Çocuk Koruma Kanunu kapsamında çocuk teslimi ve çocukla kişisel ilişki kurulması

Modern hukuk sistemlerinde kişinin hakkını bizzat alması kural olarak yasaklanmıştır. Hukuki korumanın devlet eliyle sağlanacağı hukuk devletinin bir ilkesi olarak kabul edilmiştir. Bu doğrultuda mahkemelerce verilen kararlarının yerine getirilmesi de devlet eliyle sağlanmaktadır. Mahkeme kararlarının yerine getirilmesinde en hassas davranılması ve spesifik düzenlemelere yer verilmesi gereken mahkeme kararları, çocuklar hakkındaki mahkeme kararlarıdır. Nitekim çocukların özel olarak korunması gerekliliği ulusal ve uluslararası hukuk metinlerinde kendisine yer bulmuştur. Çocuklar hakkındaki mahkeme kararlarının doğuracağı sonuçlar açısından en önemlilerinin başında da çocuk teslimi veya çocukla kişisel ilişki kurulmasına dair mahkeme kararları gelmektedir. Çocuk teslimi veya çocukla kişisel ilişki kurulmasına dair mahkeme kararlarının yerine getirilmesi usulü uzun yıllar İcra ve İflas Kanunu kapsamında uygulanmıştır. Yoğun eleştirilerden sonra 7343 sayılı Kanun ile konu baştan ele alınarak ve 30.11.2021 tarihinden itibaren Çocuk Koruma Kanunu kapsamına alınmıştır. Tezimizin de konusunu oluşturan çocuk teslimi veya çocukla kişisel ilişki kurulmasına dair mahkeme kararlarının yerine getirilmesi hususu Çocuk Koruma Kanunu kapsamında ve çocuk hakkındaki en temel ilke olan çocuğun üstün yararı ilkesi ışığında ele alınmıştır. Bu yeni hükümlerin neler olduğu, önceki eleştirilere cevap verip vermediği de incelenmiştir. Konuya ilişkin uluslararası antlaşmalar, iç hukuk mevzuatı, doktrindeki görüşler, uluslarası ve ulusal mahkeme içtihatları çalışmamız kapsamında incelenmiştir. Modern hukuk sistemlerinin tamamında çocuğun söz konusu olduğu tüm durumlarda çocuğun üstün yararının korunması öncelikli öneme sahiptir. Çocuk teslimi veya çocukla kişisel ilişki kurulmasına dair mahkeme kararlarının yerine getirilmesi usulü de çocuğun üstün yararının korunması gereken durumların başında gelmektedir. Yeni düzenleme de çocuğun üstün yararının korunmasına açıkça yer vermiş ve eski düzenlemelere nazaran olumlu hükümler getirmiş olsa da getirilen hükümlerin tam anlamıyla çocuğun üstün yararına uygun olduğu söylenemeyecektir. Yeni düzenlemenin çocuk teslimi veya çocukla kişisel ilişki kurulmasına dair mahkeme kararlarının yerine getirilmesi usulünde çocuğu nesne olarak değil özne olarak ele aldığını söylemek mümkün değildir.