Dicle University
Discipline

Histology and Embryology

Dicle University

221

Archived Theses

0

DOIs Assigned

0%

DOI Rate

Discipline

50 Theses
DoctorateOpen AccessTR

Yardımcı üreme teknikleri ve spontan gebe kalan hastalara ait plasenta örneklerinde mikroplastik varlığının çeşitli parametreler ile değerlendirilmesi

Plastikler hafif ve esnek olması, kolay işlenebilirliği, kullanım kolaylığı ve ekonomik olması gibi özellikleri ile hayatımızın birçok alanında karşımıza çıkmaktadır. Doğada kolay parçalanamayan bu ürünler zamanla daha küçük boyutlu plastik parçalara ayrılır. Mikroplastikler boyutları 0,001-5 mm arasında değişen plastik parçacıklar olup doğaya karışan plastiklerin kimyasal yapılarının zamanla bozulmasıyla meydana gelir. Günlük hayatta bilinçli ya da bilinçsiz olarak birçok mikroplastik kaynağı ile karşı karşıya kalmaktayız. Tüketim ve kozmetik ürünleri, tekstil ürünleri, endüstriyel hammaddeler gibi hayatın her alanından mikroplastik kaynaklarıyla besin zincirine karışan mikroplastikler toprak, hava ve su yoluyla ekosisteme karışmakta ve besin zinciri ile canlıların dokularında birikmektedir. Tüm canlılar üzerinde potansiyel risk oluşturan mikroplastikler insanlarda kan, akciğer, karaciğer, böbrek, dalak, balgam, feçes, plasenta ve anne sütü gibi biyolojik numunelerde tespit edilmiştir. Bu doktora tez çalışmasında, infertilite tanısı nedeniyle yardımcı üreme teknikleri tedavisi alarak gebe kalan anneler ile herhangi bir tedavi almadan spontan gebe kalan annelerden alınan plasenta numuneleri üzerinde mikroplastik varlığının araştırılması ve karşılaştırılması amaçlanmıştır. Dünyada olduğu gibi ülkemizde de önemli halk sağlığı patolojilerinden biri haline gelen infertilite, en az 12 ay süreyle korunmasız düzenli cinsel ilişkiye rağmen, gebeliğin sağlanamaması durumudur. Yapılan literatür incelemeleri kapsamında insanlara ait dokular üzerinde mikroplastik maruziyetinin infertiliteye olan etkisi ile ilgili henüz bir çalışma yapılmadığı saptanmıştır. Bu çalışmada, fertil gruplar ile infertil gruplardan elde edilen plasenta numunelerindeki mikroplastik varlığı Fourier Dönüşümlü Kızılötesi (FTIR) Spektroskopisi, Raman Spektroskopisi ile Taramalı Elektron Mikroskobisi (SEM) ve Enerji Dağılım Spektroskopisi (EDS) gibi ayırıcı yöntemler ile araştırılmıştır. Plasenta numunelerinde mikroplastik türevlerinden PE, PP, PS, PET ve PU tespit edilmiş olup, infertil grupta eser düzeyde daha fazla olduğu saptanmıştır. Bu çalışma, insan plasenta numuneleri kullanılarak fertil ve infertil gruplarda mikroplastik varlığının karşılaştırıldığı ilk çalışmadır. Ancak etik kurallar ve klinik uygulamalardaki güçlükler ve çalışmaya dahil olan gönüllü anne adaylarının yaşam standartları, beslenme alışkanlıkları ve plastik kullanımına yatkınlıkları gibi etkenler araştırmanın kısıtlılığını oluşturmaktadır. İleriki süreçlerde kapsamlı ve daha fazla sayıda örneklem ile araştırmaların yapılması, mikroplastiklerin üreme sağlığı, infertilite ve gebelik süreçleri üzerindeki etkilerinin netleştirilmesine olanak sağlayacağı düşünülmektedir

Muazzez Çelikyürek
Süleyman Demirel University · Institute of Health Sciences
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Düşük molekül ağırlıklı heparin (DMAH)'in kompleman sistem inhibisyonu yolu ile lipopolisakkarit (LPS) kaynaklı akut akciğer hasarına koruyucu etkisinin incelenmesi: alveolo-kapiller membran üzerine etkisi

Enoksaparin sodyum (ENX), malignite cerrahileri sonrası, ciddi enfeksiyonlarda, organ yetmezliklerine bağlı oluşabilecek venöz tromboemboli profilaksisinde sık kullanılan bir DMAH'dır. Bu etkinliğinin yanı sıra kompleman protein kaskadını proksimal basamaklar üzerinden inhibe etmektedir. Bu nedenle bu ajanı, çalışmamızda klasik ve lektin yolağı inhibitörü olarak kullanmayı tercih ettik. Lipopolisakkarit (LPS) ile indüklenmiş akut akciğer hasarı (ALI) modelinde bazı sitokinlerin ve komplemanların lokal ve sistemik düzeylerindeki değişim dinamiği ve dokudaki histopatolojik değişiklikler ile korelasyonu incelenerek kompleman blokajının patogenez tablosundaki rolünü ortaya koymayı amaçladık. Deneyde, 46 adet erkek Wistar Albino cinsi rat kullanıldı. Sham (SHM), ENX, ENX+LPS ve LPS grubu olmak üzere randomize 4 gruba ayrıldı. Ratlara 5 mg/kg LPS intratrakeal yolla hemen ardından 2mg/kg DMAH subkutan yolla verildi. LPS uygulanmasından 6 saat sonra BALF örneği alınıp sakrifikasyon gerçekleştirilerek serum ve doku örnekleri alındı. BALF ve serumdan elde edilen örneklerde, ELISA yöntemi ile TNF-α, IL-8, C3 ve C2 düzeyleri analiz edildi. Doku örneklerinde ise histokimyasal (H-E, Masson Trikrom, PAS) ve immunohistokimyasal (TNF-α ve CC-16) boyamalar yapılarak histopatolojik değişiklikler değerlendirildi. Lokal parametrelerde (BALF, histopatoloji) gruplar arası anlamlı farklılıklar tespit edildi. Sistemik parametrelerde (serum) ise anlamlı fark gözlenmezken parametreler arası anlamlı korelasyonlar görüldü. LPS grubunda histopatolojik hasar skoru SHM, ENX ve ENX+LPS gruplarına göre anlamlı düzeyde yüksek gözlendi. Bununla birlikte, ENX'in alveolo-kapiller membran hasarını önlemesi ile birlikte inflamasyon interstisiyel alan ile sınırlı kalmıştır. C3'ün hasar ile anlamlı korelasyonu bulunurken C2'nin korelasyonu gözlenmedi. ENX grubunda, TNF-α ve IL-8, hasar ile daha belirgin bir korelasyon gösterirken; LPS grubunda, C3 ile daha anlamlı bir korelasyon gözlendi. Bu durum, ENX uygulanması sonucu kompleman sistemi kısmen bloke edilse de elde edilen bulgular inflamasyonun alternatif yolaklar ve TNF-α/IL-8 üzerinden devam ettiğini bize gösterir. Buna göre, kompleman sistem ürünleri hücresel sitokinlere göre daha baskın rol oynamıştır. Bu bağlamda; ALI'nin kötü prognozuna yol açan sitokin fırtınasının kompleman sistem üzerinden engellenebileceği düşünülmektedir. Sonuç olarak, ENX'in alveolo-kapiller membranda koruyucu rolü olduğu görünse de; uygulanan LPS prosedürünün daha uzun sürelerde tutulmasının, sitokin fırtınası ve kompleman sistemi ile ilişkisini ve patogenezi daha net bir şekilde ortaya koyacağı kanaatindeyiz.

Ali Mustafaoğlu
Süleyman Demirel University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Escherichia coli (E. Coli) lipopolisakkaridi (LPS) tarafından deneysel olarak indüklenen endotokseminin neden olduğu akciğer, karaciğer ve böbrek doku hasarına karşı TLR4-etkileşimli SPA4 peptidinin etkisinin araştırılması

Yakın tarihli çalışmalar sürfaktan protein A'dan derive SPA4 peptidinin hem bakteriyel enfeksiyon hem de lipopolisakkarit (LPS) modellerinde akciğer inflamasyonu ve doku hasarını azalttığını, bakteriyel yükü düşürdüğünü ve bakteri fagositozunu artırdığını göstermiştir. Bu araştırmanın amacı, SPA4'ün akciğer dışında karaciğer ve böbrekte de doku koruyucu etkinliğini değerlendirmektir. Bu amaç doğrultusunda, ratlarda intraperitoneal tek doz LPS ile oluşturulan sistemik inflamatuar yanıt sonrası, düşük (2,5 µg/g) ve yüksek (10 µg/g) dozlarda SPA4 uygulamasının akciğer, karaciğer ve böbrek dokularındaki etkileri histopatolojik olarak incelenmiştir. Çalışmada 72 adet erkek Wistar-Albino rat kullanılarak kontrol, LPS, LPS+düşük doz SPA4 ve LPS+yüksek doz SPA4 grupları ile sadece düşük ve sadece yüksek doz SPA4 grupları oluşturulmuştur. LPS uygulamasından 1 saat sonra SPA4 uygulamaları yapılmış ve 6 saat sonra ratlar sakrifiye edilerek doku örnekleri alınmıştır. Doku hasarı değerlendirmeleri için Hematoksilen-Eozin (H-E), PAS, Masson-Goldner Trikrom ve immünohistokimyasal (NF-κB p65) boyamalar uygulanmıştır. Ayrıca deney süresince ratların genel durumları "Kemirgen Sepsis Skorlaması" ile takip edilmiştir. Sonuçlar, LPS uygulamasının oluşturduğu semptomların düşük doz SPA4 ile anlamlı olmayan, yüksek doz ile ise anlamlı derecede düzeldiğini gösterdi. LPS ile oluşan akciğer dokusu inflamasyonu ve hasarı yüksek doz SPA4 ile belirgin şekilde, düşük doz ile orta seviyede azalmıştır. Yüksek doz SPA4, akciğerde atelektazi, inflamasyon ve kanamayı azaltarak kontrol grubuna yakın düzeylere getirmiştir. Karaciğerde ise düşük doz SPA4 anlamlı olmayan, yüksek doz ise anlamlı derecede hasar azaltıcı etki gözlenmiştir. Böbrek dokusunda da benzer şekilde yüksek doz SPA4, LPS'nin oluşturduğu tübüler hasarı ve konjesyonu belirgin biçimde azaltmış, düşük doz ise sadece orta düzeyde iyileşme sağlamıştır. Ayrıca, yüksek doz SPA4 uygulaması tüm dokularda LPS ile artan NF-κB aktivasyonunu belirgin ve anlamlı şekilde düşürürken, düşük dozda bu düşme orta derecede ve anlamsız düzeyde kalmıştır. Yalnızca SPA4 uygulanan gruplarda ise kontrole göre bir farklılık görülmemiştir. Sonuç olarak, SPA4 peptidi özellikle yüksek dozda, akciğerin yanı sıra karaciğer ve böbrek dokularında da LPS kaynaklı hasarı azaltarak organ koruyucu etkiler göstermiştir. Ayrıca sadece SPA4 uygulanan gruplarda herhangi bir toksisiteye rastlanmamıştır. Çalışmamız ile SPA4'ün tedavi edici etkinliği ilk defa akciğer dışı organlarda da (karaciğer ve böbrek) incelenmiştir. Bununla birlikte, SPA4'ün etkisinin moleküler düzeyde proinflamatuar sitokinlerin değişimleri açısından akciğer dışı organlarda da incelenmesi gerekmektedir.

Ahmetcan Varel
Süleyman Demirel University
2025
00
DoctorateOpen AccessTR

Ferula Elaeochytris Korovin (çakşır) kökü ekstresinin insan sperm parametrelerine etkisinin in vitro olarak araştırılması

Bu çalışmanın amacı, Ferula elaeochytris Korovin (çakşır) kökü ekstresinin insan sperm parametreleri üzerindeki etkilerini in vitro ortamda değerlendirmektir. Çalışma dizaynı Prospektif kesitsel olarak tanımlanmıştır. Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Tüp Bebek Ünitesi Androloji Laboratuvarına rutin semen analizi için başvuran, yaşları 20 ile 42 arasında değişen ve Dünya Sağlık Örgütü (WHO) 2010 kriterlerine göre semen parametreleri normal olan 36 erkek hastadan semen örnekleri toplanmıştır. Çalışmada, normospermik bireylerden elde edilen 36 semen örneği, altı gruba ayrılmıştır: Kontrol (G1), vehicle kontrol (PBS, G2), Silymarin uygulanan grup (G3) ve Ferula elaeochytris Korovin ekstresinin sırasıyla düşük (20 μL, G4), orta (50 μL, G5) ve yüksek dozlarının (100 μL, G6) uygulandığı gruplar. Tüm gruplar 30 dakika süreyle inkübasyona tabi tutulmuş, ardından sperm fonksiyonları, apoptoz, DNA bütünlüğü, mitokondriyal aktivite ve biyokimyasal parametreler değerlendirilmiştir. Hastaların yaş ortalamaları 30,674,85 yıl olarak saptanmıştır. Gruplar sperm özellikleri yönünden arasında ileri motilite (p=0,019), ileri hızlı motilite (p=0,003), yerinde hareketli (p=0,019) yönünden anlamlı farklar saptanmıştır. Apoptoz sürecinde gruplar arasında DNA bütünlüğü (p=0,969) ve apoptoz (p=0,062) yönünden anlamlı farklılık saptanmamıştır. Canlılık belirteçleri yönünden vitalite (p=0,220) ve mitokondriyal aktivite (p=0,728) yönünden anlamlı farklılık saptanmamıştır. Biyokimyasal parametreler yönünden TAS (p=0,001) ve TOS (p=0,001) yönünden anlamlı farklılık saptanmıştır. Çalışmamızda, Ferula elaeochytris Korovin ekstresinin in vitro koşullarda normospermik bireylere ait semen örneklerinde sperm hareketliliği, canlılığı, apoptoz oranı, DNA bütünlüğü ve biyokimyasal parametreler üzerindeki etkileri doz düzeylerine bağlı olarak değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgular, düşük ve orta doz uygulamalarının sperm parametreleri üzerinde belirgin bir toksik etki göstermediğini, ancak yüksek dozun ileri hareketlilik gibi bazı fonksiyonel parametrelerde olumsuz sonuçlara yol açabileceğini ortaya koymuştur. Ayrıca silymarin uygulamasının antioksidan kapasiteyi artırarak hücresel savunmayı desteklediği görülmüştür. Sonuçlar, Ferula elaeochytris'in kontrollü dozlarda potansiyel faydalar sağlayabileceğini, ancak yüksek dozlarda spermatotoksik risk taşıyabileceğini göstermektedir.

Zeynep Hayırlıoğlu
Selçuk University · Institute of Health Sciences
2025
00
Master'sOpen AccessTR

Resveratrolün sıçan hipokampus sinaptik plastisitesi üzerindeki etkilerinin immunohistokimyasal ve stereolojik yöntemlerle değerlendirilmesi

Çalışmamıza Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tıp Fakültesi Hayvan Deneyleri Yerel Etik Kurulu'nun onayı alındıktan sonra başlandı. Bu amaç için nöroprotektif madde olan resveratrol'un sinaps ve nöron sayısal yoğunluğuna ait etkileri stereolojik ve immunohistokimyasal olarak incelendi. Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Deneysel Tıp Uygulama ve Araştırma Merkezinde yapılan çalışmada Wistar-Albino türü, her grupta altı adet olmak üzere iki grupta on iki erkek sıçan kullanıldı. Birinci gruba günde bir kez serum fizyolojik içinde çözünen resveratrol (20mg/kg/gün) oral yolla gavaj ile verildi, ikinci grup ise kontrol grubu olarak tek başına SF gavaj ile verildi. Bir haftanın sonunda sıçanlar anestezi altında kafatasları açılarak çıkarılan beyin dokular %30'lik sükroz solusyonu içerisinde bir gün boyunca ve %20'luk sükroz içerisinde dokular dibe çökene kadar beklendi. Ardından dokular kriyomatriks içerisine gömülerek çalısma ısısı -20 0C ayarlanmış frozende ortalama 4µm kalınlıkta ardışık kesitleri lamlara alındı. Sıçanlardan her 400 µm aralıkta sistematik rastgele örnekleme ile iki seri ve her biri ortalama beş çift kesit içeren preparatlar hazırlandı. Hematoksilen eozin ile boyama işlemi yapıldı. Disektör sayım işlemine uygun tarafsız sayım çerçevesi kullanıldı. Fiziksel disektor yöntemi ile nöron sayımında sayısal yoğunluk hesaplandı. İmmunohistokimyasal olarak sinaptofizin ile sinaps işaretleyici kullanıldı. Preparatlar fotoğraflandı ve şık mikroskopik olarak değerlendirildi. Gruplar arası karşılaştırılmalarında istatistik programı olarak Mann-Whitney U testi kullanıldı. Sinaptofizin immunohistokimyasal reaksiyon kontrol grubuna göre göreceli olarak koyu boyandığı gözlendi. Granüler nöron sayısı bakımından gruplararası istatistiksel bir fark gözlenmedi (P>0.05). Elde edilen sonuçlar literatür ışığında tartışıldı.

Hayvan deneyleriHipokampusResveratrol+5
Mustafa Aydınlıoğlu
Van Yüzüncü Yıl Üniversity · Institute of Health Sciences
2019
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Allojenik mezenkimal kök hücre eksozomlarının üç boyutlu mikroakışkan proksimal tübül platformundaki iskemik akut böbrek hasarında terapötik etkilerinin değerlendirilmesi

Sefa Burak Çam, Allojenik Mezenkimal Kök Hücre Eksozomlarının Üç Boyutlu Mikroakışkan Proksimal Tübül Platformundaki İskemik Akut Böbrek Hasarında Terapötik Etkilerinin Değerlendirilmesi, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Histoloji ve Embriyoloji Tıpta Uzmanlık Tezi, Ankara, 2022. Yüksek kronikleşme riski ve mortaliteli iskemik akut böbrek hasarında (ABH) hücresel tedavilerin kliniğe aktarılabilmesi için gerçek zamanlı kişiselleştirilmiş modeller gerekmektedir. İnsan kemik iliği mezenkimal kök hücre (Kİ-MKH) eksozomlarının hipoksik proksimal tübül epiteli (PTE) hasarındaki terapötik etkinliği üç boyutlu (3B) dinamik mikroakışkan platformunda ortaya konabilir. Akut hipoksik mikroakışkan düzeneğindeki insan PTE hücrelerinde, ZO-1 ve asetillenmiş α-tübülin immünreaktivitesi, dekstran geçirgenliği, proliferasyon hızı, BNIP3, HO-1, HIF1α, GLUT1 ve GLUT2 gen ifadesi ölçülmüş; proliferatif tedavi penceresi belirlenen insan Kİ-MKH eksozomlarının ED50'de hipoksik hasardaki etkinliği 3B mikroakışkan platformuna uygulanarak değerlendirilmiştir. Mikroakışkan yongası akut hipoksiye bağlı PTE hasarı için optimize edilmiş; karakterize allojenik Kİ-MKH eksozomlarının gerçek zamanlı tedavi penceresi 172.582 µg/ml ve 0-26 saat olarak belirlenmiş; eksozomlar ED50'de mikroakışkan yongasında 24. saatte akut hipokside bozulan bariyer bütünlüğünü düzeltmiş, ZO-1 işaretlenmesini arttırmış, PTE hücrelerini çoğaltmış, BNIP3 ifadesini azaltmış; HO-1, HIF1α, GLUT1 ve GLUT2 ifadelerini artırmıştır. Tez kapsamında optimize edilen hipoksik 3B mikroakışkan PTE platformunda allojenik Kİ-MKH eksozomlarının tedavi penceresindeki etkinliği yapı ve işlev açısından ortaya konmuştur. Yeni ex vivo sistem, nefroloji kliniğinde uygulanacak kişiselleştirilmiş teragnostik adayları doğruladığı için önemlidir.

Akut böbrek hasarıBöbrek tübülleriBöbrek tübülleri-proksimal+3
Sefa Burak Çam
Hacettepe University
2022
00
Master'sOpen AccessTR

İnsan infrapatellar yağ yastıkçığındaki telosit hücrelerininvarlığının histolojik yöntemler kullanılarak araştırılması

Telositler, mezenkimal kök hücreler gibi davranabilen ve şimdiye kadar tanımlanan projenitör hücreler ile yakın komşulukta olan ve hatta benzer hücre yüzey belirteçleri ekspresse eden yeni bir hücre türü olarak tanımlanmıştır. Telositler önceleri interstisyel Cajal benzeri hücreler (ICLʼler) olarak bilinseler de artık moniliform görünümleri, uzun ve ince telopodları sayesinde onlardan ayırt edilebilmektedirler. Telositler yaygın olarak kemiklerde, iskelet kaslarında, fasyada ve eklem sinoviyumlarında bulunmakla birlikte birçok farklı canlı türüne ait doku ve organlarda da tanımlanmıştır. Bu yeni hücreler, infrapatellar yağ yastıkçığında (İPYY) da bulunmaktadır, ancak literatürde bugüne kadar telositlerin İPYYʼdaki varlığını, lokalizasyonunu, rollerini veya morfolojik karakterizasyonunu açıklayan bir veriye rastlanmamıştır. Telositlerin hücreler arası sinyalleşme, morfogenez ve hemoztazın düzenlenmesinde, ayrıca çeşitli patolojilerde önemli roller oynadıkları gösterilmiştir. Genel olarak CD34, vimentin, PDGRF-α ve -β, c-kit ve α-SMA güvenilir telosit belirteçleri olarak kabul edilmişlerdir. Bu çalışmada, insan diz bölgesinde yer alan İPYYʼdan elde edilecek olan doku örnekleri, travma veya osteoartrit tanısı gibi çeşitli sebeplerle diz protezi ameliyatı olan 10 hastadan operasyon sırasında alındı. İPYY dokuları immünhistokimyasal analizler ile CD34/c-kit, CD34/PDGFR-α ve CD34/PDGFR-ß ikili boyama yöntemleri ile işaretlendi. Bu şekilde telositler, fibroblast ve perisitlerden ayrılarak tamamen farklı hücreler olarak tanımlandı. Eş zamanlı olarak bu hücrelerin ultra yapıları geçirimli elektron mikroskobu (TEM) ile inceledi. Bu tez çalışmasında, insan İPYYʼnda telosit hücre varlığının ilk defa gösterilmesi, İPYYʼın iyi bir telosit hücre kaynağı olabileceğini de ortaya koymaktadır. Bu nedenle çalışmamızın, telosit hücre izolasyonu, karekterizasyonu ve terapötik etkinliklerini araştıran ileri çalışmalara önemli bir rehber olabileceğini ve çeşitli eklem hastalıklarına hücresel tedavi temelli yeni yaklaşımlara ışık tutabileceğini düşünmekteyiz..

Naziya Baghirova
İstanbul University-Cerrahpaşa · Institute of Graduate Studies
2024
00
DoctorateOpen AccessTR

FF-MAS oksisterolünün folikülogenezdeki rolünün ve hedgehog sinyal yolağıyla ilişkisinin incelenmesi

Folikül sıvısında bulunan ve oosit maturasyonunda etkili bir steroid türevi olan FF-MAS oksisterolünün etki mekanizmasıyla ilgili bilgiler sınırlıdır. Hedgehog yolağı (Hh); folikülogenezde kritik öneme sahip granüloza hücre proliferasyonunda etkili bir sinyal yolağıdır ve oosit matürasyonuna katkı sağlar. Hh yolağının hücrede etkisi, transkripsiyon faktörü Gli1'in aktifleşmesini ve hedef genlerin aktivasyonuyla gerçekleşir. Granüloza hücre proliferasyonundaki yetersizlik sebebiyle foliküler gelişimin ilerleyemediği, sonuçta kistik foliküllerin gözlendiği polikistik over sendromu (PKOS) en yaygın endokrin hastalıktır. Çalışmamızda folikülogenezde etkili FF-MAS Hedgehog yolağı aracılığıyla granüloza hücre proliferasyonunu uyarabileceği varsayılmıştır. Bu araştırmanın amacı insan folikülogenezinde, FF-MAS'in granüloza hücre proliferasyonuna etkisini Hedgehog yolağı molekülleri SMO ve Gli1 üzerinden araştırmaktır. Bunun için; sağlıklı ve PKOS hastalarına ait granüloza hücre kültürlerinde, FF-MAS ve yolak inhibitörü siklopaminin SMO ve Gli1 ifadelerine etkisi değerlendirilmiştir. SMO ve Gli1 immünohistokimya ifadeleri ve kantitatif sitoELİZA değerlendirmeleri ile FF-MAS'in bu ifadeleri artırdığı, yolak inhibitörü olan siklopamin uygulanan koşullarda da ifadelerin istatistiksel olarak anlamlı azaldığı saptanmıştır. Sağlıklı kadınlara ait granüloza hücrelerinin SMO ifade değişimi, yolağın son ürünü olan Gli1 ekspresyon değişiminden daha düşük oranda bulunmuştur. Bu sonuçlar, FF-MAS oksisterolünün Hedgehog yolağını kontrole oranla daha fazla aktive ettiğini göstermektedir. Ayrıca PKOS hastalarının hücreleri FF-MAS'e daha iyi cevap vererek Gli1 ve SMO ifadelerini artırmıştır. Bu veriler daha sonraki çalışmalarda FF-MAS - Hedgehog ilişkisinin in vivo olarak ele alınıp, diğer hücre yolaklarıyla da ilişkisinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

Hücre içi sinyal peptidleri ve proteinleriOksisterollerOveryan folikül+3
Selim Zırh
Hacettepe University · Institute of Health Sciences
2021
00
Master'sOpen AccessTR

Siklofosfamid ile oluşturulan deneysel sıçan testis hasarı modelinde resveratrolün etkilerinin çinko ile karşılaştırmalı olarak incelenmesi

Amaç; CP ile oluşturulan deneysel testis hasarı modelinde Resveratrol (RES)'ün olası koruyucu etkisinin Çinko (Zn) ile karşılaştırmalı olarak incelenmesidir. Çalışma kapsamında RES, Zn ve RES-Zn birlikte uygulamaları ile CP'nin hasar oranının azaltılması hedeflendi. CP ile oluşturulan toksik testis hasarı modelinde, Zn etkileri gösterilmiş bir kontrol model olarak yer alırken, RES'in Zn ile birlikte kullanılması sonucunda ortaya çıkan etkilerin taramalarında bakılmamış olduğunu saptadık. Çalışmamızda sıçanlar (n=64) rastgele 9 gruba ayrıldı. Deney gruplarına 3 haftalık uygulamaların sonunda tüm gruplar; biyokimyasal, histokimyasal ve immünohistokimyasal yöntemlerle incelendi. Sperm parametreleri olarak Johnsen testiküler skorlaması ve sperm yayma preparatlarındaki morfolojileri değerlendirildi. CP ile oluşturulan deneysel sıçan testis hasarı modelinde histokimyasal olarak H-E, PAS ve MT, immünohistokimyasal olarak iNOS, eNOS ve CD34 boyamaları yapıldı. Biyokimyasal analiz olarak da MDA ve Katalaz değerlerine bakıldı. RES ve Zn'nin karşılaştırmalı etkileri literatürde ilk kez tarafımızdan ortaya konulmaya çalışıldı. Sonuç olarak; Zn ve RES'in birlikte kullanımının testis hasarı üzerine koruyucu etkileri mevcut olsa da kontrol ve salin grupları kadar iyileşme gözlemlenmedi. Yeni bir hücre türü olan telositlerin ise interstisyel alandaki varlıkları ve seminifer tübül çevresini bir kılıf gibi sardığı saptanmıştır. Projemizde optimum dozlarda vücutta yararlı etkilerini ortaya çıkartabilen RES ve Zn'nin birlikte ve/veya ayrı kullanımlarının oluşturduğu etkileşimler değerlidir. Kurgulanan in vivo modelin kliniğe uyarlamaları, tanımlanacak hücresel sinyal yolakları üzerinden tedavi amaçlı pek çok uygulamada infertilitenin sağaltımı konusunda yeni klinik fikirler ortaya çıkarabilir. Anahtar Kelimeler: Siklofosfamid, Resveratrol, Çinko, Testis

Hayvan deneyleriResveratrolSiklofosfamid+3
Cansın Şirin
Ege University · Institute of Health Sciences
2019
00
Master'sOpen AccessTR

Yardımlı üreme teknikleri ile elde edilen bos taurus embriyoları üzerine, yavaş dondurma ve melatoninin etkilerinin histolojik yöntemler ile incelenmesi

Büyükbaş hayvancılıkta yardımlı üreme teknikleri (YÜT) in vitro'da embriyo üretimiyle, yüksek verim kabiliyetine sahip hayvan ırklarının devamlılığı sağlanabilmektedir. Mezbaha kaynaklı oositlerin YÜT kullanılarak, değişik hayvan türlerinde farklı kriyoprezervasyon yöntemleri ile yapılan çalışmalarda, embriyoların uzun süreler saklanabilmesi ve yüksek bir fertilite oranı hedeflenmektedir. Ancak kriyoprotektanlara maruz kalma süreleri ve onların toksisite düzeylerindeki farklılıkları sebebiyle, embriyo yapılarında, donma-çözme sırasında oluşabilen buz kristallerine bağlı olarak embriyoların zona pellucida'sında kırılma, hücre membranları ve iskeletinde hasar meydana gelebilmektedir. Hasarları az miktarlara çekebilmek adına bu çalışmada YÜT ile elde edilen Bos taurus embriyoları üzerine, yavaş dondurma sonrası melatoninin etkileri histolojik yöntemlerle incelenmiştir. Mezbahadan elde edilen Holstein (Bos taurus) cinsi 4-8 yaş aralığındaki sağlıklı sığırlardan alınmış overlerden folikül aspirasyon yöntemi ile elde edilmiş olan oositler in vitro maturasyon işlemine alınmıştır. Ticari olarak satın alınmış olan dondurulmuş boğa spermleri ile IVF (İn vitro Fertilizasyon) işlemi uygulanan oositler, melatonin katkısı ve slow freezing işleminin ardından, -196 °C'deki sıvı azot içinde 1 gün süreyle saklanmıştır. Kriyoprezervasyonun olası etkilerini histolojik yöntemler ile incelenmek amacıyla 1 gün sonra çözdürülen embriyolar, histolojik takip prosedürlerinden sonra lipit tespiti amacıyla Azur II-Metilen Blue-Basic Fuksin Boyama, nükleus ve organel dağılımlarının gözlenmesi amacıyla da Toluidine Blue boyanarak ışık mikroskop altında incelenmiştir. Embriyo canlılığı ve total hücre sayımı tespitleri de ek olarak hoescht boyaması yapılarak floresan mikroskop ile incelenmiştir. Kontrol grubu embriyolarının sınırları belirgin, Benzer büyüklüklerde blastomer yapıları içerdiği, blastomerler arasında geniş subzonal alanların varlığı, blastomerleri çevreleyen zona pellucida sınırlarının belirgin olduğu ve fragmantasyon içermedikleri saptanmıştır. Slow freezing grubu embriyolarda; blastomer sınırlarında düzensizleşme, fragmantasyon benzeri oluşumlar ve/veya dejenerasyonlar gözlenmiştir. Slow freezing grubuna ait embriyolarda sitoplazma içinde yer yer vakuoalizasyonlar, interblastomer ve subzonal aralıklarda hücresel atıklar belirlenmiş ve blastomer yapıları içerisinde dağınık şekilde yer alan farklı büyüklük ve sayıda lipit damlacıkları görülmüştür. Melatonin uygulaması yapılmış ve yapılmamış gruplar kıyaslanarak; embriyolarda yarıklanma ve slow freezing sonrası blastosiste gitme oranları incelenmiş ve sayısal verilerle gösterilmiştir. Floresan mikroskop ile canlılık oranları saptanmıştır. IVF ve slow freezing işlemi sırasında ortaya çıkan ROS (Reaktif Oksijen Türleri)'un lipit ve proteinlerde meydana getirdikleri hasara bağlı olarak zar geçirgenliği geri dönüşümsüz olarak bozulmasının azaltılması için kültür ortamına uygun doz ve miktarda antioksidan melatonin eklenmesinin embriyo gelişimi açısından yararlı olabileceği düşünülmüştür. Daha fazla veri üretmek ve daha da güvenilir sonuçlar elde etmek için daha fazla araştırmalar gerekmektedir.

EmbriyoEmbriyolojiMelatonin
Yasemin Adalı
Ege University · Institute of Health Sciences
2017
00
Master'sOpen AccessTR

Pentoksifilin ve platelet aktive edici faktör uygulama sonrası spermatozoada meydana gelen ultrastrüktürel değişikliklerin kıyaslanması

Günümüzde evli çiftlerde yaklaşık olarak % 10-15 oranında infertilite görülmekte olup etiyolojik nedenler göz önüne alındığında % 40-50 kadarında erkek faktörüne rastlanmaktadır. Erkeğe bağlı infertilite problemi, düşük sayıda spermatozoon üretimi, spermatozoon motilitesinde azalma veya spermatozoon morfolojisinin yetersiz oluşu gibi özelliklerin tek başına veya bir kaçının birlikte görüldüğü durumlarda ortaya çıkar. İlk in vitro fertilizasyon (IVF) bebeğinin 1978'de doğumundan beri yardımla üreme teknikleri (YÜT)'nin uygulanma endikasyonları ve başarı oranları giderek artmıştır. Tüp bebek uygulamalarında bilim adamlarının üzerinde durduğu yegane durumlardan biri döllenme oranını arttırabilmektir. Bu yüzden in vitro fertilizasyon (IVF) uygulamalarında canlı spermatozoon seçimi önemlidir. Bunun için birçok yöntem ve farklı ajanlar kullanılmaktadır. Bu ajanlar içinde yaygın kullanım alanı bulanlar pentoksifilin (PF) ve platelet aktive edici faktör (PAF)'dür. Yapmış olduğumuz bu çalışma ile in vitro fertilizasyon (IVF) uygulamalarında kullanılan bu alternatif ajanların spermatozoon motilitesi ve ince yapısı üzerindeki etkilerini incelemeyi amaçladık. Bu nedenle çalışmamızda normozoospermik semen örneklerinden elde edilen spermatozoonlara pentoksifilin (PF) ve platelet aktive edici faktör (PAF) ile muamele edildi. Spermatozoonların membran yapısındaki glikokaliks, rutenyum red boyası ile belirginleştirilip örnekler geçirimli elektron mikroskobunda (TEM) kıyaslanarak incelendi. Ayrıca herhangi bir ajanla muamele olmamış kontrol grubu oluşturularak, pentoksifilin (PF) ve platelet aktive edici faktör (PAF) uygulanmış gruplarla karşılaştırıldı. Sonuç olarak çalışmamızda spermatozoonların pentoksifilin (PF) ve platelet aktive edici faktör (PAF)'e maruz kalmasının spermatozoon baş ve kuyruk yapısındaki olumsuz etkileri gösterilmiştir.

Yasemin Özdemir
Demiroğlu Bilim University · Institute of Health Sciences
2014
00
Master'sOpen AccessTR

Piezoelektrik ve stronsiyum metodlarının oosit aktivasyonu üzerine etkilerinin ultrastrüktürel incelenmesi

Üreme; dünyadaki tüm canlı türlerinin genetik özelliklerini bir sonraki nesillerle aktarmaları ve kendi devamlılıklarını sağlamaları için gerekli vazgeçilmez bir olgudur. İnfertilite giderek yaygınlaşan önemli bir problem olarak pek çok çiftin karşısına çıkmaktadır. İnfertilitenin %50 oranında kadına bağlı problemlerden kaynaklandığı bilinmektedir. Başarılı tedavi olasılığını ve üreme üzerindeki temel çalışma olanaklarını arttıran in vitro fertilizasyon ve yardımcı üreme tekniklerinin gelişmesi ile infertilite alanında önemli yenilikler meydana gelmiştir. Oosit aktivasyonu problemi olan olgularda oosit aktivasyonunu sağlamaya yönelik çeşitli yöntemler geliştirilmiştir. Oosit aktivasyonunda en önemli olay hücre içi Ca^(+2) konsantrasyonundaki geçici artıştır. Ca^(+2) artışı olmaması aktivasyonu önlediği için infertiliteye sebep olabilmektedir. Bu yöntemler ile yapılan çalışmalar da oosit aktivasyonunun uyarılması ile elde edilen gebelikler rapor edilmiştir. Piezoelektrik ve stronsiyum muamelesi bu yöntemler arasında yer almakta olup çalışmamızda da bu iki yöntemin hücre üzerindeki etkilerini ortaya koymak adına ele aldık. Stronsiyum, fertilizasyon sonucu sperm ile uyarımı taklit ederek uzun süreli kalsiyum dalgalanmaları meydana getirmektedir. Çalışmalarda; sperm kaynaklı fosfolipaz C aktive edildiğinde, fosfotidilinositol 4,5-bifosfatı, ikinci mesajcı olan inositol 1, 4,5-trifosfata (InsP3) hidrolize ettiği görülmüştür. InsP3, endoplazmik retikulum üzerindeki, kalsiyum kanalı ihtiva eden InsP3 reseptörleri (InsP3R) ile etkileşime girerek oositin hücre içi depolarından kalsiyum salınımını uyarır ve oosit aktivasyonunu sağlar. Piezoelektrik metodunda, mikroenjeksiyondan sonra "Elektro Hücre Manipulatör" cihazı ile hücrelere belirli düzeyde elektrik verilir. Bu işlem ile oosit aktivasyonu sağlanır. Çalışmamızda oosit aktivasyonunda kullanılan stronsiyum ve piezoelektrik yöntemleri uygulanmış oositler ile herhangi bir uygulanma olmamış kontrol grubu oositlerin geçirimli elektron mikroskobu (TEM) düzeyinde morfolojik yapılarını karşılaştırmayı amaçladık.

Sıla Özlem Paltun
Demiroğlu Bilim University · Institute of Health Sciences
2014
00
Master'sOpen AccessTR

Pentoksifilin ve platelet aktive eden faktör uygulama sonrası sperm kromatin dağılımı metodu ile DNA hasarının incelenmesi

Evli çiftlerin yaklaşık %15'inde infertilite problemi ortaya çıkmaktadır. İnfertilite (kısırlık) vakaları % 30-50 oranında erkeğe bağlı nedenlerden etkilenmektedirler. Erkek infertilitesinin başlıca nedenlerinden biri sperm motilitesindeki bozukluklardır. Sperm motilitesorunu olan erkeklerde sperm hareketliliğini arttırmaya yönelik çeşitli ajanlar tanımlanmıştır. Motilitenin başlatılmasında ve devam ettirilmesinde bu faktörler temel gereksinimdir. cAMP sperm fonksiyonlarının düzenlenmesinde anahtar role sahiptir. Sperm motilitesinin invitro şartlarda uyarılmasının esası da hücre içi cAMP seviyesini arttırarak sperm fonksiyonlarının uyarılmasına dayanmaktadır. Pentoksifilin gibi fosfodiesteraz inhibitörleri laboratuvarda semene eklendiklerinde, hücre içi cAMP düzeyini, glikozisi ve ATP yapımını arttırdığı görülmüştür. Bu maddeler motil sperm oranını yükseltmekte ve aynı zamanda canlı ama motil spermatozoalarda motiliteyi de tetiklemektedir. Dondurulup-çözünmüş örneklerde sperm motilitesini uyardığı da gösterilmiştir. Platelet Aktive Edici Faktör spermde mevcuttur ve endojen içeriğinin motilite ve gebelik oranı ile önemli ve olumlu ilişkisi vardır. PAF'ın eylem mekanizması tam olarak belli olmasa da, normal üreme fonksiyonuna dair önemi barizdir. Endojen PAF normal sperm fonksiyonu için bir biyobelirteç olarak da rol oynayabilir. PAF kullanmanın özel bir avantajı, sperm tarafından üretilen doğal bir madde olmasından ve pentoksifilin gibi diğer bazı hareketliliği uyarıcılardan farklı olarak toksik etkisinin olmamasındandır. Sperm motilitesinin geliştirilmesi yardımla üreme tekniği sonuçlarını etkili biçimde artırabilir. Özellikle total immotil olgularda canlı sperm seçiminde ve testis biyopsi örneklerinde kullanımı fertilizasyon oranlarını iyileştirici yönde etki göstermektedir. Bu projede Pentoksifilin ve Platelet Aktive Edici Faktör (PAF) uygulaması sonrasında Sperm Kromatin Dağılımı (SCD) metodu ile DNA hasarının incelenmesini ve sonuçların kıyaslanmasını amaçladık.

Gamze Bereketoğlu
Demiroğlu Bilim University · Institute of Health Sciences
2014
00
Master'sOpen AccessTR

Meme kanseri hücre soylarında ß katenin ve proliferasyon ilişkisi

ÖZETBu çalışmada meme kanseri hücre soyları MDA-MB 231, MCF-7 ve T47D hücrelerinde ß katenin ve fosfo ß katenin ekspresyonu immünositokimyasal olarak incelendi. MDA-MB 231 hücrelerinde nükleer lokalizasyonlu ß katenin ekspresyonu saptandı. Fosfo ß katenin ekspresyonu bazı hücrelerin nukleus ve nukleusa yakın bölgelerinde izlendi. MCF-7 hücrelerinde ß katenin ekspresyonu hücre membranında lokalize idi, fosfo ß katenin ekspresyonu ise gözlenmedi. T47D hücrelerinde ß katenin ekspresyonu hücre membranında lokalizasyon gösterirken, fosfo ß katenin ekspresyonu az sayıda hücre membranında zayıf olarak izlendi. Hücrelerin proliferasyon düzeyi BrdU işaretleyicisi kullanılarak immünositokimyasal olarak incelendiğinde MDA-MB 231 hücrelerinin proliferasyon oranının en yüksek oranda olduğu gözlendi. En düşük proliferasyon oranı ise T47D hücre soyunda tespit edildi.Sonuç olarak, MDA-MB 231 hücre soyunda ß katenin ekspresyonunun nukleusta lokalize olması ve proliferasyon hızının daha yüksek olması bu hücrelerin MCF-7 ve T47D hücrelerine göre daha malign karakterde olmasıyla uyum göstermektedir.

Meme neoplazmlarıİmmünohistokimya
Aslı Karan
Demiroğlu Bilim University · Institute of Health Sciences
2006
00
Master'sOpen AccessTR

Bazal folikül stimülan hormon düzeyinin intrasitoplazmik sperm enjeksiyonu sonuçlarıyla ilişkilendirilmesi

İntrasitoplazmik sperm enjeksiyonu (ICSI) erkek kaynaklı infertilite tedavisi için yaygın olarak kullanılan yardımcı üreme tekniğidir. Yardımcı üreme tekniklerinde amaç, uygun tedavi protokolu ve yöntemleri kullanarak kaliteli gamet hücreleri ile embriyo ve gebelik elde edilmesidir. Yaşla birlikte overlerdeki germ hücre havuzu azalmaktadır. Bununla birlikte kadınlarda ilerleyen yaş ile paralel olarak azalan over rezervi, gonodotropin stimülasyonuna yanıtın azalmasına neden olmakta ve tedavide başarı şansını olumsuz olarak etkilemektedir. Yıllar içerisinde over progresif olarak folikül havuzunu kaybeder ve inhibin seviyesi düşer, buna karşılık adenohipofizden folikül stimülan hormon (FSH) salınımı artar. Bu nedenle günümüzde erken fazda ölçülen bazal FSH değerleri over rezervinin önemli bir belirteci olarak kabul edilmektedir. FSH değeri, oosit rezervinin yanı sıra kaliteli oosit ovulasyonu açısından önem taşır. Bazal FSH ölçümlerinin in vitro fertilizasyon (IVF) uygulamalarında gebelik sonuçları üzerine etki eden önemli bir belirteç olarak kullanılabileceğini bildiren pekçok çalışma mevcuttur.Bu çalışmada, kadın hasta bazal FSH düzeyinin ICSI sonuçları üzerine etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. ICSI tedavisine alınan 99 çift çalışma grubumuza dahil edildi. Hastalar bazal FSH <10 IU/ml ve FSH >10 IU/ml olan kadın ve normospermili erkek hastalar ile bazal FSH <10 IU/ml, FSH >10 IU/ml olan kadın ve oligospermili erkek hastaların oluşturduğu dört grup altında toplandı. Bazal FSH değeri <10 IU/ml olan normospermili ve oligospermili gruplarda, toplanan oosit sayısı ve metafaz II (MII) oosit sayısı, FSH değeri >10 IU/ml olan her iki gruba göre artmış olarak bulundu ve gruplar arası istatistiksel anlamlılık izlendi. Metafaz I (MI) ve germinal vesikül (GV) içeren oosit gelişimi, fertilizasyon oranları ve takiben elde edilen embriyoların 2. ve 3. gün iyi ve kötü kalite embriyo oranları arasında istatistiksel bir anlamlılık saptanmadı. Gebelik oranları bazal FSH < 10 IU/ml olan normospermili grupta 33.3, oligospermili grupta 40.0, FSH >10 IU/ml olan gruplarda ise sırasıyla 18.8 ve 26.7 olarak bulundu. Bazal FSH değerleri >10 IU/ml olan grupta gebelik oranları düşme göstermesine karşın istatististiksel olarak anlamlılık tespit edilmedi.

EmbriyoFertilizasyon-in vitroFolikül uyarıcı hormon+1
Nihal Yıldırım
Demiroğlu Bilim University · Institute of Health Sciences
2006
00
Master'sOpen AccessTR

Endometriyum hücrelerinde hormonlara bağlı ß-katenin ve nükleer faktör ?B (NF-?B) düzeylerindeki değişiklikler

Bu çalışmada in-vitro endometriyum hücre modelinde, progesteron ve östrojen hormonlarına bağlı olarak gelişen endometriyal siklus evreleri ve sinsistyotrofoblastlarca sentezlenen insan koryonik gonatotropin hormonuna bağlı olarak ß-katenin ve nükleer faktör ?B (NF-?B) sinyal yolakları ile hücre proliferasyonunda meydana gelen değişiklikler immünositokimyasal olarak incelendi.Hücre proliferasyonunun değerlendirilmesinde S fazına özgü bir işaretleyici olan bromodeoksiüridin (BrdU) immünositokimyası uygulandı. Östrojen inkübasyonu sonrasında BrdU inkorporasyonunda artış izlenirken, progesteron ve insan koryonik gonatotropini uygulaması sonrasında hücre proliferasyon oranlarında bir değişiklik izlenmedi. Endometriyal hücrelerde, plazma membranının intraselüler sınırları boyunca belirgin ß-katenin ekspresyonu izlendi. Östrojen ve progesteron hormonlarıyla inkübasyon sonrasında mevcut ß-katenin ekspresyonunda bir değişiklik izlenmedi. İnsan koryonik gonatotropini (HCG) ile inkübasyon sonrasında ise membran yerleşimli ß-katenin ekspresyonunun azaldığı izlendi. NF-?B aktivitesi, östrojen ve HCG uygulanan deney grubu hücrelerde kontrol grubuna benzer bulundu. Ancak progesteron uygulanan grupta sitoplazmik NF-?B ekspresyonunda artış izlendi.Çalışmamız sonucunda; östrojen hormonu inkübasyonuyla artan S faza özgü BrdU pozitif hücre oranı bu hormon kontrolündeki siklus evresiyle uyumlu bulundu. Plazma membranında lokalize olan adezyon molekülü ß-katenin ekspresyonunun, insan koryonik gonadotropini etkisiyle azaldığı belirlendi. İnflamasyon kontrolünde rol oynayan ve steroidlerle etkileşen NF-?B ekspresyonunun, progesteron hormonuyla ilişki gösterdiği ancak sinsityotrofoblastlar tarafından salınan insan koryonik gonadotropininden bağımsız bir etki gösterdiği sonucuna varıldı.

EndometriyumHormonlarHücre adezyon molekülleri+5
Yasemin Özeren
Demiroğlu Bilim University · Institute of Health Sciences
2008
00
Master'sOpen AccessTR

Sperm tirozin kinaz aktivitesinin immünositokimyasal incelenmesi

Akrozom reaksiyonu sonucu fertilizasyonun gerçekleşmesi spermlerin dişi genital sisteminde ilerlerken kazandıkları kapasitasyon yeteneğine bağlıdır. Kapasitasyon yeteneği kazanan ve hiperaktivasyon gösteren spermler akrozom reaksiyonu ve fertilizasyonu gerçekleştirebilirler. Fosfo tirozin kinaz aktivasyonunun kapasitasyon, akrozom reaksiyonu ve dolayısıyla fertilizasyon sürecinde etkili olduğu ve bu süreçte reaktif oksijen türevlerinin tirozin kinaz aktivasyonunu etkilediği bildirilmiştir.Çalışma, semende reaktif oksijen türevi kaynağı lökositlerin artmış olduğu lökospermi vakaları ile normospermili vakalardan seçilen iki grupta gerçekleştirildi. Ayrıca her iki grup, sperm hazırlama yönteminde kullanılan santrifüj işlemi sonucu ortaya çıkan reaktif oksijen türevlerinin olası etkilerinin değerlendirilmesi amacıyla iki alt gruba ayrıldı. İkiye ayrılan semen örnekleri santrifüj işleminin uygulanmadığı swim-up ve santrifüj uygulanan konsantrasyon yöntemleriyle hazırlandı ve immünositokimya için sperm yaymaları hazırlandı. Hazırlanan örnekler streptavidin-biotin peroksidaz yöntemiyle fosfo tirozin monoklonal antikoruyla işaretlendi.Yapılan değerlendirmelerde sperm tirozin kinaz aktivasyonunun spermlerin kuyruk bölgesinde lokalize olduğu, vakaların ekspresyon seviyelerinin bireysel farklılıklar gösterdiği izlendi. Normospermili vakalarda konsantrasyon grubunda swim-up grubuna göre aktivasyonun arttığı ancak bu artışın anlamlı olmadığı izlendi. Lökospermili vakalarda da konsantrasyon yöntemi uygulanan grupta bir artış gözlendi. Normospermili ve lökospermili gruplar arasında ise anlamlı bir fark tespit edilmedi. Normo ve lökospermili vakalarda reaktif oksijen türevlerinin sperm tirozin kinaz aktivitesi üzerine etkili olduğu söylenebilirse de bireysel farklılıkları ve sonuçlarını açıklayacak ileri çalışmaların yürütülmesi gerekmektedir.

AkrosomFertilizasyonMeni+6
İlkay Şafak Tavukçuoğlu
Demiroğlu Bilim University · Institute of Health Sciences
2010
00
Master'sOpen AccessTR

Düşük fertilizasyona neden olan sperm örneklerinde fosfolipaz C zeta'nın immunfloresan gösterimi ve PLC gen mutasyonlarının tayini

Erkek infertilitesi ve sebebi bilinmeyen infertilite, infertilite olguları arasında en sık görülenleridir. Mikroenjeksiyon yöntemi ile erkek infertilitesinin çözümünde çok önemli bir yol katedilmiş olsa da mikroenjeksiyon sonrası görülen fertilizasyon problemleri üzerinde hala yoğun çalışmalar yapılmaktadır. Mikroenjeksiyon sonrası fertilizasyonun olmayışı büyük ölçüde sperm hücresinin oosit aktivasyonunu sağlayamamasına bağlanmaktadır. Fosfolipaz C Zeta (PLC?); ayırt edici özellikleriyle sperm hücresi kaynaklı bir fosfolipaz olan çözünür 'sperm hücresi faktörü'dür ve oosit aktivasyonunu sağlayan en önemli faktörlerdendir. Fertilizasyon esnasında; sperm hücresi, oosit aktivasyonu için gerekli olan sürekli ve tekrarlayan intrasellüler serbest kalsiyum (Ca+2) salınımını tetikler. Sperm hücresi ekstraktlarındaki Fosfolipaz C Zeta eksikliği ise kalsiyum salınım yeteneğini inhibe eder. Oosit aktivasyon bozuklukları (OAD), Fosfolipaz C Zeta'nın anormal ekspresyonu, lokalizasyonu ve protein yapısına bağlanmıştır. Çalışmamızda; düşük fertilizasyona neden olan sperm örneklerini (globozoospermik, total fertilizasyon başarısızlığı (TFF), nükleer anomali, total immotil) normospermik örneklerle karşılaştırarak, Fosfolipaz C Zeta molekülünün lokalizasyonunu immunfloresan yöntemiyle belirlemeyi ve bu olgularda deoksiribonükleik asit (DNA) dizi analizi yöntemiyle bilinen mutasyonların Fosfolipaz C Zeta'nın 15 ekzonunda taranmasını ve yeni mutasyon ve polimorfizmlerin belirlenmesini amaçladık. Bu çalışma sonucunda düşük fertilizasyon gösteren sperm örneklerinde Fosfolipaz C Zeta lokalizasyonu normospermi grubuna göre baş ve post-akrozomal bölgelerde azaldığı ya da hiç olmadığı belirlendi. DNA dizi analizi ile düşük fertilizasyona neden olan sperm örneklerinde pek çok değişim saptandı. Literatürde hiç yer almamış ve protein farklılaşmasına neden olan bazı değişikliklerin yanı sıra stop kodonuna dönüşen bir nükleotid değişimi de saptandı. Sonuç olarak, Fosfolipaz C Zeta molekülünün düşük fertilizasyon gösteren bireylerdeki fertilizasyonda oosit aktivasyonunda etkili rolünün olduğu ortaya koyulmaktadır.

Ayşegül İlkan
Demiroğlu Bilim University · Institute of Health Sciences
2014
00
Master'sOpen AccessTR

Farklı fiksatiflerin bazı testis hücrelerindeki AQP-9 immunoreaktivitesi üzerine etkilerinin karşılaştırılması

Fiksasyonu problemli olmasından dolayı testisler ile yapılan histomorfolojik ve immunohistokimyasal çalışmalarda en uygun fiksatifi belirleme çalışmaları zaman zaman histopatolojinin konusu olmuştur. İmmunohistokimyasal analizlerde iyi bir fiksatiften beklenen en önemli özellik aranan proteini iyi koruması ve immunoreaktiviteyi güçlü bir şekilde ortaya çıkarmasıdır. Bu çalışmada, farklı fiksatiflerin sıçan testisleri üzerindeki histomorfolojik etkileri ve testis hücrelerindeki AQP-9 boyanma şiddetleri üzerindeki etkileri karşılaştırılmıştır. Çalışmada histopatolojide rutin olarak kullanılan %10'luk nötral tamponlu formaldehit (%10'luk NTF), modifiye Davidson (mDF), Bouin (BF) ve Stieve's (SF) fiksatifleri kullanıldı. Çalışmada fiksatiflerin her biri için 6'şar adet, toplam 24 adet testis dokusu kullanıldı. Daha önce hazırlanan parafin bloklardan alınan kesitler rutin histolojik prosedürlerden geçirildi, immunohistokimyasal metot kullanılarak AQP-9 antikoru ile işaretlendi ve histomorfometrik ve immünohistokimyasal analizleri yapıldı. Histomorfometrik ölçümlerimiz mDF ve SF fiksatiflerinin sıçan testisinin morfolojik bütünlüğünü birbirine yakın düzeyde iyi koruduğunu ve hücresel detayları daha iyi ortaya çıkardığını gösterdi. Ayrıca morfolojik bütünlüğü koruma yönünden en kötü performans %10'luk NTF'ye aitti. İmmunohistokimyasal analizlerimiz BF'nin seminifer tübüllerin germ ve Sertoli hücrelerindeki AQP-9 ekspresyonunu açığa çıkarma yönünden en iyi performansa sahip fiksatif olduğunu, onu sırasıyla mDF ve SF'nin takip ettiğini gösterdi. SF'nin ise interstisyel alanın Leydig hücrelerindeki AQP-9 ekspresyonunu açığa çıkarma yönünden en iyi performansa sahip fiksatif olduğu, onu sırasıyla mDF ve BF'nin takip ettiğini görüldü. Ayrıca %10'luk NTF'nin her iki testis alanında da AQP-9 ekspresyonunu açığa çıkarma yönünden en kötü performansa sahip olduğu tespit edildi. Ölçümlerimiz de göstermektedir ki, sıçan testis dokusunda bundan sonra yapılacak histomorfometrik çalışmalarda mDF ve SF'nin, AQP-9 ekspresyonuna yönelik yapılacak immunohistokimyasal analizlerde birbirlerine yakın değerlere sahip olan SF, mDF ve BF testis fiksasyonu amacıyla tercih edilebilir.

Hatice Gül Fazlıoğlu
Balıkesir University · Institute of Health Sciences
2024
00
Master'sOpen AccessTR

Polietilen tereftalat yapılı nanoplastiklere sub-kronik maruziyetinin testis ve sperm üzerinde meydana getirdiği hasarın fare modelinde araştırılması

İnfertilite, 12 ay veya daha fazla düzenli korunmasız cinsel ilişki sonrası gebelik elde edilememesi ile tanımlanan erkek veya dişi üreme organlarından kaynaklanan bir hastalıktır. Birçok genetik faktör ve yaşam tarzı faktörünün erkek infertilitesi ile ilişkili olduğu düşünülür. Yaşam tarzı faktörlerinden biri olan mikro ve nanoplastiklere maruziyetin de infertilitede etkili olabileceği çalışmalarda bildirilmiştir. Bu çalışmada sentetik yapılı polimerlerden biri olan polietilen tereftalat (PET) nanoplastiğinin erkek üreme sağlığı üzerine etkisinin araştırılması amaçlandı. Beş haftalık 18 adet Balb-C türü fare rastgele seçilerek kontrol grubu, düşük doz PET-NP ve yüksek doz PET-NP uygulama grubu olarak üç gruba ayrıldı (n=6). 28 gün boyunca 100'er µL olacak şekilde sırası ile kontrol grubuna serum fizyolojik, düşük doz grubuna 0.1 mg/gün PET nanoplastiği ve yüksek doz grubuna 0.5 mg/gün PET nanoplastiği oral gavaj ile verildi. Sub-kronik PET nanoplastiği uygulaması sonucunda deneklerin testis organ endekslerinde kontrole kıyasla anlamlı bir değişim görülmezken (P<0.05), hem düşük hem de yüksek doz uygulama gruplarının sperm sayımlarında kontrole kıyasla anlamlı azalmalar görüldü (P<0.05). Benzer bir şekilde hem düşük hem de yüksek doz uygulama gruplarında sperm morfolojileri incelendiğinde normal morfolojiye sahip sperm oranlarında anlamlı azalış görüldü (P<0.05). Ayrıca, yüksek doz PET nanoplastiklerine maruz kalan grupta, sperm boyun anomalilerinde kontrole kıyasla anlamlı artış görüldü (P<0.01). COMET analiz yöntemi ile belirlediğimiz DNA hasarı sonuçlarında ise, PET nanoplastiklerine maruz kalan grupların sperm %kuyruk DNA miktarında anlamlı artış görüldü (P<0.05). Son olarak, testislerden alınan histolojik kesitlerin tübül yapıları Johnsen skorlaması ile değerlendirildiğinde, PET plastiğine maruz bırakılan her iki grupta da spermatogenezde kontrole kıyasla anlamlı bir değişim görüldü (P<0.05). Sonuç olarak sub-kronik PET nanoplastik maruziyeti, sperm sayısını azaltmakta, sperm morfolojisinde bozulmalara neden olmakta, spermlerde DNA kırıkları meydana getirmekte ve spermatogenez aşamalarında negatif etkiler oluşturmaktadır. Tüm bu negatif etkiler neticesinde PET nanoplastiği erkek üreme sağlığını olumsuz yönde etkilemektedir.

Doku hasarıFarelerHayvan deneyleri+7
Oğuz Kaan Tombul
Maltepe University · Institute of Graduate Studies
2023
00
Master'sOpen AccessTR

Sıçanlarda streptozosin ile oluşturulan diyabette probiyotiklerin böbrek dokusundaki etkilerinin araştırılması

Toplumda görülme sıklığı giderek artan ve önemli bir halk sağlığı sorunu olan diyabet tüm dokularda olduğu gibi böbrek dokusunda da hasara sebebiyet veren endokrin, metabolik bir hastalıktır. Probiyotiklerin yeterli miktarlarda alındığında sağlığa olan faydalarından dolayı hastalıkların tedavisi ve önlenmesinde etkili olabilecekleri düşünülmektedir. Bizim çalışmamızda da diyabet hastalığında probiyotiklerin etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmamızda 34 adet Wistar albino cinsi erkek sıçan kullanılmış ve gruplar grup K, grup P, grup Dm, grup DmP ve grup PDm olmak üzere 5'e ayrılmıştır. Grup K' ya ait sıçanlara 8 hafta boyunca oral gavaj ile PBS, grup P'ye ait sıçanlara 8 hafta boyunca oral gavaj ile 0.6 mg/kg VSL#3 probiyotik takviyesi uygulanmıştır. Grup Dm'ye 50 mg/kg streptozosin intraperitonel tek doz verilerek diyabet oluşturulmuştur. Grup PDm'deki sıçanlara çalışmanın ilk 4 haftası boyunca probiyotik takviyesi uygulanmış, daha sonra diyabet oluşturulmuş, diyabet oluşturulduktan sonraki 4 hafta boyunca probiyotik uygulamasına devam edilmiştir. Grup DmP'de yer alan sıçanlarda streptozosin (50 mg/kg intraperitoneal) ile diyabet oluşturulmuş ve sonrasında 4 hafta boyunca probiyotik uygulanmıştır. Deneyin başlangıcı ve bitiminde sıçanların kan şekeri ölçümleri yapılmış, diyabet oluşturulmak istenen sıçanlar için kan glikoz değeri 250 mg/dl kabul edilmiştir. Deneyin sonlandırılması ile sıçanlar intraperitonal olarak 90 mg/kg ketamin + 10 mg/kg ksilazin verilerek anestezi altında sakrifiye edilmiştir. Biyokimyasal değerlendirme için kan serum örnekleri ve histokimyasal analizler için böbrek dokuları elde edilmiştir. Sonuç olarak probiyotiklerin diyabetin bıraktığı hasara karşı kan glikoz seviyelerinde koruyucu etkisinin olduğunu fakat tedavi edici herhangi bir etkisi olmadığını gözledik. Diyabetin sebep olduğu serum üre ve BUN artışına karşı probiyotiklerin iyileştirici etkisi olduğu sonucuna ulaştık. Fakat kreatinin için anlamlı bir değişim göremedik. Yaptığımız histokimyasal değerlendirmelerde probiyotiklerin diyabet ile oluşan böbrek dokusundaki hasara karşı olumlu yönde etkisinin olduğunu tespit ettik. Probiyotiklerin diyabete karşı olumlu etkilerini immünohistokimyasal olarak alfa-SMA ve Bcl-2 ekspresyonları ile de gözledik.

BöbrekDiabetes mellitusHayvan deneyleri+2
Zülal Yeşil
Pamukkale University · Institute of Health Sciences
2023
00
Master'sOpen AccessTR

Yaşlı fare ovaryumunda melatoninin PTEN/PI3K/AKT yolağına etkisi

Günümüzde, modern yaşam ile birlikte hayatımıza giren mevcut alışkanlıklar; kötü beslenme, uykusuzluk, stres ve daha birçok durum dolaylı olarak infertiliteye sebep olabilmektedir. Mevcut yaşam şartları, üreme yaşını ileriye taşımıştır. Kadın üreme sorunlarına bakıldığında, ilerleyen yaşın vücutta biriktirdiği mutasyonlar ve menstrual sikluslarla vücuttan düzenli olarak atılan oositler nedeniyle, over rezervi giderek azalmaktadır. Canlıların sirkadiyen ritimlerinin hücresel faaliyetler üzerindeki etkisi incelendiğinde, üretimi karanlık ve aydınlığa göre belirlenen endojen melatonin hormonunun etkisi bilinmektedir. Bu çalışmada; literatürde yaşlanma karşıtı özellikleri ve antioksidan özelliği bilinen eksojen melatonin hormonunun, yaşlı fare ovaryumunda PTEN/PI3K/AKT yolağına etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmamızda, 12 haftalık 24 adet, 20 aylık 24 adet olmak üzere toplamda 48 adet Balb/c cinsi sağlıklı dişi fare kullanıldı. Deney için kullanılan erişkin ve yaşlı fareler; Erişkin Kontrol (EK) Grubu, Erişkin Melatonin (EM) Grubu, Erişkin Sham (ES) Grubu, Yaşlı Kontrol (YK) Grubu, Yaşlı Melatonin (YM) Grubu, Yaşlı Sham (YM) Grubu olmak üzere toplamda 6 gruba ayrıldı. Grup EK ve YK'ya ait farelere, 7 gün boyunca hiçbir uygulama yapılmamıştır. Grup EM ve YM'ye ait farelere, 7 gün boyunca (10mg/kg intraperitoneal) melatonin verilmiştir. Grup ES ve ES'ye ait farelere, 7 gün boyunca %10'a seyreltilmiş etil alkol intraperitoneal olarak uygulandı. 8. Gün itibariyle ketamin/ksilazin 200/10mg/kg intraperitoneal olarak farelere verildikten sonra ovaryum dokuları çıkarıldı. Hayvanlar servikal dislokasyon yöntemi ile sakrifeye edilerek deney sonlandırıldı. Histokimyasal ve immünohistokimyasal analizler için ovaryum dokuları muhafaza edilerek, doku takip ve bloklama prosedürleri izlendi. Yaşlı kontrol grubu ile yaşlı melatonin grubu karşılaştırıldığında, folikül sayılarındaki artış dikkat çekiciydi. Çalışmamızda melatoninin çözücüsü olarak kullanılan etil alkolün uygulandığı, sham gruplarına ait dokularda, atretik haldeki foliküllerin sayısındaki artış belirgindi. Sonuç olarak; folikül sayısı bakımından erişkin gruplarda, melatonin uygulanan grupla kontrol grubu arasında istatiksel anlamlılık bulunamadı. PTEN/PI3K/AKT ekspresyonu erişkin gruplarda kontrol ve sham arasında farklılık göstermezken yaşlı deneklerde melatonin uygulanan grupta diğer iki gruba karşı artmıştı. Melatoninin, ovaryum dokusundaki etkilerinin daha iyi anlaşılabilmesi için ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.

İlay Boz
Pamukkale University · Institute of Health Sciences
2024
00
Master'sOpen AccessTR

Deneysel hipotiroidinin ovaryum follikülleri üzerine etkisi

Hipotiroidi, tiroid hormonlarının (T4 ve T3) yetersiz üretimi sonucu vücut fonksiyonlarının yavaşlamasına neden olan bir durumdur. Üreme sağlığını etkileyerek menstrüel siklus ve fertiliteyi bozabilir, tekrarlayan gebelik kayıplarına yol açabilir. Hayvan çalışmalarında, hipotiroidinin follikül olgunlaşmasını engellediği ve ovaryum fonksiyonlarını bozduğu gözlemlenmiştir. Epidermal büyüme faktörü (EGF), hücre büyümesi ve farklılaşmasında önemli rol oynayan bir polipeptittir; epidermal büyüme faktör reseptörü (EGFR) ise EGF'nin bağlandığı reseptördür. Tiroid hormonları, EGF ve EGFR seviyelerini etkileyebilir ve hipotiroidi, EGFR seviyelerinde azalmaya neden olabilir. EGF, granüloza hücrelerinin büyümesini ve follikül gelişimini destekler, oosit olgunlaşması ve yumurtlama için gereklidir. Bu çalışmanın amacı, yetişkin sıçanlarda indüklenen hipotiroidinin ovaryum follikülleri üzerindeki etkilerini ve hipotiroidi indüklenmiş ovaryum folliküllerinde EGFR etkisini incelemektir. Çalışmamızda 18 adet Wistar dişi sıçan kullanılmıştır. Rastgele seçilen ve içme suyuna 30 gün boyunca 10 mg/kg metimazol eklenen 10 adet sıçan hipotiroidi grubunu, geri kalan 8 adet sıçan kontrol grubunu oluşturmuştur. Metimazol ile indüklenmiş deneysel hipotiroidinin ovaryum üzerine biyokimyasal, histopatolojik ve mRNA ekspresyonu değişimi açısından etkileri araştırılmıştır. Metimazol verilen sıçanların serum T3 seviyesinde anlamlı derecede azalma olduğu gözlendi. Hipotiroidi grubundaki sıçanların ortalama vücut ve ovaryum ağırlıkları, primer, sekonder ve tersiyer folliküllerde anlamlı derecede azalma olduğu tespit edildi. İmmünohistokimyasal olarak EGFR ekspresyonunun da hipotiroidi grubu sıçanlarda azaldığı görüldü. GZ-PZR analizi sonucunda kontrol grubuna göre metimazol grubu Sıçanların HB-EGF, EGFR, GPER1 ve ESR1 gen ekspresyonu artarken, RAF1 ekspresyonlarının azaldığı gözlendi. Metimazol sıçan ovaryum folliküler gelişimi ve oosit kalitesinde ciddi bozulmalara yol açmaktadır.

Fatma Betül Silinmez
Pamukkale University · Institute of Health Sciences
2024
00
Master'sOpen AccessTR

Endometriozis oluşturulan sıçanlardaki metformin ve dienogest'in PI3K/AKT sinyal yolağına etkisi

Endometriozis, pelvik ağrı ve infertilite ile karakterize iyi huylu ve östrojen bağımlı yaygın bir hastalıktır. Çalışmamızın amacı, Endometrioziste verilen Dienogest ve Metformin tedavilerinin iyileşmeye etkisini değerlendirmek ve PI3K/AKT sinyal yolağına etkisini açıklayabilmektir. Çalışmamızda sıçanlar rastgele olarak gruplara ayrıldı. Kontrol: (n=8) Hiçbir şey uygulanmayan grup; Endometriozis (n=8): Deneysel endometriozis oluşturulan grup; Endometriozis+Dienogest: (n=8) Deneysel endometriozis oluşturulan ve 28 gün boyunca Dienogest 0.3 mg/kg/gün oral olarak verilen grup; Endometriozis+Metformin: (n=8) Deneysel endometriozis oluşturulan ve Metformin 100 mg/kg/gün oral olarak verilen gruptur. Tüm dozlar 21. günden 49. güne kadar oral olarak uygulandı. 49. günde endometriyal lezyon alanı tekrar değerlendirildiğinde ve sol uterin boynuzu çıkarılıp, hayvanlar sakrifiye edildi. Kan örneklerinden östradiol(E2) , progesteron ve VEGF analizi ELİZA yöntemiyle bakıldı. Alınan dokular formaldehitte tespit edildikten sonra rutin doku takibinin ardından kesitler alınıp hematoksilen eozin boyandı. Dokularda PI3K, p-PI3K, AKT, p-AKT reaksiyonları immunohistokimyasal olarak değerlendirildi. Sıçan endometriozis ve uterus dokularına PI3K, p-PI3K ve AKT mRNA ekspresyon değişimi reverse transkripsiyon-polimeraz zincir reaksiyonu (RT-PCR) kullanılarak ölçüldü. Grupların başlangıç ve son ağırlıkları arasında herhangi bir anlamlı farklılık saptanmadı. Kan E2 düzeyi Endometriozis+Metformin grubunda diğer gruplara göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek saptandı. Progesteron ve E2 düzeyi kontrol grubuna göre Dienogest grubunda yüksek bulunması ile birlikte istatistiksel olarak anlamda değildi. En yüksek kan hormon değerleri Endometriozis+Metformin grubundaydı. Lezyon çapı hem Dienogest hem de Metformin grubunda azalmıştı. Metformin grubundaki azalma istatistiksel olarak anlamlıydı (P<0,05). PI3K, p-PI3K ve AKT ekspresyonu endometriozis odağında tedavi gruplarında artmıştı. Fakat uterus dokusunda PI3K ve p-PI3K ekspresyonu azaldığı saptandı. AKT ekpresyonu Metformin grubunda istatistiksel olarak anlamlı yüksekti. Sonuç olarak Metformin ve Dienogest endometriozis sıçan modelinde endometriozis implantların gerilemesine neden oldu. En etkili tedavinin makroskobik, biyokimyasal, mikroskobik ve moleküler düzeyde Metformin tedavisiyle olduğu belirlendi.

Seyedmahdı Tabatabaeı
Pamukkale University · Institute of Health Sciences
2024
00
DoctorateOpen AccessTR

MCF-7 VE MDA-MB-231 meme kanseri hücrelerinin metastatik karakterine silymarin'in etkisinin 2 boyutlu ve 3 boyutlu kültür yöntemleriyle karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesi

Meme kanseri, dünya genelinde kadınlar arasında en yaygın kanser türlerinden biridir ve metastaz, kanserin ölümcül hale gelmesinde kritik bir rol oynamaktadır. Bu çalışmada, Silymarin'in iki farklı meme kanseri hücre hattı (MCF-7 ve MDA-MB-231) üzerindeki etkileri incelenmiştir. Hücreler, hem iki boyutlu (2D) hem de üç boyutlu (3D) kültürlerde yetiştirilmiş ve Silymarin ile tedavi edilmiştir. Araştırmada, Silymarin'in hücrelerin yayılmasını ve metastazla ilişkili gen ve proteinlerin ekspresyonunu nasıl etkilediğini belirlemek için çeşitli analizler yapılmıştır. Bu çalışmanın amacı, meme kanseri hücre hatları olan MCF-7 ve MDA-MB-231'de, silymarin'in metastatik özellikler üzerindeki etkilerini araştırmak ve bu etkilerin iki boyutlu (2D) ve üç boyutlu (3D) hücre kültür modellerinde nasıl farklılaştığını değerlendirmektir. Çalışmada silymarin'in etkin dozunu belirlemek amacıyla MTT hücre canlılığı analizi hem 2D hemde 3D kültür metodları kullanılarak tayin edildi. Belirlenen dozlar ile 2D kültür metodları olan yara iyileşme deneyi, PCR, Western Blot ve immünohistokimyasal analizler kullanılarak epitelyal mezenkimal geçiş (EMT) proteinlerinin ifadeleri değerlendirildi. Eş zamanlı olarak 3D kültür yöntemiyle sferoid oluşturularak transwell hücre göçü, PCR, Western blot ve immünohistokimyasal analizler gerçekleştirildi. Genetik analizleri ve histokimyasal analizler için hücrelere uygulamalar yapıldı. Sonuç olarak, silymarin'in hem 2D hem de 3D hücre kültür modellerinde meme kanseri hücrelerinin proliferasyonunu, göçünü ve EMT sürecini etkili bir şekilde modüle edebildiği bulunmuştur. 3D kültürler, silymarin'in anti-kanser etkilerini kapsamlı bir şekilde yansıtmakta ve in vivo ortamı daha iyi taklit ederek gerçekçi sonuçlar elde etmektedir. Çalışmamızın bulguları, silymarin'in meme kanseri tedavisinde potansiyel bir ajan olarak değerlendirilebileceğini desteklemektedir.

Tuğçe Aladağ
Pamukkale University · Institute of Health Sciences
2024
00
Master'sOpen AccessTR

Kıkırdak rejenerasyonunu hızlandırmak için oluşturulan hidroksi apatit- grafen oksit- kitosan doku scaffold üzerine insan sünnet derisinden elde edilmiş mezenkimal kök hücrelerin uygulanması

Amaç: Kıkırdak dokusundaki rejenerasyon problemleri uzun vadeli etkili çözüm üretebilecek biyobozunur iskele ve kök hücrelerin kullanıldığı bir iskele önem kazanmaktadır. Böylece oluşturacağımız scaffold'da amacımız kıkırdak rejenerasyonunun oluşmasını sağlamak ve kıkırdak hasarı için uygun bir tedavi yöntemi oluşturmaktır. Gereç ve Yöntem: Hidroksiapatit-grafen oksit-ve kitosan bazlı bir iskele oluşturuldu. Daha sonrasında elde edilen scaffold üzerine İnsan sünnet derisi kökenli mezenkimal kök hücreler ekildi. Kök hücre scaffold etkileşimi için 2 saat inkübatörde bekletildi. Daha sonrasında scaffold içindeki kök hücreleri kondrositlere farklılaştırmak için 20 gün boyunca kıkırdak farklılaşma besiyeri uygulandı. Scaffoldlardaki kök hücrelerin kondrositlere farklılaştığını göstermek için histokimyasal analiz yapıldı. Bu analiz için Alcian Blue kullanıldı. Ve scaffold içindeki hücrelerin canlılığı için 1, 7, ve 14. Günlerde MTT analizi yapıldı. Bulgular: Scaffold üzerindeki kök hücrelerin kondrositlere farklılaştığını göstermek için kullandığımız Alcian Blue boyaması için 1 farklılaşma grubu 1 tane de kontrol grubu oluşturuldu. Kontrol grubu ve farklılaşma grubu arasındaki sonuçlara bakıldığında farklılaşma grubunda hücrelerin çekirdekleri kırmızı, matriksi ise maviye boyanmıştır. Fakat kontrol grubunda herhangi bir boyama olmamıştır. Bu bulgular bize scaffold içinde kök hücrelerin olduğunun göstergesidir. Sonuç: Bu çalışmada elde Hidroksiapatit-grafen oksit- kitosan iskelesi içinde insan sünnet derisi kökenli mezenkimal kök hücrelerin kondrositlere farklılaştığını göstermektedir.

Ayşe Kaya
Aydın Adnan Menderes University · Institute of Health Sciences
2025
00
Master'sOpen AccessTR

Farklı sürelerde etodolak kullanımının farelerde yapısal ve biyokimyasal etkilerinin incelenmesi

Amaç: Bu çalışmada amacımız etodolağın farklı sürelerde kullanımıyla böbrek, karaciğer ve akciğerde ne gibi etkilere yol açtığını histolojik ve biyokimyasal olarak değerlendirmek ve farklı sürelerde kullanımının dokuda meydana getirdiği etkiyi gözlemlemek. Gereç ve Yöntem: Çalışmada 3 aylık dişi balb-c cinsi fare kullanıldı. Fareler 3 gruba ayrılıp birinci grupta 8 hayvan, ikinci ve üçüncü grupta 10 hayvan olacak şekilde gruplandırıldı. İlk grup olan kontrol grubuna oral gavajla %40 'lık DMSO verildi. İkinci gruba 10 mg/kg etodolac (etol ford 400 mg) %40 'lik DMSO'da çözündürülerek oral gavajla 3 hafta boyunca verildi. Üçüncü gruba 10 mg/kg etodolac %40 'lik DMSO'da çözündürülerek oral gavajla 6 hafta boyunca verildi.. Biyokimyasal analizler alınan kan örneklerinden böbrek için üre ve kreatin değerlerine karaciğer için alanin aminotransferaz (ALT) ve aspartat aminotransferas (AST) seviyelerine bakıldı. Bulgular: Grup 3'te diğer gruplara oranla istatistiksel olarak anlamlı farklar gözlemlendi. Grup 2 ve Grup 3'ün karaciğerinde yer yer sinüzoidal dilatasyonlar görüldü nekroza giden hüc re kümeleri izlendi. Grup 3'te geniş bir alanı kaplayan nekroza uğramış hücreler ve onları sa- ran fagositik sisteme ait hücreler izlendi.Grup 2 ve Grup 3'ün böbrek dokularında tubuler dila- tasyon ve tubulus epitelinde dejenerasyon h&E boyasıyla gösterildi. Grup 3'de bunlara ek ola- rak yaygın bir moleküler infiltrasyon gözlemlendi. İmmünohistokimyasal boyamada SAA (Serum Amiloid A) ve CD4 antikorları kullanıldı. Böbrek dokusunda SAA antikoruyla amilo- oid boyanmalar grup 3'te gösterildi. CD4 antikoruyla akciğerdeki yardımcı t hücrelerine bakıl- dı. Akciğerde yardımcı T hücrelerinde artışa neden olduğu görüldü. Sonuç: Çalışmamızda ilacın 3 ila 6 hafta kullanıyla böbrek, karaciğer ve akciğerde olumsuz etkilerin olduğu izlendi. 6 hafta etodolak uygulamasının karaciğerde ve böbrekte daha bariz yapısal değişiklikler gözlemlendi. Bu değişiklikler biyokimyasal parametrelerle uyumludur. Anahtar kelimeler: CD4, Etodolak, NSAİİ, SAA

Alanin aminotransferazAmiloidAntiinflamatuar ajanlar-nonsteroid+6
Evin Zirek
Aydın Adnan Menderes University · Institute of Health Sciences
2022
00
Master'sOpen AccessTR

Malathion'un neden olduğu spermatojenik disfonksiyona astaksantin ve quercetin etkilerinin araştırılması

Amaç: Bu araştırma astaksantin ve quercetinin, bir çeşit pestisit olan malathion ile indüklenen farelerde oluşan testis hasarı ve spermatojenik disfonksiyona karşı iyileştirici etkisini incelemek amacı ile yapıldı. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada 5 hafta süreyle malathion ile indüklenen farelere astaksantin ve quercetin tedavisi uygulandı. Süre sonunda sakrifiye edilen hayvanların testis dokusu ağırlıkları ölçülmüş, sperm sayı, motilite ve morfolojileri değerlendirilmiş, testis ve epididimis dokuları histolojik olarak incelenmiş, biyokimyasal analizleri yapılmış, testosteron seviyeleri ölçülmüş, qPCR ile Cas-3, Bax ve Bcl-2 bağımlı mRNA ekspresyon düzeyleri tespit edilmiş ve testis dokusunda apoptoz oranları TUNEL deneyi ile belirlenmiştir. Bulgular: Deney sonunda malathionun, hayvanların testis dokusu ağırlıklarında azalmaya sebep olduğu, sperm sayı ve motilite oranlarını düşürürken morfolojilerini olumsuz etkilediği, doku bütünlüğü ve fonksiyonunu bozduğu, testis dokusunda antioksidan aktiviteyi kısıtladığı, testosteron seviyesinde düşüşe sebep olduğu, apoptoza bağlı gen ekspresyon düzeylerini artırdığı ve testis dokusunda apoptozu indüklediği tespit edilmiştir. Astaksantin ve quercetin uygulanan gruplarda ise tüm parametre bulgularının malathion grubunun aksi yönde olduğu tespit edilmiştir. Sonuç: Bu çalışmada malathionun testis hasarı ve spermatojenik disfonksiyona yol açtığı, oral yolla alınan astaksantin ve quercetin takviyelerinin bu hasara ve fonksiyon bozukluğuna karşı iyileştirici etkiye sahip olduğu sonuçlarına ulaşıldı.

AstaksantinKuersetinMalation+3
Aslı Şişko
Aydın Adnan Menderes University · Institute of Health Sciences
2022
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Streptozosinle oluşturulmuş tip 1 diyabet sıçanların ovaryumlarında astaksantin'in etkisi

Amaç : Diyabetin overde oluşturduğu hasarına Astaksantin'in etkisini belirlemek, Astaksantin'in İnsülin'le beraber kullanılması durumunda bu etkideki değişikliği tespit etmektir. Astaksantin'in histolojik etkilerine, otofajik anlamda immunohistokimyasal belirteçlerine, biyokimyasal olarak oksidasyon parametrelerine bakılmıştır. Gereç Yöntem : Çalışmamızda her grupta 6'şar hayvan bulunan 5 grup oluşturulmuştur: Kontrol, Diyabet, Diyabet+Astaksantin, Diyabet+İnsülin, Diyabet+Astaksantin+İnsülin. Diyabet olan tüm gruplarda intraperitoneal 50mg/kg Streptozosin enjeksiyonu yapılmıştır. Deneyin ilk 4 haftası tamamlandıktan sonra 5. Hafta boyunca 7 gün D+A grubundaki her deneğe oral gavajla 25 mg/kg Astaksantin verilmiştir, D+I grubundaki her deneğe 0,5 IU/kg İnsülin i.p olarak uygunlanmıştır, D+A+I grubundaki her deneğe ise 25 mg/kg Astaksantin oral gavajla, 0,5 IU/kg İnsülin ise intraperitoneal verilmiştir. Bulgular : Deneklerden toplanan overlerde histopatolojik ve immunohistokimyasal değerlendirmeler için Hematoksilen-eozin (H-E), Masson Trikrom, ATG5 ve LC3 antikorların boyamaları yapıldı. Kistik folikül, atretik folikül, dejenere granüloza hücresi, CL dejenerasyonu, fibrotik ve hemorajik Medulla görülme sıklığının kontrol grubuna göre Diyabet'te görülme sıklığının arttığı, başta D+A+I olmak üzere tedavi gruplarındaysa normale daha yakın olduğu görüldü. TAS ve GSH değerlerinin Diyabet grubunda kontrol grubuna göre düşükken, tedavi gruplarındaki değerin normale daha yakın olduğu, MDA değerininse Diyabet grubunda kontrol grubuna göre artmış olduğu ama tedavi gruplarında normale daha yakın değerlere geldikleri tespit edildi. ATG5 ve LC3 için gruplar arasında anlamlı bir fark görülmemiştir. Sonuç : Astaksantin, Tip I Diyabet'in over üzerinde oksidasyon aracılığıyla yaptığı hasarların azaltınmasında İnsülin'e etkili bir alternatif ya da kombine olabilecek potansiyele sahiptir. Konu hakkında farklı dozların, farklı canlı türlerinin deneyleri gereklidir.

AstaksantinDiabet komplikasyonlarıDiabetes mellitus+7
Serhan Çamoğlu
Aydın Adnan Menderes University
2022
00
Master'sOpen AccessTR

Adipoz kaynaklı mezenkimal kök hücrelerin in vitro folikülogenez sürecine olan katkılarının araştırılması

Amaç: Önerilen bu çalışma ile, adipoz dokudan izole edilen mezenkimal kök hücrelerin dondurulup-çözülmüş ovaryum dokuları ile ko-kültürlerinin in vitro folikülogenez sürecinin verimi ve kalitesi üzerine olan etkilerini incelemeyi amaçlamaktayız. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma kapsamında, 8-10 haftalık dişi farelerden AK-MKH'ler izole edilmiştir ve karekterizasyonu yapılmıştır. Ovaryum dokuları 3 haftalık dişi farelerden elde edilmiştir, vitrifikasyon yöntemi ile dondurulup-çözülmüş ve agar pedleri yardımıyla AK-MKH'ler ile beraber yada ayrı ayrı 14 gün 3D ovaryum kültürü yapılmıştır. Kültürün başlangıcından itibaren kültüre alınan foliküller invert mikroskop altında görüntülenerek fotoğraflanmıştır ve folikül çapları ölçülmüştür. Deney sonunda, kontrol ve çalışma gruplarına ait ovaryum doku parçaları histopatolojik açıdan değerlendirilmiştir ayrıca QPCR yöntemi ile Gdf9, Bmp15,Bcl-xl, Bax ve Bcl-2'nin mRNA ekspresyon düzeyleri incelenmiştir. Deneyler sonucunda elde edilen veriler tek yönlü varyans analizi olan (ANOVA) ile GraphPad Prism 8.0.2 kullanılarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Deney sonunda vitrifikasyon işlemi uygulanan grupta canlı folikül sayısının azaldığını ancak histolojik olarak değerlendirildiğinde primordiyal ve primer folikül yapısı korunmuştur. Virtifikasyon+ msc(+) grubunda in vitro folikülogenez sürecinin sağlandığı ve sekonder, antral folikül oluşumu mikroskobik olarak izlenmiştir. Kültür sürecinde 6.güne kadar folikül çapı istatistiksel olarak anlamlı derecede artmıştır (P<00.5). Vitrifikasyon+ msc(-) grubunda ise sekonder ve antral folikül gözlemlenmemiştir. Folikül çapı 10.günde anlamlı olarak azalmıştır (P<00.1). Vitrifikasyon+ msc(+)'nin Gdf9, Bmp15'un ekspresyonu vitrifikasyon ve vitrifikasyon+ msc(-)'den yüksektir. Apoptoz belirteçlerine bakıldığında kök hücreden salgılanan sitokinler sayesinde granüloza hücresi ve stromal hücre apoptozunu inhibe etmiştir. Kontrol, virtifikasyon, vitrifikasyon+ msc(-) gruplarının AMH seviyesi vitrifikasyon+ msc(+) grubuna göre daha azdır. Sonuç: Bu çalışmada kültüre alındığında düşük hayatta kalma oranına sahip olan dondurulup-çözülmüş ovaryum dokusunundan elde edilen foliküllerin AK-MKH'lerin ko-külütürünün ovaryum kriyoprezervasyonu sürecinde foliküller üzerinde oluşan etkileri tedavi edeceğini ve hayatta kalma oranlarını arttırabilmektedir.

Doku kültürüKriyoprezervasyonKök hücreler+3
Büşra Demirkan
Aydın Adnan Menderes University · Institute of Health Sciences
2023
00
Master'sOpen AccessTR

A hipervitaminoz ile oluşan konjenital malformasyonlaraB12 vitamini, folik asit ve L-carnitin'in etkisi

Amaç: Gebelik döneminde dışarıdan fazla miktarda A vitamini desteği alan anne adayının bebeğinde doğumsal kusurlar görülebilir. Çalışma bu kusuralara B12 vitamini, folik asit ve Lcarnitin'in etkilerini araştırmak için yapıldı. Gereç ve Yöntem: Çalışma kapsamında 3-4 aylık ağırlıkları 200 ile 220 gram arasında değişen sağlıklı 35 adet wistar albino cinsi dişi sıçan 7 adet erkek sıçan kullanılacaktır. Her bir gruba bir tane erkek sıçan bırakılıp ertesi sabah erken saatlerde vajina simerler alınacak ve mikroskopta incelenecektir. Spermatoozonlara bakılacak ve spermatozoon görülen sıçanların gebeliğin sıfırıncı günü olarak kabul edilecektir. Gebe kalan sıçanların ağırlıkları ölçülecek ve 21 gün süre ile ilaç uygulamaları yapılacaktır. Gruplara A vitamini ile birlikte B12, folik asit ve L-carnitin verilecektir. 21.günün sonunda tüm grupların ağırlıkları tartılacak ve yeni doğanlarda konjenital malformasyon olup olmadığı değerlendirilecektir. Yeni doğan sıçanların batın açılarak beyin, karaciğer, göz dokuları alınacaktır. Bulgular: Beyin dokusunda interstisyel alanda ödeme rastlanırken; göz dokusunda ise retina dekolmanı gözlemlendi. Karaciğer dokusunda sinüzoidal dilatasyonlar hiperkromatik çekirdekli hücreler, nekroza giden hücreler görüldü ve karaciğer epitel hücre sitoplazmasında granüler ve vakuoller izlendi. Sonuç: İlaç verilen 6 grup incelendiğinde karaciğerdeki hasar histolojik olarak ciddi boyutlarda görülmedi. B12 vitamini, folik asit ve L-karnitin verilen gruplarda ise yüksek doz A vitamini verilen gruba göre anlamlı bir farklılık gözlemlenmedi.

İlayda Açık
Aydın Adnan Menderes University · Institute of Health Sciences
2024
00
Master'sOpen AccessTR

Erkek sıçanlarda siklofosfamidin neden olduğu reprodüktif hasara karşı dekspantenolün etkileri

Amaç: Çalışmamızda siklofosfamidin neden olduğu reprodüktif hasara karşı dekspantenolün etkilerini histopatolojik, immünohistokimyasal ve biyokimyasal yöntemlerle araştırmayı amaçladık. Materyal ve Metot: Çalışmamızda 32 adet Wistar Albino cinsi sıçan kullanıldı (n=8). Gruplar; Kontrol, Siklofosfamid (CP), Siklofosfamid+Dekspantenol (CP+Dex), Dekspantenol (Dex) olarak belirlendi. Deneyin sonunda testis dokuları standart doku takip işlemleri sonrası parafine gömüldü. Elde edilen 5 µm kalınlığında kesitlere Hematoksilen-Eozin (H-E) ve kaspaz-3 boyama metotları uygulandı ve kesitler, Leica DFC 280 ışık mikroskobu ve Leica Qwin Plus analiz sistemi kullanılarak incelendi. Bulgular: Hematoksilen-Eozin boyama yöntemiyle kontrol ve Dex gruplarına ait testis dokuları normal histolojik yapıda gözlemlendi. CP grubunun testis dokusunda vasküler konjesyon, interstisyel alanda belirgin hemoraji, spermatogenik seri hücrelerde azalma, tübül lümenine dökülme, interstisyel alanda vakuolizasyon, ödem, tübül epitelinde bölünmenin herhangi bir evresinde duraksamış hücreler olduğu gözlemlendi. Diğer yandan dekspantenol ise bu histopatolojik hasarları azalttı. Bulgularımız CP uygulamasının seminifer tübül çaplarında ve epitel kalınlıklarında azalmaya neden olduğunu göstermiştir. CP uygulanan grupta yoğun boyanmış kaspaz-3 pozitif hücreler olduğunu, CP+Dex grubunda ise boyanma yoğunluğunda belirgin düzeyde azalma olduğunu gözlemledik. CP uygulamasının sperm motilitesi, konsantrasyonu ve anormal sperm miktarında (kafa, kuyruk, total) önemli derecede artışa neden olduğunu saptadık. Bu artışın dekspantenol tedavisi ile azaldığını gözlemledik. Biyokimyasal analizlerde ise CP uygulamasıyla MDA, GSH, SOD, GPx ve CAT düzeylerinde azalma gözlemlerken, dekspantenol uygulaması ile bu değerlerin arttığını gözlemledik. Sonuç: Bu çalışma siklofosfamid ile oluşturulan reprodüktif hasara karşı dekspantenolün iyileştirici etkileri olduğunu gösterdi. Anahtar kelimeler: Dekspantenol, Kaspaz-3, Sıçan, Siklofosfamid, Testis.

Cemre Zeynep Harman
İnönü University · Institute of Health Sciences
2024
00
Master'sOpen AccessTR

Deneysel diyabet modeli oluşturulan sıçanlarda Omega-3'ün testis dokusuna etkileri

Amaç: Bu çalışmada, STZ ile deneysel diyabet modeli oluşturulan sıçanların testis dokusu üzerinde oluşan hasara karşı, Omega-3'ün muhtemel protektif etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metot: 28 adet Wistar Albino cinsi erkek sıçan, K, DM, DM+O ve O olarak her grupta 7 sıçan olacak şekilde gruplandırıldı. K grubu, ad libitum olarak beslendi. DM grubuna, tek doz SF içinde çözünmüş STZ i.p. olarak uygulandı ve enjeksiyonu takiben 4. gün kan-glukoz seviyeleri kontrol edilerek kan-glukoz düzeyleri ≥200 mg/dl olan sıçanlar DM kabul edildi. DM+O grubundaki sıçanlara STZ ile DM indüklenerek gün aşırı 500 mg/kg ω-3 verildi. O grubuna ise 500 mg/kg ω-3 verildi. 42 günlük deney sonunda sıçanlardan anestezi altında intrakardiyak kan ve testis doku örnekleri alınarak sakrifiye edildi. Testis dokuları, histopatolojik, immünohistokimyasal ve biyokimyasal yöntemlerle incelendi. Bulgular: K ve O gruplarının seminifer tübülleri normal histolojik yapı sergiledi. DM grubunda, bazal sınırları düzensiz seminifer epitelde yer yer dökülme, nekroz, interstisyel alanda vasküler konjesyon ve belirgin ödem gözlemlendi. ω-3, DM'nin sebep olduğu bu histopatolojik hasarları azalttı. K ve O gruplarında KAS-3 immünreaktivitesi en düşük seviyedeyken, VEGF ve TJP1 ekpresyonları en yüksektir. DM grubunda KAS-3 ekspresyonu fazla, VEGF ve TJP1 immünreaktiviteleri azalmıştır. ω-3'ün bu değerleri tersine regüle ettiği gözlendi. DM+O grubunda FSH, LH ve T seviyeleri DM grubundakine göre daha yüksek düzeyde tespit edilmiştir. O grubu, FSH, LH ve T seviyeleri açısından en yüksek değere sahiptir. Sonuç: Bu çalışma, STZ ile DM indüklenen sıçanlarda, DM'nin sebep olduğu testiküler hasara karşı ω-3'ün iyileştirici ve koruyucu etkileri olduğunu gösterdi. Anahtar Kelimeler: Diyabet, Omega-3, Testis

Diabetes mellitus-deneyselTestisYağ asitleri-omega 3
Eda Nur Özsoy
İnönü University · Institute of Health Sciences
2024
20
Master'sOpen AccessTR

Bisfenol A'nın nörotoksik etkilerine karşı timokinonun potansiyel nöroprotektif etkisi

Amaç: Bisfenol A'nın beyin dokusu üzerinde oluşan nörotoksik hasarlarına karşı timokinonun potansiyel koruyucu ve tedavi edici etkilerini histokimyasal, immünohistokimyasal ve biyokimyasal yöntemlerle değerlendirmek. Materyal ve Metot: 32 adet Wistar albino cinsi erkek sıçan K, TQ, BPA ve BPA+TQ olmak üzere 4 gruba ayrıldı. K grubu ad libitum beslendi, TQ grubu 50 mg/kg oral gavaj ile TQ, BPA grubuna 50 mg/kg oral gavaj ile BPA, BPA+TQ grubuna ise yarım saat aralıkla 50 mg/kg BPA ve 50 mg/kg TQ verildi. 30 günlük deney süresinin sonlanmasıyla sıçanlardan anestezi altında intravenöz kan ve beyin doku örnekleri alındı. Beyin dokuları, histokimyasal, immünohistokimyasal ve biyokimyasal yöntemlerle incelendi. Bulgular: Biyokimyasal sonuçlara göre BPA verilen grupta MDA seviyesinin arttığı, GSH seviyelerinin azaldığı izlendi. K ve TQ gruplarında benzer histolojik yapı gözlenirken, BPA grubunda heterokromatik-piknotik nükleuslu nöronlar, glial hücre infiltrasyonu, bazı nöronlarda kromatolizis ve karyolizis görünümü dikkat çekti. Perinöronal alanda ödem ve nöropil doku yoğunluğunda azalma izlendi. BPA+TQ grubunda iyileşmenin olduğu gözlemlendi. BPA grubunda BDNF, MBP ve NF immünreaktiviteleri en düşük, Cas-3 en yüksektir. Sonuç: Beyin dokusunda BPA'nın nörotoksik etkilerine karşı timokinonun koruyucu ve tedavi edici etkisi bulgularımız ile kanıtlanmıştır. Anahtar Kelimeler: Beyin, Bisfenol A, Nörotoksisite, Timokinon

HistolojiKan beyin bariyeriLaboratuvar hayvanları
Ezgi Karaaslan
İnönü University · Institute of Health Sciences
2025
00
Master'sOpen AccessTR

İskemi ve reperfüzyon uygulanan sıçanların jejunum goblet hücrelerinin histolojik olarak incelenmesi

Hem akut hemde kronik intestinal iskemi ve reperfüzyon klinikte çok sık karşılaşılan önemli bir problemdir. Bu çalışmada deneysel iskemi ve reperfüzyon hasarı oluşturularak bu hasarda goblet hücrelerinin geçirdiği değişimlerin incelenmesi amaçlandı. Deneyimizde Spraque Dawley cinsi erkek sıçanlar rastgele 4 gruba ayrıldı. Bu gruplar; kontrol, açma-kapama (sham), iskemi ve iskemi ve reperfüzyon gruplarıydı ve her çalışma grubu 8'er sıçandan oluşuyordu. Deneyin bitimini takiben kesilen sıçanlardan alınan jejunum kesitleri %10 luk nötral tamponlanmış formalinle tespit edildi. Yapılan ışık mikroskobik incelemede iskemi uygulanan sıçanların jejunumlarında villusların alışılmış yaprak şeklindeki yapılarını hemen her alanda kaybettiği, yarıklanmadan villus boyu kısalmasına kadar giden morfolojik değişimler gösterdiği saptandı. Bu nedenle epitelin birçok alanda olmadığı, bazı alanlarda ise sadece devamlılığını kaybettiği gözlendi. Villus boyları kontrol grubuna göre kısalırken, villus epitelinde yer alan goblet hücrelerinin kontrol grubuna göre hem sayılarının azaldığı hem de boyutlarının küçüldüğü tespit edildi. Diğer taraftan kriptlerde yer alan goblet hücre sayısında herhangi bir azalma söz konusu değildi. İskemi ve reperfüzyon grubunda ise iskemi grubunda gözlemlediğimiz hasara ait bulgular azalmıştı. Ancak villus boyları iskemi grubundaki kadar olmasa bile kısalmıştı. Villus epitelinde yer alan goblet hücreleri sayıca kontrol grubuyla benzerdi. Diğer taraftan kriptlerdeki goblet hücreleri azalmıştı. Goblet hücre boyutları iskemi grubundaki gibi küçülmüştü.Bizde villuslarda oturan goblet hücrelerinin iskemide lümene dökülmeye bağlı azaldığını, geride kalan goblet hücrelerinin salgılarını boşalttıkları için küçük göründüğünü ancak bunların musin içeriklerinin etkilenmediğini, İ/R sürecinde ise kriptlerden villuslara gelen goblet hücreleri nedeniyle goblet hücre sayısının normale döndüğünü, ancak kriptlerdeki hücrelerin bu yüzden sayıca azaldığını, yine goblet hücrelerinin salgılarını boşaltmaları nedeniyle küçük göründüğünü düşündük.Sonuç olarak; sıçanlarda iskemi ve reperfüzyona bağlı jejunal hasar ve tamir sürecinde goblet hücrelerinin rolü tam olarak ortaya konamamıştır. Bu nedenle daha ileri çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.Anahtar Sözcükler: İskemi/Reperfüzyon, Goblet Hücresi, Jejunum

Reperfüzyon lezyonu
Meral Dağ
İnönü University · Institute of Health Sciences
2008
20
DoctorateOpen AccessTR

Wistar Albino ratlarda sindirim kanalının ve sindirim kanalına bağlı organların prenatal ve postnatal gelişimi

Sindirim kanalının epitelyal bileşenleri endodermden, bağ dokusu ve kas dokusu ise mezodermden köken alır. Primitif sindirim kanalı 4. haftada embriyonun sefalokaudal ve lateral yönlerden katlanması sonucu vitellus kesesinin bir bölümünün embriyo bedeni içerisinde kalmasıyla gelişmeye başlar. Organ gelişimi hücre çoğalması, farklılaşması, göçü, doku gelişimi ve farklılaşması gibi çeşitli olayları içeren histolojik ve histokimyasal farklılaşma ile karakterizedir. Sindirim sistemine ait organların gelişimi ile ilgili histolojik çalışmalar bulunmakla birlikte, bir bütün olarak sindirim sisteminin prenatal ve postnatal gelişimini kapsayan sınırlı sayıda çalışma mevcuttur.Çalışmamızda özefagus, mide, duodenum, ileum, kolon, karaciğer ve pankreasın prenatal ve postnatal gelişimi ışık mikroskopik düzeyde incelenmeye çalışıldı. Bu amaçla 27 adet Wistar albino dişi sıçan prenatal 7, 10, 14, 17 ve 20 günlük fetüsleri, postnatal 5, 10, 15 ve 20 günlük yavruları içeren grupları oluşturmak üzere gebe bırakıldı. Son grup ise genç erişkin dişi sıçanlardan oluşmaktaydı. Her gruptan 7 adet sıçan incelemeye alındı. Örnekler rutin doku takip işlemlerinden geçirilerek parafine gömüldü. Parafin bloklardan alınan 4 ?m kalınlığında seri kesitlere Mayer'in hematoksilen-eosin metodu, Masson-trikrom metodu ve Periyodik Asit Schiff metodu uygulandı.Özefagus, mide ve bağırsaklar yerleşimleri ve histolojik özellikleri açısından değerlendirildi. Yüzey epitelinin, bezlerin, bağ dokusu ve kas dokusunun, sinir pleksuslarının gelişimi ve farklılaşması incelendi. Karaciğer ve pankreas ise hücresel farklılaşma ve histolojik yapılanma açısından değerlendirildi. Organların histolojik özelliklerinin gelişim dönemleri belirlendi. Memeli hayvanlar olmalarına rağmen Wistar albino sıçanların sindirim sistemlerinin gelişim ve farklılaşma yönünden insanlardan bazı farklılıklar gösterdiği sonucuna varıldı.Anahtar kelimeler: Bağırsaklar, gelişim, karaciğer, mide, özefagus, pankreas, postnatal, prenatal.

BağırsaklarGelişimKaraciğer+6
Aslı Çetin
İnönü University · Institute of Health Sciences
2011
10
DoctorateOpen AccessTR

Hiperisinin MA-10 leydig kanser hücrelerinde sitotoksik, morfolojik ve apoptotik etkilerinin araştırılması

Başlık: Hiperisinin MA-10 Leydig Kanser Hücrelerinde Sitotoksik, Morfolojik ve Apoptotik Etkilerinin Araştırılması Amaç: Antikanser özellikleri gösterilen hiperisinin MA-10 Leydig kanser hücreleri üzerinde sitotoksik, antiproliferatif, morfolojik ve apoptotik etkilerinin araştırılması amaçlandı. Yöntem: MA-10 Leydig kanser hücreleri in vitro ortamda kültüre edildi. Hiperisinin 30, 40, 45, 50, 55, 60, 70, 80, 90 ve 100 μM uygulanması sonucunda 24, 48 ve 72 saat sonra canlı hücre sayıları MTT testi ile saptandı. Morfoloji incelemesi inverted mikroskopta ve hematoksilen-eozinle boyanmış preparatlarda yapıldı. Anneksin V ve kaspaz 3/7 kitleri ile canlı ve apoptotik hücre oranları belirlendi. Ayrıca Bax, Bcl-2 ve kaspaz 3 immünoboyaması yapıldı. Bulgular: 24, 48 ve 72 saatlik MTT testi ile hiperisinin hücrelerde doza bağlı sitotoksik etkisi saptandı. İnverted mikroskop ve hematoksilen-eozin boyama yöntemleri ile hücrelerde morfolojik bozulmalar olduğu görüldü. Anneksin V ve kaspaz 3/7 sonuçları hiperisinin hücrelerde canlılık oranlarını düşürdüğü, apoptoz ve ölü hücre oranlarını ise arttırdığı saptandı. Artan hiperisin dozlarına bağlı olarak Bcl2, Bax ve kaspaz 3 immünopozitiflik oranlarında kontrole göre artışlar görüldü. Sonuç: Hiperisin MA-10 Leydig kanser hücrelerinde doza bağlı olarak sitotoksik, apoptotik, antiproliferatif etkiler göstermekte ve hücre morfolojisini bozmaktadır. Anahtar kelimeler: MA-10 Leydig kanser hücresi, hiperisin, sitotoksite, apoptoz

Antineoplastik ajanlarApoptozisHiperisin+4
Rıfat Ertekin
Eskişehir Osmangazi University · Institute of Health Sciences
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Wıstar albıno sıçanlarda streptozotocın ile oluşturulan diyabetik nefropatinin tedavisinde melatonin, quercetın ve resveratrol'ün etkilerinin araştırılması

Böbrek hasarının patogenezinde, oksijen radikallerinin rol aldıkları bilinmektedir. Diyabet'in reaktif oksijen ürünlerinin (ROS) oluşumunu hızlandırdığı yapılan çalışmalarda gösterilmiştir. Bu çalışmanın amacı, sıçanlarda streptozotocin (STZ) ile oluşturulan diyabetin neden olduğu böbrek hasarının giderilmesinde antioksidan özellikleri bilinen melatonin, quercetin ve resveratrol'ün etkilerini karşılaştırmalı olarak incelemektir.Bu çalışmada, İnönü Üniversitesi Deney Hayvanları Araştırma Laboratuvarından temin edilen toplam 47 adet, 300-360 gram, erkek Wistar albino cinsi sıçanlar kullanıldı. Denekler rastgele seçilerek 5 gruba ayrıldı. Grup 1 (n=7): Kontrol, Grup 2 (n=10): Diyabet (STZ 45 mg/kg/tek doz/ip), Grup 3 (n=10): Diyabet + Melatonin (10 mg/kg/30 gün/ip), Grup 4 (n=10): Diyabet + Quercetin (25 mg/kg/30 gün/ip), Grup 5 (n=10): Diyabet + Resveratrol (10 mg/kg/30 gün/ip). Sıçanların deney başında, ortasında ve sonunda açlık kan glukoz değerleri ile vücut ağırlıkları ölçüldü. 30 günlük deney sonunda ketamin anestezisi altında sıçanlar sakrifiye edildi. Pankreas ve böbrek dokuları çıkartıldı. Sol böbrekler ve pankreas histolojik, sağ böbrekler biyokimyasal değerlendirmede kullanıldı. Doku örnekleri %10'luk nötral formalinde fikse edildikten sonra parafine gömüldü. 5 ?m kalınlığında alınan kesitlere Hematoksilen-Eozin, Periyodik Asid Schiff, Toluidin mavisi boyama metodları ile TGF-ß1 immün boyaması uygulandı ve Leica DFC 280 ışık mikroskobunda değerlendirildi.Diyabet grubunda, kontrol grubuna göre açlık kan glikoz seviyelerinde artış ile vücut ağırlıklarında azalma saptandı. Böbrek tubullerinde ve glomerüllerinde histopatolojik değişiklikler gözlendi. Tubullerde epitelyal dökülme, hücre şişmesi, intrasitoplazmik vakuolizasyon, mikrovillus kaybı ve peritubuler infiltrasyon tespit edildi. Glomerüllerde kapiller bazal membran kalınlaşması ve sklerotik değişiklikler izlendi. Bu grupta TGF-ß1 boyanan hücreler belirgindi. Biyokimyasal analizlerde, diyabet grubunda kontrol grubuna göre MDA seviyesi artmış, SOD ve CAT aktiviteleri azalmıştı. Diyabetik sıçanlara melatonin, quercetin ve resveratrol verilmesi böbrek hasarını önemli derecede azalttı. Bu gruplardaki açlık kan glikoz düzeyleri diyabet grubuna göre belirgin olarak azalmıştı. Tubuler ve glomerüler değişiklikler diyabet grubuna göre anlamlı derecede hafifledi. Ayrıca biyokimyasal analizlerde, diyabet grubuna göre MDA seviyesinde azalma gözlenirken, SOD ve CAT aktivitelerinde belirgin bir artış saptandı.Bu çalışmada, sıçanlarda diyabetin neden olduğu böbrek hasarında oksidatif stresin rol oynadığı, diğer yandan melatonin, quercetin ve resveratrol uygulamalarının oksidatif stresi azaltmada etkili olduğu gösterilmiştir. Sonuç olarak, uyguladığımız tüm tedavi edici ajanların diyabete bağlı olarak ortaya çıkan böbrek hasarının giderilmesinde, antioksidan savunma sistemini destekleyerek yararlı olduğu düşüncesindeyiz.

BöbrekDiabetes mellitusKuersetin+5
Hülya Elbe
İnönü University
2012
20
Master'sOpen AccessEN

Fare prenatal ve postnatal dönem ovaryum ve testis gelişiminde c-abl tirozin kinaz ve mtert telomeraz katalitik alt ünitesinin ekspresyonunun gösterilmesi

Expression levels of genes involved in the development of germ cells vary throughout the process from bipotential gonadal period to adult gonadal formation. The healthy development of testis and ovarian cells is very important in terms of female and male fertility. In mice, female and male reproductive system development is regulated by germ cell-specific factors and hormones, and determinative days in this regulation are very important. Determining the functions of the genes that play a role throughout the process is very important in terms of understanding the infertility cases in the females and males. c-Abl is a non-receptor tyrosine kinase with cellular functions including cell proliferation, growth and development. mTERT is involved in maintaining telomerase activity and proliferation of surviving cells. We suggested that c-Abl and mTERT, which play an important role in cellular functions, maybe the determining factors for the healthy development of prenatal and postnatal period mouse ovary and testis. Our aim, to demonstrate c-Abl and mTERT expressions in mouse ovary and testis development during prenatal and postnatal period in mouse. In important days of prenatal and postnatal ovary and testis development, we aimed to show the localization of c-Abl tyrosine kinase and mTERT telomerase catalytic subunit by immunofluorescence method and to show mRNA levels by qRT-PCR.

Ecem Yıldırım
Yeditepe University · Institute of Health Sciences
2018
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Isoproterenol ile deneysel miyokard enfarktüsü oluşturulan sıçanlarda Nerolidol ve vitamin D' nin etkilerinin araştırılması

Kardiyovasküler hastalıklar küresel olarak önde gelen ölüm nedenlerinin başında gelmektedir. Akut miyokard enfarktüsü (MI) geçiren hastaların mortalite ve morbidite oranları genel popülasyona oranla 1.5 kat yüksektir. Nerolidol(NRD), çiçek kokulu çeşitli bitkilerin uçucu yağında bulunan doğal olarak oluşan bir seskiterpen alkoldür. Vitamin D(VİT D), metabolizmada başta kemik ve iskelet sistemi olmak üzere birçok önemli fonksiyona sahiptir. Yapılan araştırmalar NRD ve VİT D' nin hipertansiyon ve kardiyovasküler hastalıkların tedavisinde kullanılabileceği yönündedir. Çalışmamıza 42 adet 8-10 haftalık Wistar Albino erkek sıçanlar dahil edildi ve her grupta 7 sıçan olmak üzere 6 gruba ayrıldı. Gruplar; kontrol, MI, NRD, MI+NRD, VİT D, MI+VİT D şeklinde oluşturuldu. Akut MI oluşturmak için 200 mg/kg Isoproterenol kullanıldı. Tedavi için sıçanlara mısırözü yağında çözdürülen NRD(100 mg/kg/gün) ve VİT D (50 IU/gün) 14 gün boyunca uygulandı. NRDve VİT D' nin terapötik etkileri kardiyak belirteçler, anti-oksidan, biyokimyasal parametreler, histopatolojik ve immünohistokimyasal yöntemler kullanılarak incelendi. Çalışma sonucunda MI grubuna kıyasla MI+NRD ve MI+VİT D gruplarında total antioksidan seviyelerinde(TAS) artma ve total oksidan seviyelerinde(TOS) anlamlı bir azalma olduğu görüldü (p<0,05). Asprosin düzeylerinde, MI grubuna kıyasla MI+NRD ve MI+VİT D gruplarında anlamlı bir azalma tespit edildi (p<0,05). Yine MI grubu ile kıyaslandığında MI+NRD ve MI+VİT D gruplarında Meteorin Like Protein (METRNL) düzeylerinin ise anlamlı şekilde arttığı gözlendi (p<0,05). Histopatolojik incelemelerde MI+NRD ve MI+VİT D gruplarında MI grubuna oranla eritrosit ekstravazasyonu ve fibrozisin anlamlı düzeyde azaldığı ve nekrotik kas liflerinde anlamlı derecede iyileşme olduğu görüldü (sırası ile p<0,001, p=0,002). Nerolidol ve Vitamin D' nin MI tedavisinde etkili olduğu ve bu etkinin METRNL'e bağımlı ancak asprosinden bağımsız olduğu görüldü.

AsprosinHayvan deneyleriKalp hastalıkları+7
Fatma Tuba Karakaş
Fırat University
2023
00
Master'sOpen AccessTR

Doksorubisin uygulanan sıçanların böbrek dokularında speksin immünreaktivitesi üzerine vitamin D'nin etkilerinin incelenmesi

Doksorubisin antrasiklin türevi olan bir antibiyotik olup kemoterapi dahil yaygın kullanım alanına sahiptir. Ancak yan etkilerinden dolayı klinikte kullanımı sınırlandırılmaktadır. Speksin galanin ailesine ait bir nöropeptit olup enerji metabolizması üzerine etkilidir. Vitamin D antiapoptotik antioksidan ve immünmodüler bir ajan olup oksidatif stresi azaltmaktadır. Bu çalışmada doksorubisin ile indüklenen sıçan böbrek dokunda vitamin D'nin hem oksidatif parametreler hemde speksin düzeyine etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu çalışmada 8-10 haftalık 28 adet erkek Spraque-Dawley sıçanlar kullanıldı. Deney hayvanları her grupta 7 hayvan olacak şekilde rastgele 4 gruba ayrıldı. Kontrol grubuna 14 günlük çalışma süresince herhangi bir işlem uygulanmadı. Vitamin D grubundaki sıçanlara 200IU/gün vitamin D oral olarak verildi. Doksorubisin grubundaki sıçanlara 10 mg/kg olacak şekilde tek doz doksorubisin intraperitoneal (ip.) olarak uygulandı. Doksorubisin + vitamin D grubundaki sıçanlara 10 mg/kg olacak şekilde ip. verilmesi ile birlikte 14 günlük deney süresi boyunca günlük 200IU/gün olacak şekilde vitamin D oral olarak verildi. Deney sonunda sıçanlardan anestezi altında biyokimyasal analiz için kan örnekleri ve histolojik değerlendirmeler için böbrek dokuları uygun şartlarda alındı. Deney hayvanlarının serumlarından ELISA metoduyla total antoksidan status (TAS), total oksidan status (TOS) ve speksin düzeylerine bakıldı. Ayrıca immünohistokimyasal yöntem ile böbrek dokularında speksin immünreaktivitesinin belirlenebilmesi için %10'luk formaldehit solüsyonlarına koyularak çalışma zamanına kadar muhafaza edildi. Çalışma sonucunda kontrol ve vitamin D gruplarına ait sıçanların hem böbrek dokularında hemde serum örneklerinde speksin seviyesi, istatistiksel olarak benzerdi. Fakat kontrol grubuna göre doksorubisin grubunda bu düzeyler istatistiksel olarak artmıştı. Bununla birlikte tedavi grubu olan doksorubisin+ vitamin D grubunda ise speksin düzeylerinin doksorubisin grubuna göre istatistiksel olarak azaldığı görüldü. Oksidatif hasarın belirlenmesinde kullanılan TAS/TOS parametrelerinin sonuçları kontrol ve vitamin D grublarında benzerken, kontrol grubuna göre, doksorubisin grubunda serum TOS düzeyinin arttığı, TAS düzeyinin ise istatistiksel olarak azaldığı görüldü. Tedavi olarak vitamin D verilen doksorubisin + vitamin D grubunda ise serum TAS seviyesinin arttığı TOS seviyesinin istatistiksel olarak azaldığı görüldü. Sonuç olarak, doksorubisin uygulamasının TOS ve speksin seviyelerini arttırdığı ve TAS seviyesini azalttığı, tedavi olarak verilen vitamin D'in TOS ve speksin seviyelerini azalttığı ve TAS seviyesini arttırdığı görüldü. Doksorubisin ile oluşturulan böbrek hasarına karşı vitamin D' nin oksidatif stresi baskılayarak speksin seviyelerini düzenlediği görülmüştür. Kemoterapötik cevapla birlikte oluşan oksidatif hasarda speksin rolünün açıklanabilmesi için daha kapsamlı ve ileri çalışmaların gerektiği kanaatine varıldı Anahtar Kelimeler: Doksorubisin, Vitamin D, Speksin

DoksorubisinSpeksinVitamin D
Abdulhamit Orhan
Fırat University · Institute of Health Sciences
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Sıçan böbrek dokusunda deneysel iskemi/reperfüzyon hasarı sonrası speksin immünreaktivitesi üzerine BRL 37344'ün etkileri

Amaç: Renal iskemir/eperfüzyon (İR) hasarı sonucunda gelişen akut böbrek yetmezliği, yüksek mortalite oranı nedeniyle önemli bir klinik sorundur. Bu bağlamda, böbrekte İR hasarını azaltmaya yönelik yeni tedavi stratejilerinin belirlenmesi büyük önem taşımaktadır. Speksin, böbrek dokusu dahil birçok organda koruyucu etkiler gösterebileceği öne sürülen yeni bir nöropeptittir ve oksidatif stres ile ilişkili hasarlarda potansiyel faydaları olabileceği bildirilmiştir. BRL 37344 ise β3-adrenerjik reseptör agonisti olarak, özellikle miyokardiyal İR hasarını azaltıcı etkileriyle tanınmakta ve böbrek üzerindeki etkileri açısından araştırılmaya değer bir ajan olarak öne çıkmaktadır. Bu çalışmada, sıçan böbreğinde deneysel İR hasarı sonrası speksin immünreaktivitesi üzerine BRL 37344'ün etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmada, 8-10 haftalık erişkin, Sprague Dawley cinsi 35 erkek sıçan kullanıldı. Sıçanlar rastgele beş gruba ayrıldı (n=7). Kontrol Grubu (Grup I) sıçanlara herhangi bir işlem uygulanmadı. SHAM Grubu (Grup II) sıçanlarda genel anestezi sonrası böbrek pedikülleri cerrahi olarak açığa çıkarıldı, ancak renal klemp uygulanmadı. BRL 37344 Grubu (Grup III) sıçanlara genel anestezi sonrası tek doz intraperitoneal (i.p.) 5 mcg/kg BRL 37344 enjeksiyonu yapıldı, ardından böbrek pedikülleri cerrahi olarak açığa çıkarıldı, ancak klemp uygulanmadı. İskemi/Reperfüzyon (İR) Grubu (Grup IV) sıçanlarda genel anestezi sonrası bilateral renal arter ve ven, 30 dakika süreyle hemostaz klipsi ile klemplenerek iskemi oluşturuldu. İskemi sonrasında klipsler çıkarılarak 45 dakika süreyle reperfüzyon uygulandı. İR + BRL 37344 Grubu (Grup V) sıçanlara İR protokolüne ek olarak reperfüzyon öncesinde tek doz i.p. 5 mcg/kg BRL 37344 enjeksiyonu yapıldı. Çalışmada total oksidatif stres (TOS), total antioksidan seviye (TAS), serum speksin düzeyleri ölçülerek biyokimyasal analizler yapıldı. Ayrıca, tüm gruplardan alınan böbrek dokularında ödem, konjesyon, tübüler dejenerasyon, hidropik dejenerasyon ve tübüler vakuolizasyon gibi histopatolojik bulgular değerlendirildi. Böbrek dokularında apoptoz belirteci olarak TUNEL boyaması uygulandı ve speksin immünreaktivitesi immünohistokimyasal boyamalarla değerlendirildi. Elde edilen veriler istatistiksel olarak karşılaştırıldı. v Bulgular: Biyokimyasal analizlerde, kontrol grubuyla karşılaştırıldığında SHAM ve BRL gruplarında TAS ve TOS düzeylerinde anlamlı bir fark görülmezken, İR grubunda TOS düzeylerinin belirgin şekilde arttığı saptandı (p=0,001). Buna karşın, İR + BRL grubunda TOS düzeyleri İR grubuna kıyasla anlamlı bir şekilde azaldı (p=0,005). TAS düzeylerinde ise İR grubunda kontrol grubuna göre belirgin bir azalma izlendi (p=0,022). Ancak, İR + BRL grubunda TAS düzeylerinin İR grubuna kıyasla anlamlı bir şekilde arttığı görüldü (p=0,005). Serum speksin düzeyleri açısından, kontrol grubuyla SHAM ve BRL grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. İR grubunda serum speksin düzeyleri kontrol grubuna göre anlamlı şekilde azaldı (p=0,001). Ancak, İR + BRL grubunda speksin düzeyleri İR grubuna kıyasla anlamlı şekilde arttı (p=0,001) Histopatolojik incelemelerde ödem, konjesyon, tübüler dejenerasyon ve tübüler vakuolizasyon gibi parametreler göz önünde bulundurularak yapılan skorlamanın istatistiksel açıdan değerlendirilmesi sonucunda kontrol grubuna kıyasla İR grubunda histopatolojik skorda anlamlı bir artış olduğu belirlendi (p=0,005). Ancak, İR + BRL grubunda bu bulgular İR grubuna kıyasla anlamlı düzeyde azalma gösterdi (p=0,035) TUNEL boyaması, İR grubunda apoptoz belirteci olan TUNEL pozitif hücre sayısının kontrol grubuna göre arttığını (p=0,001), ancak İR + BRL grubunda bu artışın anlamlı şekilde azaldığını gösterdi (p=0,008). Sonuç: Bu çalışma, BRL 37344'ün iskemi-reperfüzyon (İR) hasarına bağlı gelişen böbrek hasarının tedavisinde önemli iyileştirici etkiler sağladığını göstermiştir. Çalışmamızda, BRL 37344'ün oksidatif stres düzeylerini azaltarak doku üzerindeki zararlı etkileri sınırladığı ve apoptozisi baskılayarak hücresel bütünlüğü koruduğu belirlenmiştir. Ayrıca, böbrek dokusunun korunmasına katkıda bulunan speksin immünreaktivitesini artırdığı gözlemlenmiştir. Speksin, özellikle oksidatif stres ve inflamasyon ile ilişkilendirilen patolojik durumlarda doku koruyucu potansiyeliyle dikkat çeken bir nöropeptittir. Çalışmamız, İR hasarına bağlı speksin düzeylerindeki azalmanın BRL 37344 ile anlamlı şekilde arttığını göstermiştir. Bununla birlikte, BRL 37344'ün histopatolojik değerlendirmelerde ödem, tübüler dejenerasyon ve apoptoz gibi hasar göstergelerini vi belirgin ölçüde azalttığı ve böbrek dokusunda iyileştirici etkiler sağladığı ortaya konmuştur. Bu bulgular, BRL 37344'ün İR hasarına bağlı böbrek disfonksiyonu ve doku hasarının tedavisinde etkili bir ajan olarak kullanılabileceğini ve speksin immünreaktivitesi üzerindeki olumlu etkilerinin, bu tedavi mekanizmalarına katkıda bulunabileceğini göstermektedir. İleri çalışmalarda, BRL 37344'ün diğer organ sistemlerinde ve uzun vadeli etkilerdeki potansiyel faydaları da araştırılabilir. Anahtar kelimeler: İskemi/reperfüzyon hasarı, BRL 37344, speksin, rat

Serhat Hançer
Fırat University
2024
00
Master'sOpen AccessTR

Hyperıcum perforatum'un gebe sıçanlarda embriyotoksik ve teratojenik etkisinin araştırılması

Depresyon tüm toplumu her yaşta etkileyen önemli bir hastalıktır ve gebelik döneminde görülme oranı %18-19 olarak bildirilmiştir. Hypericum perforatum (HP) antienflamatuar ve antiviral özellikleri olduğu gösterilen, yara iyileşmesi, inflamatuvar barsak hastalığı ya da depresyonda kullanılmaya başlanan, popüleritesi son zamanlarda artmış bitkisel bir üründür. "Bitkisel ürün daha zararsızdır" ön görüsü ile gebelikte, depresyonda HP kullanılmasının etkinliğini ve fetusun maruziyetinin güvenilir olduğunu değerlendiren kontrollü klinik çalışmalar mevcut değildir. Bu nedenle Hypericum perforatum' un fetal klinik, morfolojik ve histolojik bulgulara göre teratojenik etkilerini araştırmayı amaçladık. Kontrol grubuna sadece musluk suyu verilirken, 100 mg/kg ve 300 mg/kg olmak üzere düşük doz ve yüksek doz tedavi alan gruplara Hypericum perforatum içme suyuna karıştırılarak uygulandı. Tedaviye grupların gebelik oranını değerlendirmek için sıçan çiftleşmesinden bir hafta once başlandı ve muhtemel yan etkileri görmek için doğum gününe kadar devam edildi. Elde ettiğimiz sonuçlar şöyledir; ilaç tedavisi alan grupta kontrol grubuna göre gebelik oranı daha düşüktü ve tedavi edilen gruplarda da fetus sayısı azaldı; buna ek olarak yüksek doz tedavi gruplarında doğum zamanı ertelendi. Histolojik değerlendirmelerimize göre H&E uygulanan fetüslere ait karaciğer dokularında kontrol grubuna göre iltihabi reaksiyonların geliştiği, fokal nekrozun meydana geldiği ve nekrozun bulunduğu lobül içerisinde ortalama bir tane olduğu, yer yer hidropik ve vakuollü dejenerasyonun varlığı saptandı. Tüm gruplarda hematopoezisin devam ettiği görüldü. Böbrek dokularında kontrol grubuna göre glomerüllerin çaplarında küçülme olduğu, bowman kapsülünün yok olduğu, yoğun konjesyon varlığı, tübüllerde hidropik ve hiyalin dejenerasyon varlığı saptandı. Masson trikrom uyguladığımız plasentalarda bağlantı zonunda kontrol grubuna göre küçülme gözlendi. Morfolojik olarak ta tedavi alan grupların plasentaları daha küçüktü. iNOS uyguladığımız ve oksidatif hasarı açığa çıkardığımız IHC yönteminde karaciğer ve böbrek dokularında düşük doz alanlarda (100 mg/kg) , yüksek doz alanlara (300 mg/kg) göre daha az oksidatif hasar geliştiği gözlendi. Şimdiye kadar elde edilen tüm veriler, Hypericum Perforatum' un teratojenik ve embriyotoksik doz bağımlı olabileceğini göstermiştir. Çalışmamızda Hypericum perforatum' un gebelikte kullanımını araştırdık. Gebelikte bitkisel ürünlerin "akılcı ilaç kullanımı" konusunda bilinçlenilmesi için gelecek çalışmalar sürdürülmelidir.

BöbrekEmbriyoEmbriyo gelişimi+7
Fadime Kahyaoğlu
Aydın Adnan Menderes University · Institute of Health Sciences
2017
00
Master'sOpen AccessTR

Sıçanlarda mezenşimal kök hücrenin implantasyon bölgesindeki laminin, kalsitonin ve AVβ3 integrine etkisi

Uterusa embriyonun tutunmasıyla birlikte implantasyon gerçekleşir. İmplantasyon sırasında uterusta yapısal ve morfolojik olarak bir takım olaylar meydana gelir. Bağ dokusu bileşenlerinden olan lamininin, embriyonik gelişim ve plasenta oluşumunda rol oynadığı bilinmektedir. Tiroit bezinden salgılanan kalsitonin hormonunun, implantasyon sırasında uterusta otokrin ve parakrin etki gösterdiği bilinmektedir. Endometriyumun luminal epitelinde en iyi karakterize edilen hücre adezyon molekülü αVβ3 integrindir. Bu verilerden yola çıkarak bu çalışmada sıçanlarda mezenşimal kök hücrenin implantasyon bölgesindeki laminin, kalsitonin ve αVβ3 integrine etkisini immunohistokimyasal yöntemle göstermeyi amaçladık. Çalışmamızda 16 erişkin "Wistar Albino" dişi rat gebeliğin 10. Gününde deney ve kontrol olmak üzere 2 farklı gruba ayrıldı. Sıçan kemik iliğinden elde ettiğimiz MKH'ler 8 sıçana verildi. Kontrol grubunda olan 8 sıçana Phosphate Buffered Saline (PBS) verildi. Aynı işlemler 21 günlük gebe sıçanlar içinde yapıldı. Çalışmaya dahil edilen toplam 32 adet "Wistar Albino" dişi ratın implantasyon bölgeleri ve plasentaları çıkarıldı. Tespit edildikten sonra bu örnekler laminin, kalsitonin ve αvβ3 integrin için immunohistokimyasal yöntemlerle gösterildi. 10 günlük gebe sıçanlarda; lamininin immünlokalizasyonunda, deney ve kontrol grubu arasında anlamlı bir farkın olmadığı görüldü. Kalsitoninin immünlokalizasyonuna bakıldığında, deney grubunda desidual hücrelerin etrafında zayıf immünreaktivite gösterirken, kontrol grubunda orta şiddette immünreaktivite göstermiştir. αVβ3 integrinin immunolokalizasyonunda, damar duvarı ve bez epitelinin etrafında kontrol grubunda orta şiddette immünreaktivite gözlenirken, deney grubunda zayıf şiddette immünreaktivite görüldü. 21 günlük gebe sıçanlarda; laminin immünlokalizasyonu deney grubunda bez epitelinde zayıf şiddette immünreaktivite gösterirken, kontrol grubunda orta şiddette immünreaktivite gözlenmiştir. Kalsitonininin ve αVβ3 integrinin immünlokalizsayonunda, deney ve kontrol grubu arasında anlamlı bir farkın olmadığı gösterilmiştir. Sonuç olarak; 21 günlük gebe sıçanlarda, deney grubunda, laminin immünlokalizsayonunda bez epiteli zayıf şiddette immünreaktivite göstermesine karşın 10 günlük gebe sıçanlarda orta şiddette immünreaktivite göstermiştir. Kalsitonin immünlokalizasyonu gebeliğin 21. gününde stromal hücrelerde orta şiddette immünreaktivite gösterirken, gebeliğin 10. gününde stromal hücrelerde zayıf şiddette immünreaktivite göstermiştir. 21 günlük gebe sıçanlarda, αVβ3 integrinin immünlokalizsayonunda ise, trofoblastik dev hücreler zayıf immünreaktivite göstermiştir. Gebeliğin 10. gününde, αVβ3 integrinin immünlokalizasyonuna bakıldığında, trofoblastik dev hücrelerde orta şiddette immünreaktivite görüldü. Anahtar Kelimeler: İmplantasyon, Mezenşimal Kök Hücre, Laminin, Kalsitonin, αVβ3 integrin

Embriyo implantasyonuKalsitoninKök hücreler+4
Gülfem Ersoy
Aydın Adnan Menderes University · Institute of Health Sciences
2017
00
DoctorateOpen AccessTR

Erkek üreme sisteminde C-tipi natriüretik peptid ve reseptör protein NPR-B ifadesinin analizi

Erkek Üreme Sisteminde C-Tipi Natriüretik Peptid ve Reseptör Protein NPR-B İfadesinin Analizi Literatürde yer alan çalışmalar, natriüretik peptitlerin (NP'ler) testisteki steroidogenezin ve spermatogenezisin düzenlenmesinde önemli bir rol oynadığını göstermiştir. Bu bilgiler ışığında; gelişimin farklı evrelerinde spermatogenezis süreci ve özellikle seminal sıvının üretimine katkı sağlayan organlardaki rollerine açıklık getirmek amacıyla CNP ve NPR-B proteinlerinin ekspresyonları İmmünohistokimya, Western blot, Real Time RT-qPCR, ve ELISA yöntemleriyle analiz edilmiştir. Neonatal 1. Gün ve postnatal 5. gün fare testislerinde CNP ve NPR-B proteinlerinin ekspresyonu izlenmediği gözlenirken, postnatal 15, 35, ve 50 günlük fare testis dokularında CNP ve NPR-B proteinlerinin ekspresyonu gözlemlenmiştir. CNP protein ekspresyonu sadece postnatal 15 günlük fare epididimis dokusunda, NPR-B proteinin ekspresyonu ise sadece 50 günlük fare epididimis dokusunda gözlemlenmiştir. Postnatal 15, 35 ve 50 günlük fare prostat ve seminal vezikül dokularında CNP ve NPR-B protein ekspresyonu gözlemlenirken, vas deferens dokularında ekspresyon gözlemlenmemiştir. Neonatal 1 gün, postnatal 5, 15, 35 ve 50 günlük erkek fare genital sistem doku ekstratlarında ELİSA çalışmalarıyla NT-proCNP düzeyleri karşılaştırıldığında tüm gruplarda, immünohistokimyasal bulguları destekleyen sonuçlar gösterilmiştir. Postnatal 50 günlük fare testis, seminal vezikül ve prostat dokularında western blot analizi ile CNP ve NPR-B proteinin ekspresyonu doğrulanmıştır. Tüm gruplara ait dokularda CNP ve NPR-B genlerinin ekspresyon sonuçları ile protein ekspresyon sonuçları tamamen uyumlu olarak bulunmamıştır. Sonuç olarak diyebiliriz ki; çalışmamızda elde edilen sonuçlarsperminmotilite kazanmasında ve spermatogenezis sürecinde CNP/NPR-B yolağının önemli olabileceğini düşündürmektedir. Anahtar Kelimeler:CNP, infertilite, NPR-B, üreme sistemi.

Enzime bağlı immünosorbent testiGen ifadesiGenitalia-erkek+5
Hazal Demir
Ankara Yıldırım Beyazıt University · Institute of Health Sciences
2023
00
Master'sOpen AccessTR

Sıçan ovaryumunun vitrifikasyon sonrası fragmantasyonu ve matürasyon aktivatörleri içeren in vitro kültürünün ototransplantasyon sonrası folikül korunmasına etkisi

Primer over yetmezliği olgularında, kemoterapi ve radyoterapi tedavileri sonrası ovaryum disfonksiyonu görülen hastalara uygulanan ovaryan doku transplantasyonunun, doğurganlığı ve endokrin fonksiyonları geri kazandırdığı Donnez ve arkadaşları (2004) tarafından bildirilmiştir. Çeşitli hücre içi sinyalizasyon sistemleri arasında, primordiyal folikül aktivasyonunda fosfatidilinositol-3-kinaz (PI3K) – Akt - Forkhead box O3 (FOXO3) yolunun önemi transgenik hayvan çalışmaları ile gösterilmiştir. POI hastalarından oosit toplamak amacı ile preovulatuar hücrelerin aktifleştirilip kullanılabilmesi için; kemirgen ve insan ovaryum dokularındaki uykuda olan foliküllerde AKT yolunu aktive etmek için fosfataz ve tensin homolog (PTEN) enzim inhibitörleri ve fosfatidilinositol-3 kinaz aktivatörleri kullanılmıştır. Yapılan çalışmalarda ovaryan doku fragmantasyonunun ovaryum-Hippo sinyal yoluna müdahale edebileceği ve ayrıca folikül büyümesine yol açabileceği öne sürülmüştür. POI hastalarında kısırlığın tedavisinde bu iki yöntem in vitro aktivasyon (IVA) adı altında farklı bir yaklaşımla birleştirilmiştir. Ovaryektomiden sonra, foliküllerin AKT stimülatörleri kullanılarak in vitro olarak aktive edilmesi sağlanmış, ardından ovaryum dokusu ototransplantasyonu sonrası canlı doğum elde edilmiştir. Bu çalışma 'Vitrifikasyon yöntemi ile dondurulan ovaryum dokularının böbrek kapsülü altına ototransplantasyonu öncesinde dokunun fragmantasyonu ve/veya PI3-kinaz aktivatörü ile kültüre edilmesi foliküler aktivasyonu arttırır' hipotezinden yola çıkılarak gerçekleştirildi. Tek taraflı ovaryektomi yapılan deneklerde vitrifiye edilip çözülen ovaryum dokuları sadece ikiye bölünerek ya da küçük parçalara ayrılarak ve/veya PI3-kinaz aktivatörü içeren medyum içerisinde kültüre edilerek aynı deneğin böbrek kapsülü altına ototransplantasyonu gerçekleştirildi. Transplantasyonun ardından ovaryum dokusunun histomorfolojik değerlendirmesi yapılarak fragmantasyon ve/veya moleküler aktivatörün foliküler aktivasyona etkisi değerlendirildi. Doku fragmantasyonu ve/veya moleküler aktivatör uygulamasının ototransplantasyon sonrasında foliküler korunmaya farklı bir etkisinin olmadığı, fakat gelişimin erken aşamasındaki ovaryan foliküllerin artışına neden olduğu görülmüştür. Anahtar kelimeler: Ovaryum dokusu vitrifikasyonu, PI3K (fosfotidilinositol-3-kinaz) , Doku fragmantasyonu

Fosfoinositid 3-kinazHayvan deneyleriOver+4
Merve Eremre Yanık
Bursa Uludağ Üni̇versi̇ty · Institute of Health Sciences
2020
00
Master'sOpen AccessTR

Farklı boyamaların çeşitli dokuların parafin ve yarı ince epon kesitlerine uygulanmasının ışık mikroskobik düzeyde karşılaştırılması

Histolojide mikroskobik değerlendirme amacıyla alınan doku örnekleri, parafine veya plastik ortamlara gömülür. Plastik yarı ince kesitler, ışık mikroskobu ile elektron mikroskobu arasında bir köprü görevi görür. Bu kesitler parafinden daha ince, ince kesitlerden daha kalındır. Bu sayede ışık mikroskopide yarı ince kesitler, parafine göre daha ileri detay sağlar. Ancak plastik kesitlerin çoğu hidrofobiktir ve birçok boya ile boyanmazlar. Bu çalışmada; parafin ve epon kesitlerde daha çok doku komponentinin ayrımına imkan verecek boyama metotlarının geliştirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmada; çeşitli doku örnekleri ikili fiksasyon sonrası Epon ile bloklandı. Aynı dokuların diğer grubu, rutin takip sonrası parafin ile bloklandı. Toluidine blue, hematoksilen, eozin, asit fuksin, metil green ve nötral red boyaları hem tekli, hem ikili kombinasyonlar şeklinde her iki kesit grubunda denendi. Ayrıca elastik, retiküler ve kollajen lifler ile mitokondri boyamaları da çalışıldı. Epon kesitlere boyaların penetrasyonunu kolaylaştırmak amacıyla, üç ayrı etching ajanı (sodyum hidroksit, periyodik asit ve aseton) uygulandı. Sonuçlar ışık mikroskobunda değerlendirildi. Eponun uzaklaştırılmasında aseton en başarılı bulundu. Epon kesitlerde tekli boyamalarda en iyi sonuçlar toluidine blue ile sağlandı. Ayrıca asit fuksin ve metil green de olumlu bulundu. Tekli boyamalar parafin kesitlerde başarılı bulunmadı. Epon kesitlerde ikili boyamalarda; toluidine blue-eozin, toluidine blue-asit fuksin, toluidine blue-metil green ve asit fuksin-toluidine blue kombinasyonlarında başarılı sonuçlar elde edildi. Parafin kesitlerde hematoksilen-eozin ile en iyi sonuçlar alındı. Ayrıca; toluidine blue-eozin ve asit fuksin-metil green kombinasyonlarından da yararlanılabileceği düşünüldü. Parafin ve epon kesitlerde dört özel boyama ile elastik, retiküler ve kollajen lifler ile mitokondri demonstrasyonunda da başarılı sonuçlar elde edildi. Olumlu bulunan boyamaların rutinde kullanılabileceği sonucuna varıldı. Anahtar Sözcükler: yarı ince epon kesit, etching, boyama, ışık mikroskopi

Boyama maddeleriBoyama ve işaretlemeEpon kesitler+4
Ayşe Akbaş
Bursa Uludağ Üni̇versi̇ty · Institute of Health Sciences
2021
00
Master'sOpen AccessTR

Deneysel tek taraflı sol kriptorşidizm modelinde sıçan sertoli hücrelerinde desmozom ve hemidesmozomların araştırılması

Kriptorşidizm testislerin skrotuma inişinin bozulmasıyla ilişkili konjenital bir bozukluktur. Kriptorşidizmin en önemli komplikasyonu seminifer tübülüllerin normal bir gelişim gösterememesi sonucunda gonadal yapının bozulması dolayısıyla infertilitedir. Kriptorşid testislerde Sertoli hücrelerine ait hücre iskelet yapısını oluşturan sıkı bağlantı komplekslerinin bozulmasının germ hücrelerinde kayba sebep olan temel faktörlerden biri olduğu düşünülmektedir. Sunulan tez çalışmasında, cerrahi inguinoskrotal yöntem ile puberte öncesi Wistar-Albino sıçanlarda deneysel tek taraflı kriptorşidizm modeli oluşturulmuş ve bu model üzerinde skrotal ve kriptorşid testislere ait Seminifer tübüllerde oluşan farklılıklar ile desmozom, ve hemidesmozomların ekspresyon değişimlerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Testisler, model oluşturulmasından sonraki 3., 7. ve 14. günlerde perfüzyon fiksasyonuyla sakrifiye edilmiş ve doku takibi tamamlanmış dokulara immünohistokimyasal yöntemlerle antikor boyanması ve hematoksilen eozin boyaması yapılmıştır, görüntüler mikroskobik olarak değerlendirilmiştir. Kriptorşid testislerdeki Sertoli hücrelerinin desmozom ve hemidesmozom yapılarının bulunduğu alanlarda morfolojik olarak bozukluklar saptanmıştır. Kriptorşid testislerde alfa 6 integrin subunit ve desmoglein-2 yapılarının seminifer tübül içerisinde 3. günden itibaren bozulmuş olduğu gözlendi. Kriptorşid testislerde germ hücrelerinin Sertoli hücrelerinden ayrıldıkları, seminifer tübül lümeninde dökülmeler ve seminifer tübül duvarında gözle görülür incelmelerin olduğu gözlendi. Sonuç olarak, kriptorşidizmin Sertoli hücrelerinde yaygın dejenerasyona neden olduğu, bağlantı kompleksine katılan alfa 6 integrin subunit ve desmoglein-2 protein yapısını bozduğu, kontralateral skrotal testisleri de etkileyerek spermatogenezi olumsuz yönde etkilediği kanaatine varıldı.

DesmozomHayvan deneyleriKriptorşidizm+3
Merve Çulha
Gaziantep University · Institute of Health Sciences
2021
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

İnsan glioblastoma hücre hatlarında AKT/FOXO3A/BIM yolağı üzerine moringa oleifera'nın etkilerinin araştırılması

Gliomlar arasında en yaygın görülen glioblastom, WHO tarafından da hala evre 4 olarak kabul edilen, mevcut tedavilere rağmen mortal bir tümördür. Moringa oleifera birçok kanser türünde glioblastom ile ortak tümorogenez yolağı üzerinde antikanser ve apoptoz indükleyici etkileri keşfedilmiş bir bitkidir. Bu çalışmada Moringa oleifera'nın, glioblastomun tedavi seçeneklerine katkı sağlamak üzere patogenezinde bilinen AKT/FOXO3a/Bim yolağı üzerine etkisi araştırıldı. U87-MG ve T98-G glioblastom hücreleri in vitro ortamda kültüre edildi. U87-MG ve T98-G hücre hatlarına sitotoksik aktivite tespiti için Moringa oleifera uygulandı. U87-MG ve T98-G kontrol ve deney gruplarında Image J yazılımı kullanılarak immuositokimyasal optik dansite ölçümleri karşılaştırıldı. Ayrıca U87-MG ve T98-G kontrol ve deney gruplarında koloni oluşum yüzdeleri Colony Count J yazılımı ile değerlendirildi. U87-MG ve T98-G deney gruplarında kontrol grubuna göre AKT'nin azalışı, FOXO3a ve Bim'in artışı istatistiksel olarak anlamlı bulundu. U87-MG ve T98-G deney gruplarında kontrol grubuna göre koloni oluşum yüzdelerindeki azalma da anlamlıydı. Sonuç olarak Moringa oleifera'nın U87-MG ve T98-G glioblastom hücre hatlarında apoptozu AKT/FOXO3a/Bim yolağı üzerinden tetiklediği tespit edildi. Anahtar Kelimeler: U87-MG ve T98-G, AKT/FOXO3a/ Bim Yolağı, Moringa oleifera.

GlioblastomaHücre dizisiMoringa oleifera+2
Dilşad Arısoy Demir
Gaziantep University
2021
00
DoctorateOpen AccessTR

Farklı stres modellerinde nesfatin-1 ve nöronostatin nöronlarındaki aktivasyonun ve glutamaterjik sistem etkilerinin histolojik tekniklerle araştırılması

Çalışmada, besin alımını baskılayan nesfatin-1 ve nöronostatin nöronlarının stresin neden olduğu sinyalleri algılama mekanizmaları, stresin söz konusu nöronlardaki olası aktive edici etkisi ve bu aktivasyonda glutamaterjik sistemin rolü araştırılmıştır. Strese bağlı sinyallerin algılanmasının gösterilmesi amacıyla, ilgili nöronlarda glukokortikoid (GR), mineralokortikoid (MR) ile kortikotropin-salıverici faktör reseptör (CRFR) proteinleri ve nöronlar üzerindeki sinir sonlanmalarında kortikotropin-salıverici faktör ekspresyonları değerlendirilmiştir. Nesfatin-1 nöronlarının periferik stres sinyallerini algılayacak GR, MR ve CRFR proteinlerini, nöronostatin nöronlarının ise sadece GR proteinini eksprese ettiği belirlenmiştir. Bu veriler, periferik stres sinyallerinin direkt olarak bu nöronlara ulaşabildiğini göstermektedir. Farklı tipte stres uygulamalarının (hareketsizlik, yüzme ve akut enflamatuvar stres) nesfatin-1 ve nöronostatin nöronlarındaki aktive edici etkisinin araştırıldığı ikili immünohistokimyal boyamalarla, immobilizasyon ve yüzme stresi sonrasında özellikle paraventriküler ve arkuat çekirdeklerdeki nesfatin-1 nöronlarında aktivasyonunun anlamlı olarak arttırdığı; ancak, nöronostatin nöronlarında değişiklik olmadığı gösterilmiştir. Akut enflamatuvar stresin ise sadece supraoptik çekirdekteki nesfatin-1 nöronlarını aktive ettiği belirlenmiştir. Strese bağlı oluşan aktivasyonda glutamaterjik sistemin etkinliği, stres öncesi glutamat reseptör antagonistleri uygulanan deneklerde incelenmiş ve aktivasyonu anlamlı bir şekilde baskılandığını göstermiştir. Bu sonuç, nesfatin-1 nöronlarının strese bağlı aktivasyonunda, glutamatı nörotransmitter olarak kullanan üst merkezlerin de rol oynayabileceğini düşündürmüştür. Sonuç olarak tez çalışmalarımızda, besin alımının baskılanmasında rol alan nöronların periferik stres sinyallerini algılayabilecek reseptör proteinlerini sentezlediği, akut stres durumlarında besin alımının azalmasına nesfatin-1 nöronlarının aracılık edebileceği ve bu nöronların strese yanıtında glutamaterjik sistemin önemli rol oynadığı belirlenmiştir. Bu verilerin, strese bağlı beslenme bozukluklarının moleküler mekanizmasının ortaya konmasında ve bu bozuklukların tedavisine yönelik deneysel ve klinik çalışmaların planlanmasında yol gösterici olabileceği düşünülmektedir.

BeslenmeHareketsizlikNesfatin 1+5
Gülçin Ekizceli
Bursa Uludağ Üni̇versi̇ty · Institute of Health Sciences
2019
00