Çocukluk çağı travmaları ile kimlik stilleri arasındaki ilişkide benliğin ayrımlaşmasının aracı rolü

Bu araştırmada, çocukluk çağı travmaları ile kimlik stilleri arasındaki ilişkide benliğin ayrımlaşmasının aracı rolünün ortaya konulması amaçlanmıştır. Bu araştırma nicel araştırma yöntemlerinden olan betimsel tarama modeline dayalı ilişkisel bir çalışmadır. Araştırma 18-25 yaş arasında olan 365 kadın ve 300 erkek olmak üzere toplamda 665 katılımcıyla gerçekleştirilmiştir. Kişisel bilgi formu, Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği, Kimlik Stili Ölçeği-5 ve Benliğin Ayrımlaşması Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde Bağımsız Gruplar T-Testi, İlişkisiz Örneklemler İçin Tek Yönlü Varyans Analizi, Kruskal-Wallis H Analizi, Pearson Korelasyon Testi, Basit Doğrusal Regresyon Analizi ve Yol Analizi kullanılmıştır. Anlamlı farklılığın kaynağını belirlemek için Mann-Whitney U Testinden ve Post-Hoc tekniklerinden olan Bonferroni Testinden yararlanılmıştır. Araştırma ile katılımcıların benliğin ayrımlaşmasının yaşa, cinsiyete, kardeş doğum sırasına, eğitim düzeyine, algılanan ebeveyn tutumuna ve algılanan gelecek durumuna göre anlamlı farklılaştığı sonucuna ulaşılmıştır. Araştırma ile katılımcıların kimlik stillerinin kardeş doğum sırasına, eğitim düzeyine, üniversite alanına, ebeveyn birlikteliğine, algılanan ebeveyn tutumuna ve algılanan gelecek durumuna göre anlamlı farklılaştığı sonucuna ulaşılmıştır. Çocukluk çağı travmaları ile kaçınma yönelimli kimlik arasında pozitif ilişki, bilgi yönelimli kimlik arasında negatif ilişki bulgulanmıştır. Buna karşın çocukluk çağı travmaları ile norm yönelimli kimlik arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır. Benzer olarak çocukluk çağı travmaları ile benliğin ayrımlaşması arasında negatif yönlü anlamlı ilişki bulgulanmıştır. Benliğin ayrımlaşması ile kaçınma ve norm yönelimli kimlik arasında negatif ilişki, bilgi yönelimli kimlik arasında pozitif ilişki bulunmuştur. Çocukluk çağı travmalarının kaçınma yönelimli kimlik stilini pozitif, bilgi yönelimli kimlik stilini ise negatif ve anlamlı olarak yordadığı buna karşın çocukluk çağı travmalarının norm yönelimli kimlik stilini anlamlı olarak yordamadığı sonucuna ulaşılmıştır. Yine çocukluk çağı travmalarının benliğin ayrımlaşmasını negatif ve anlamlı olarak yordadığı elde edilen sonuçlar arasındadır. Ek olarak benliğin ayrımlaşmasının kaçınma ve norm yönelimli kimlik stilini negatif, bilgi yönelimli kimlik stilini ise pozitif ve anlamlı olarak yordadığı sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmada çocukluk çağı travmalarının kaçınma yönelimli kimlik stilini pozitif bir şekilde yordadığı, bununla birlikte benliğin ayrımlaşmasının bu etkiyi azaltıcı anlamlı bir kısmi aracılık etkisi üstlendiği anlaşılmıştır.