Çifte hakikat arayışının İbn Rüşd ve Thomas Aquinas bağlamında değerlendirilmesi

Felsefe tarihi boyunca, din-felsefe, akıl-inanç, bilim-vahiy ilişkisi önemli konulardan biri olagelmiştir. İbn Rüşd, bu konudaki görüşleriyle hem özel olarak İslâm felsefesinin hem de genel olarak felsefe tarihinin dikkat çekici isimlerinden biri olmuştur. Faslu'l-Makâl adlı eserinde ise din-felsefe ilişkisini sistemli ve tutarlı bir şekilde özetlemiştir. Fakat bu düşünce Doğu'dan çok Batı'da meyvelerini vermiştir. İbn Rüşd'ün bu öğretileri kendisinden sonra Batı'da "Latin İbn Rüşdçülüğü" isimlendirmesiyle varlığını sürdürecek ve Batı kendi değerlerini "Aristoteles Şârihi" olarak nitelenen İbn Rüşd ile adeta yeniden keşfedecektir. Bu çalışmamızda bazı taraflarca İbn Rüşd'e isnat edilen çifte hakikat öğretisinin içeriğini, imkanını ve İbn Rüşd için diğer bir değerlendirme olan hakikatin birliği yorumunu ele alacağız. Skolastik felsefe teologlarından Thomas Aquinas'ın genel felsefi fikirleri ekseninde de İbn Rüşd'ün Skolastik filozoflar üzerindeki etkisini görmeye çalışacağız. Bu bağlamda İbn Rüşd'te felsefe-din ilişkisinin çerçevesini tespit ederek çifte hakikat öğretisinin imkân dahilinde olup olmadığını görmeye çalışacağız.