Çocuk haklarına yönelik tutumun algılanan ebeveynlik tutumları ve ebeveynlerin iyi oluş hali yönünden incelenmesi

Araştırmalar insan haklarına yönelik tutumun genellikle çocuklukta algılanan ebeveyn tutumları ile güncel iyi olma halinden etkilendiğini göstermektedir. Bu çalışmanın amacı yetişkinlikteki iyi olma halinin, algılanan ebeveyn tutumları ve çocuk haklarına yönelik tutum arasındaki ilişki üzerindeki aracı etkisini araştırmaktır. Çalışmanın örneklemi 5 ve 13 yaş (M = 8.24, SD = 2.49) arası çocuğu bulunan 252 Türk ebeveynden oluşmaktadır. 155'i (%61,5) kadın ve 97'si (%38,5) erkek olan ebeveyn çalışmaya gönüllü olarak katılmıştır. Katılımcılara Demografik Bilgi Formu, Warwick-Edinburgh Mental İyi Oluş Ölçeği Türkçe uyarlaması, Çocuk Yetiştirme Tutumları Ölçeği ve Çocuk Haklarına İlişkin Tutum Ölçeği uygulanmıştır. SPSS 29 ve PROCESS Macro 4 yazılımı kullanılarak aracılık modellerinin analizi gerçekleştirilmiştir. Buna ek olarak korelasyon ve regresyon analizleri yapılmış, ayrıca grup farklılıklarını ölçmek üzere bir dizi t-test ve ANOVA yapılmıştır. Bulgular, algılanan üç ebeveynlik tutumu (anne kabul, anne kontrol, baba kontrol) ile çocuk haklarına yönelik tutum arasındaki ilişkide yetişkinlikteki iyi oluş halinin aracılık rolü olduğunu ortaya çıkarmıştır. İlgili çıkarımlar ve gelecekteki araştırma yönleri, bulgular ışığında tartışılmaktadır.