Kilise çanları, toplar, ve konuşan makineler (gramofon ve fonograf): İşitsel araçlar ve Geç Osmanlı İstanbul'unun "modernleşmesi"

Bu doktora tezi, kilise çanları, toplar ve konuşan makinelerin (gramofon ve fonograf) hukuki, siyasi ve kültürel statülerine odaklanarak, Osmanlı devletinin ve son dönem Osmanlı İstanbul'u (1826-1923) sakinlerinin bu işitsel nesneleri nasıl algıladığını, kullandığını ve düzenlediğini incelemektedir. Çalışma bu doğrultuda Osmanlı başkentinin modernleşmesinin görsel olduğu kadar işitsel bir fenomen olduğunu savunmaktadır. Yukarıdaki üç farklı obje etrafında şekillenen bölümler, İstanbul'un 1826 ve 1923 arasındaki modernleşme tarihini işitsel bir perspektiften sunarken, insanların duyusal deneyimlerini, modernleşme algılarını ve Osmanlı devletinin bu cihazların çıkardığı sesleri kontrol etmek için nasıl çeşitli kurumlar arasında çok yönlü bir bürokratik mekanizma oluşturduğunu gözlemlemektedir. Bunu yaparken değişen işitsel ortamın ses kültürünü nasıl şekillendirdiğini ve aynı zamanda Osmanlı devlet için politik güç dengelerinde bir kayma unsuru olduğunu da sorgulamaktadır. Aynı zamanda bu tez, siyasi, hukuki ve kültürel geçmişleri kişisel anlatılarla birleştirerek, hem yazılı hem de görsel kaynakların işitsel bir perspektiften nasıl kullanılabileceğini ve bu işitsel objelerin Osmanlı modernleşmesi, kültürü ve siyasetini anlamamıza nasıl katkıda bulunabileceğini de göstermektedir.