11 Eylül sonrası güvenlik algılarındaki değişim: Türkiye ve Fransa arasında Şarkiyatçılık ve İslamofobi üzerine karşılaştırmalı bir çalışma

Bu tez, Türkiye ve Fransa'daki Oryantalizm ve İslamofobiyi Postkolonyal Teori yardımıyla karşılaştırmayı ve tartışmayı amaçlamaktadır ve Türkiye gibi çoğunluğu Müslüman olan bir ülkenin tıpkı Avrupa'nın eski sömürgeci güçleri gibi "sözde Doğulu" söylemlere sahip olabileceğini kanıtlamayı amaçlamaktadır. Fransa ve Türkiye, tarihte laiklik gibi ortak yönleri olan ülkeler olarak biliniyor. Her iki ülke de, 2011 Arap Baharı'ndan sonra önemli ölçüde artan, Avrupa'daki en büyük göçmen nüfuslarından birine sahip. Avrupa'ya veya Batı'ya baktığımızda İslamofobi ve Oryantalizm gibi yönleri analiz etmek ve araştırmak kaynak fazlalığından dolayı kısmen daha kolaydır ancak ağırlıklı olarak Müslüman nüfusa sahip bir ülke etrafında dönen bir çalışma bulmak oldukça zordur. Fransa, birçok Orta Doğu ve Afrika ülkesi üzerinde güçlü bir sömürge gücü olarak biliniyordu ve 2. Dünya Savaşı'na kadar egemen bir küresel güç olma konusunda benzersiz bir tarihe sahipti. Fransa'nın Şarkiyatçı ve İslamofobik tavrı, Müslüman ve göçmen toplumunun asimilasyonundan entegrasyonuna kadar günümüz siyaseti ve yaşamında da ciddi şekilde devam etmektedir. Öte yandan, bu tezde Türkiye bize "sözde Doğulu" bir zihniyetle şekillenmiş Müslüman çoğunluklu bir ülkenin eşsiz bir örneğini sunuyor. Self Oryantalizm olarak anılacak olan Şarkiyatçılık çeşidi Türk toplumunda farkedilmese de çok fazla yaşanıyor. Türkiye, Avrupalı güçler tarafından sömürgeleştirilmeden, bir zamanlar dünyanın büyük bir bölümünü yöneten eski bir emperyal güç olarak tarihi açısından, Müslüman çoğunluğa sahip diğer birçok ülke arasında Oryantalizmi incelemek için eşsiz ve gölgede kalmış bir vaka çalışması sunuyor. 11 Eylül saldırıları sonrası Müslüman olma tehdidinin artması ve kimlik değişikliği, her iki ülkenin de yabancı Müslüman toplulukları için farklı kimlikler inşa etmesine ve kendi sınırları içinde farklı türde sorunlar geliştirmesine neden olmuştur. Arap Baharı gibi olayların artması ve bunun göç sürecindeki sonuçlarıyla birlikte Öteki algısı olumsuz yönde gelişmeye devam etmiştir. Olumsuz etki ve imaj, her iki ülkede de nefret, ayrımcılık ve "Ötekileştirme" gibi istenmeyen vakalar yaratmıştır. Terimlerin, durumların ve yöntemlerin açıklanması ve her iki ülke hakkında ayrıntılı bilgilerin verilmesi, bu tezde şeffaf bir tartışma ve karşılaştırma ortamı sağlayacaktır. Dolayısıyla bu tez, Postkolonyal bir dünyada sadece sömürge geçmişi olan bir Avrupa ülkesinin göçmen toplumuna karşı Oryantalist ve İslamofobik söylemlerde bulunabileceğini değil, aynı zamanda tüm dünyada Orta Doğulu olarak kabul edilen, çoğunluğu Müslüman olan bir ülkenin de bu tarz söylem ve tavırlara sahip olabileceğini kanıtlayacaktır.