Les communautés fermées en tant qu'une nouvelle forme d'habitation et un nouveau style de vie à İstanbul après 1990

İstanbul metropolü, 1980 sonrasında neo-liberal politikalarla hızlı bir mekânsal dönüsüm sürecine girmistir. Bu sürecin bir parçası olarak çesitlenen konut talebi ve kentsel mekanın büyük sermaye yatırımlarına konu olması, stanbul'un, kapalı konut alanlarının en yaygın olarak ortaya çıktıgı bir metropol haline gelmesine neden olmustur. 1970'lerin toplu konut kooperatiflerinden sayı, arazi kullanım biçimi, arazi üretim biçimi ve finansman biçimi olarak oldukça farklı olan bu yeni yerlesim biçimi istanbul'daki yerlesim alıskanlıklarını degistiren bir gelisme olarak karsımıza çıkmaktadır. Genellikle metropollerde insa edilen kapalı konut alanları mevcut konut alanlarından farklı olarak kentin geleneksel mekânlarından ayrısarak hem mekânsal uzaklık hem de hayat tarzında bir mesafe ortaya koymaktadır. İstanbul'da da, bugün farklı bir kent formu olarak ortaya çıkan kapalı konut alanları, duvarlarla çevrili olmalarıyla, sahip oldukları güvenlik önlemleriyle, kamusal alana kapalılıklarıyla, özel yönetimlere sahip olmalarıyla ve bunların dısında üretim süreci ve pazarlama teknikleriyle 1980 öncesinin konut alanlarından farklıdırlar.Bu çalısmanın amacı, kapalı konut alanlarının 1990 sonrasında stanbul'da ortaya çıkma ve yaygınlasma sürecini incelemek, kapalı konut alanlarına dair literatürden yola çıkarak istanbul özelinde bir tipoloji olusturmak, bu alanların tercih nedenlerini ortaya koymak, örnek olarak alınan 3 kapalı konut alanında yapılan anket çalısmasıyla bu nedenlerin ve ortaya atılan hipotezlerin dogrulugunu ölçmektir. Anahtar kelimeler : Kapalı Konut Alanı, istanbul, Ayrısma, Metropol, Güvenlik, 1990 Sonrası, Statü.