Shakespeare'ın "Hamlet",Samuel Beckett'ın "Godot'u Beklerken" ve Sufızm'de "zaman" ve "hiçlik" kavramları

Bu tezin amacı, William Shakespeare'in Hamlet, Samuel Beckett'in Godot'u Beklerken ve Mevlana Celaleddin Rumi'nin Mesnevi eserlerinde karşılaştırmalı bir yaklaşım kullanarak "zaman" ve "hiçlik" kavramlarını anlamaya çalışmaktır. Bu eserler hangi zaman diliminde yazılmış olurlarsa olsunlar, hepsi de Batı ve Doğu Edebiyatı'ndan bu iki önemli kavramı –zaman ve hiçlik- yansıtırlar. Bu çalışma, bu yazarlara ve bu kavramlara "absürd" tanımı çerçevesinden odaklanmıştır. Absürd Tiyatro, İkinci Dünya Savaşı sonrasında 1950'li yıllarda belirli oyunlar için kullanılan bir türdür. Özellikle Samuel Beckett tarafından kullanılmış olup eserlerinin çoğunda Absürd Tiyatro özellikleri gözlenebilmektedir. Absürd Tiyatro özelliklerini kullanan eserler varoluşçuluk kavramı üzerinde durmuşlar ve insanın varoluşunun anlam taşımadığı ya da bir varış noktasının olmadığı zaman neler olabileceğine bakmışlardır. Böyle bir durumda bütün iletişimin bozulduğunu, yerini mantıksız konuşmalara bıraktığını ve bunun kaçılmaz sonucunun da "sessizlik" olduğunu belirtmişlerdir. 1950'lerden önce William Shakespeare, Hamlet adlı tiyatro oyununda trajik kahraman Hamlet düzeni yeniden kurma ve huzuru bulma çabası içinde olduğundan Shakespeare bu "sessizlik"ten yararlanmıştır. Hatta oyunun sonunda Hamlet'in son cümlesi "Sonrası sessizlik..."tir. Aynı şekilde Suifzm'de Sufi dervişler İlahi huzuru "sessizlik" içinde aramışlardır. Dünyaca tanınan Sufi Mevlana Celaleddin Rumi "Sessizlik Tanrı'nın dilidir. Geriye kalanı sadece sahte tercümesidir" demiştir. Absürd deneyimlerin ve konuşmaların Mesnevi, Hamlet ve Godot'u Beklerken içinde "sessizlik" ile nasıl kaplandığı bu çalışma içinde incelenmiştir. Anahtar Kelimeler: Absürd Tiyatro, zaman, hiçlik, Mesnevi, Hamlet, Godot'u Beklerken