Çankırı Eldivan yöresinde farklı gelişme çağlarındaki Anadolu karaçamı meşcerelerinde ölüörtü ayrışması

Bitki büyümesi ve gelişimi, karasal ekosistemdeki ayrışma süreçleriyle yakından ilgilidir. Orman ekosistemlerinde ölü örtü ayrışması, ağaçların gelişmesi için gerekli olan besin elementlerinin deposu olması yanında, toprak mikro ve makro organizmaları için bir enerji kaynağıdır. Türkiye'de Anadolu Karaçamı (Pinus nigra subsp. pallasiana) ölüörtü ayrışması ile ilgili çalışmalar yetersizdir. Bu tez çalışması kapsamında, İç Anadolu-Karadeniz geçiş kuşağında yer alan Çankırı Karatekin üniversitesi Orman Fakültesi Araştırma ve Uygulama Ormanı'nda, farklı gelişme çağlarındaki karaçam meşcerelerindeki ibre ölüötüsünün ayrışması ve buna bağlı olarak kimyasal içeriklerini belirlenmesi amaçlanmıştır. Karaçam meşcerelerinde üç farklı gelişim çağında (ab, b ve c) örnek alanlar seçilmiştir. Ölüörtü kapanlarından ibreler 2016'nın yazında toplanıp bu örneklerden 4-5 g tartılarak 20×20 cm genişliğinde 2mm gözenek açıklığında fiber sinek tellerinden yapılmış keselere konulmuştur. Kasım 2016 da her meşcerenin altına o alandan toplanan ibrelerinden hazırlanmış ölüörtü keseleri sahalara yerleştirilmiştir. Ölüörtü keseleri iki ayda bir alanlardan alınarak toplamda 216 adet ölüörtü kesesi toplanmıştır. Kalan ölüörtü kütlesi ve ayrışma oranı olan k sabiti belirlenmiştir. Bir yıllık çalışmanın sonucunda, farklı gelişme çağlarındaki karaçam meşcerelerinde ölüörtünün ortalama kalan kütlesi, Çkab, Çkb ve Çkc meşcerelerinde sırası ile % 69,90, % 75,92 ve % 73,57 olarak bulunmuştur. Çkab alanında k sabiti 0,36 Çkb alanında 0,27 Çkc alanında 0,30 olarak bulunmuştur. Buna göre, araştırma alanında genç karaçam meşceresinde ayrışmanın, yaşlı meşcerelere kıyasla daha hızlı olduğu ortaya koyulmuştur.