Deneysel diyabetik ratlarda insizyonel yara iyileşmesinde aloe vera'nın etkinliğinin MMP-1 ve TIMP-1 yönünden incelenmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, yara iyileşmesi konusunda kısıtlamalara neden olan diyabetes mellitusta aloe veranın iyileştirici yönünü araştırmayı hedeflemektedir. Gereç ve yöntem: Temin edilen sıçanlardan diyabet ve diyabet+aloe vera gruplarında streptozotosin indüklü deneysel diyabet modeli oluşturuldu. 14 gün süren deneyin sonunda tüm gruplardaki hayvanlardan kuyruk veninden kan şekeri ölçümü gerçekleştirildi ve kalpten kan alınırak sakrifiye edildi. Histopatoloji ve imminohistokimyasal istatistik ve değerlendirme yapıldı. Bulgular: Çalışmamızın histopatolojik diyabet gruplarında, epidermisteki epitelyum hücrelerinde kayıp, nükleusta piknotik ve epitelyumda kayıplar görülürken; dermal papilla bölgesinde soliter tarzda dağılmış lökosit infiltrasyonu, kollojen liflerde dejenerasyon ve ekstrasellüler matriks yapısında artış görüldü.Aloe vera uygulanan grupta epitelyum boyutu ve nükleus boyutu sham grubuna yakın ve düzenli olarak gözlendi. Dermal papilla bölgesinde inflamasyonun azaldığı ve kollajen liflerinin düzenli tertiplendiği ve damar dilatasyonunda azalmanın olduğu görüldü. Çalışmamızda immünohistokimyasal boyamadaki sham gruplarında epidermis ve dermiste özellikle ekstrasellüler matriksin yoğun olduğu bölgelerde kıl folikülünün eksternal membranında MMP-1 ve TIMP-1 ekspresyonun belirgin olduğu görüldü. Diyabet grubunda epidermiste ve dermisteki hücrelerde zayıf MMP-1 ve TIMP-1 ekspresyonun olduğu görüldü. Aloe vera gruplarında yüzey epitelinde MMP-1 artışı ve keratinizasyon artışı tespit edildi.Epidermisteki hücrelerin çoğunda TIMP-1 ekspresyonu pozitif olarak görüldü. Sonuç: Aloe veranın anti oksidatif etkisi sonucu oksidatif stresin azalmasına bağlı olarak hücrelerde yeniden yapılanma ve ekstrasellüer matriks organizasyonu gelişimi hızlanarak deride sıkılaştırma yönünde etkinin artmaya başladığı görülmüştür. Aloe veranın çalışmamızda oral yolla kullanımının belirgin bir zaman aldığı ancak topikal uygulamanın bu tip çalışmalarda daha başarılı olabileceği düşünülmüştür.