Ceza muhakemesi hukukunda dijital delillerin kullanılması ve ortaya çıkan sorunlar

Dijital dünyada yaşanan gelişmeler modern insanın hayatını büyük ölçüde kolaylaştırmaktadır. Günümüzde gelinen noktada, bankacılık işlemlerinden alışverişe, iletişimden eğitime kadar birçok alanda dijitalleşmenin giderek artan bir ivme ile hayata entegre olduğunu görmekteyiz. Özellikle dijital dönüşümün hızı düşünüldüğünde bu konuda etik ve hukuki çalışmaların ve düzenlemelerin de bu gelişmelere paralel hızda revize edilmesi ihtiyacı doğmaktadır. Dijitalleşmenin günlük hayat akışı içerisine bu derece dahil olması sebebiyle, modern insanın her gün defalarca kez farklı alanlarda bıraktığı "dijital iz" söz konusudur. Bu dijital dönüşümü hukuken göz ardı etmek mümkün olmamakla birlikte, ceza yargılamalarında temel arayışın maddi gerçeğe ulaşmak olduğu açıktır. Ceza muhakemesi hukuku açısından hukuka aykırılık teşkil etmeyen ve hukuka uygun yollarla elde edilmiş her verinin delil olma niteliği mevcuttur. Dolayısıyla hayatın her alanının giderek dijitale evrilmesi ve insanın bıraktığı dijital izler göz önüne alındığı takdirde, dijital verilerin delil olarak kullanılması kaçınılmaz hale gelmiştir. Türk hukukunda dijital delillerin kullanımıyla ilgili açık bir yasal düzenleme olmaması ve dijital verilerin yapıları gereği manipülasyona açık olmaları da ispat konusunda şüpheye sebep olabilecek durumlar doğurmaktadır. Çalışmamızda öncelikle ceza muhakemesi hukukunda ispat ve delillerin özellikleri incelenecek, ardından delil türlerinin neler olduğu ve dijital delillere ilişkin bilgiler ele alınacaktır. Çalışmanın üçüncü bölümünde, Türk Ceza Yargılaması Hukuku'nda delillerin değerlendirilmesi ve son bölümünde ise, Türk Ceza Yargılamasında dijital delillerin değerlendirilmesi hususu ele alınacaktır.