On the road to detente: Turkish foreign policy after the Johnson Letter

Bu tez, Johnson mektubunun ardından Türk-Amerikan ilişkilerinin nasıl değiştiğini analiz etmektedir. Türk-Amerikan işbirliğinin bir "sorunlu müttefiklik" olduğunu noktasından yola çıkarak, Türkiye gibi orta-ölçekte bir güç ile ABD gibi bir süper-gücün ilişkilerini, anlaşmazlıklar yaşandığında çıkarlarını korumaya devam ederken nasıl kopmadan diyaloglarını sürdürmeye çalıştıklarını göstermeyi amaçlamaktadır. Soğuk Savaş öncesi önceliği uluslararası düzende hayatta kalmak olan Türkiye, bu doğrultuda askeri yardım ve kalkınma desteği alabilmek adına ABD'ye oldukça yakın bir tutum izleyegelmiştir. Bu ihtiyaçlara Sovyetler Birliği'nden kaynaklanan güvenlik tehdidinin de eklenmesi Türk-Amerikan işbirliği güçlendirmiştir; zira Vaşington için Türkiye'nin jeo-stratejik önemi özellikle Soğuk Savaş koşullarında oldukça yüksektir. Sovyetler Birliği'nin olası bir genişleme hamlesinde NATO'nun Güneydoğu kanadını koruma görevi Ankara'ya düşecektir. Fakat Soğuk Savaş sürerken Türkiye'nin ortasında kaldığı krizlerdeki ve Kıbrıs meselesi genelindeki tutumundan ötürü – ki buna ikili ilişkilerdeki dip noktası Johnson mektubu da eklenince, ABD, Ankara'nın güvenini kırmış ve Türk Dış Politikası'nın geniş kapsamlı olmasa da belli ölçülerde tamamen ABD'ye yaslanması durumunu etkilemiştir. Bu gelişmeye yumuşama döneminden kaynaklı düşen ABD-SSCB gerilimi de eklenince, Vaşington ve Ankara'nın birbirine bağımlılığı hafiflemiştir. Kendine daha fazla hareket alanı yaratabilecek hale gelen Türkiye, kalkınma yardımları konusunda Sovyetler Birliği'yle belli ölçülerde işbirliğine giderek ilişkilerini bir nebze normalleştirebilmiştir. Yumuşama dönemini söz konusu gelişmelerin yaşanmasına yarattığı uygun ortamda, Ankara eskiye nazaran daha belirgin bir öncelik skalası çerçevesinde dış politika hedeflerini takip etmeye başlamıştır.