Çocukluk çağı travmaları ile yeme tutumları arasındaki ilişkide yalnızlık, sosyal izolasyon ve zihinselleştirmenin yeri

Bu araştırmada çocukluk çağı travma yaşantıları ile yeme tutumları ve duygusal yeme arasındaki ilişkide zihinselleştirme, yalnızlık ve sosyal izolasyonun seri aracılık etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmaya yaşları 18 ile 25 yaş arasında değişen 598 yetişkin katılmıştır. Katılımcıların 190'ı yeme tutumlarını etkileyebilecek bir fizyolojik rahatsızlığa sahip olduklarını belirtmiştir. Katılımcılardan demografik form, Çocukluk Çağı Travma Ölçeği, Zihinselleştirme Ölçeği, UCLA Yalnızlık Ölçeği, Sosyal İzolasyon Ölçeği, Yeme Tutum Testi ve Hollanda Yeme Davranışları Anketi ile veri toplanmıştır. Seri aracı analizleri Hayes'in Process Macro V4.1'deki Model 6, 5000 tekrarlı örneklem yöntemiyle %95 güven aralığında gerçekleştirilmiştir. Analizler öncelikle tüm grup için yapılmış sonrasında fizyolojik hastalığı olan ve olmayan grup için yinelenmiştir. Tüm grup için yapılan analiz sonuçlarına göre zihinselleştirme ve yalnızlığın, travma ve yeme tutumu arasında seri aracı rol aldığı, duygusal istismar dışındaki tüm travma alt boyutları ile yeme tutumu ve duygusal yeme arasındaki ilişkide ise zihinselleştirme ve sosyal izolasyonun seri aracı rol aldığı gözlenmiştir. Fizyolojik bir hastalığı olan ve olmayan grup için yapılan analizler sonucunda ise fizyolojik hastalığı olan grup için seri aracılık analizlerin anlamlı olmadığı, hastalığı olan grup için fiziksel ve cinsel istismar alt boyut dışındaki tüm analizlerin tüm grup için yapılan analizler ile aynı doğrultuda olduğu gözlenmiştir. Elde edilen bulgular literatürde yer alan bilgiler çerçevesinde tartışılmıştır.