanarak dilin sınırlarını zorlayan şair, yeni çağrışım değerleri ve zihin tasarısı oluşturarak estetik ve ahenkli şiirler ortaya koyar. Karakoç, şiirlerine imgeler aracılığıyla yeni mana değerleri yükleyerek söylenmeyen ve ifade edilemeyen duygulara tercüman olur. Şiirlerinde Rene Wellek ve Austın Warren'in "Edebiyat Teorisi" isimli kitaplarında ifade etmeye çalıştıkları imge türlerinden, yayılgan, batık, radikal, yoğun ve süsleyici-coşkun-bayat imgelere rastlanılır. Karakoç, şiirde kullanılmayan, unutulmaya yüz tutmuş kelimeleri özgün şiirinde tekrardan gün yüzüne çıkarır ve yeni mana birimcikleri oluşturur. Bundan dolayıdır ki onun şiirlerinde yayılgan ve batık imgeye daha sık rastlanmaktadır. Bu çalışmada Bahaettin Karakoç'un şiirlerinde imgelerin kullanımı ele alınmıştır. Çalışmanın ilk bölümde Bahaettin Karakoç'un hayatı, edebi kişiliği, eserleri ve şiirlerinde sıkça kullanılan temalara yer verilmiştir. İkinci bölümde ise imge hakkında genel bilgiler verilir. Çalışmanın üçüncü ve en temel bölümünde Bahaettin Karakoç'un şiirleri, imge çerçevesi içerisinde incelenmiştir. Çalışmanın "Sonuç" kısmında ise tespit edilen hususlar belirtilmiştir. Daha sonra Bahaettin Karakoç ve imge hakkında yararlanılan kaynakçaya yer verilmiştir.