La définition comme fondement de l'epistêmê chez Aristote

Bu çalışmanın amacı Aristoteles'te mutlak bilgi olan epistêmê'nin tanımlarda yani dildeki özel adlara doğrudan yüklenen tümellerde (kathalou) temellendiğini göstermektir. Bunun gösterilmesi için öncelikle epistêmê'nin kendisinden meydana geldiği logosların analiziyle logos'un parçaları olan adlara ulaşılır. Logos analiziyle ulaşılan adlar, işaret ettikleri var olanların tasnifi göz önüne alınarak birinci ousialara karşılık gelecek şekilde özel adlar, ikinci ousialara karşılık gelecek şekilde kathalou olarak sınıflandırılır. Bu analiz tamamlandıktan sonra ise Aristoteles'in epistêmê'yi zorunlu öncüller ve sonuçtan oluşan kıyas zincirlerine yani tanıtlamaya indirgediği tespit edilir. Böylece "her dianoetik bilgi daha önce gelen başka bir bilgiden hareket eder" ilkesi göz önüne alınarak tanıtlamaların kendilerinden hareket ettikleri öncüllerin nasıl oluştuğu sorusuna ulaşılır. Bu öncüllerin, dolaysız zorunlu ilkeler olan ve "olmak / olmamak" (einai / mê einai) taşımayan tanımlardan meydana geldiği gösterilir. Son olarak analizin tamamlanması için kendilerinde "olmak/olmamak" taşımayan "tanım"larla "terim"lerin aynı eidoslara işaret eden iki farklı kullanım oldukları gösterilerek "tanım" ve "terim" kavramları arasındaki ayrımı kaldıran bir okuma önerilir. Sonuç olarak bu çalışma "tanım/terim" kavram çiftinde temellenen epistêmê analizinin logos analiziyle zorunlu bir bağı olduğunu ortaya koyuyor.