Canlıdan böbrek nakli yapılan hastalarda CXCl 11, CXCl 13, CCl2 ve CCL5 gen ekspresyonlarının allograft fonksiyonuyla olan ilişkisi

Giriş ve Amaç: Son dönem böbrek yetersizliği olan hastalar başarılı böbrek nakli sonrası hemodiyaliz ve periton diyalizi gibi diğer renal replasman tedavilerine göre daha uzun yaşam süresine ve daha iyi bir hayat kalitesine sahip olmaktadır. Böbrek nakli sonrası, graft böbreğinin sağlığı serum kreatinin ve idrarda proteinüri varlığı ile değerlendirilmekte olup her iki yöntemde de graft hasar gördükten sonra anlamlı değer değişiklikleri karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada canlıdan böbrek nakli yapılan hastalarda graftta geri dönüşümsüz hasar oluşmasından önce, CXCL11, CXCL13, CCL2 ve CCL5 gen ekspresyonları ile graft fonksiyonu arasındaki ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Hastalar ve Yöntem: Nisan 2013 ile Mart 2019 tarihleri arasında, yaş ortalaması 36 (18 ve 65 arası) olan toplam 91 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalardan preoperatif dönemde ve postoperatif 1. gün, 7. gün, 1. ay ve 3. ayda alınan idrar örneklerinde CXCL11, CXCL13, CCL2 ve CCL5 gen ekspresyonları değerlendirildi. Bulgular: CXCL11 ve CXCL13 gen ekspresyon düzeyi rejeksiyon gelişen hasta grubunda stabil graft fonksiyonu olan hastalara göre nakil sonrası 1. ve 7. gün (p<0.001) ile 1. ayda (p<0.05) istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek saptandı. CCL2 gen ekspresyon düzeyi ise nakil sonrası 1. ve 7. günlerde rejeksiyon hastalarında daha yüksek düzeyde bulundu (p<0.05). CCL5 ekspresyon düzeyi ise, sadece nakil sonrası 7. günde istatistiksel olarak rejeksiyon grubunda yüksek saptandı (p<0.05). Ayrıca takiplerinde BK virüs saptanan hastaların nakil sonrası 1. ayda CXCL11 gen ekspresyon düzeyinin stabil graft fonksiyonu olanlara göre yaklaşık olarak 4 kat daha yüksek olduğu saptandı. Sonuç: Böbrek nakli sonrası allograft fonksiyonu takibi büyük önem taşımaktadır. Çalışmadaki sonuçlar birlikte değerlendirildiğinde CXCL11, CXCL13, CCL2 ve CCL5 gen ekspresyon düzeylerinin allograft rejeksiyonu ile yakından ilişkili olup, ilerleyen zamanlarda bu kemokinlerin idrar ya da serum protein düzeylerinin allograft rejeksiyonunu öngörmede biyobelirteç olarak kullanılabileceği düşünülmektedir.