Diadokhlar Dönemi orduları ve insan gücü kaynakları (MÖ 323-281)

Diadokhlar Dönemi'nin bütün ordu ve donanma birimlerini ele alan bu tez, bunların beslendiği geleneğin ve insan gücü kaynaklarının, Makedon egemenlik alanınının parçalanması ve yeniden bir araya getirilemeyişinde belirleyici etkenler olduğu görüşünü savunmaktadır. İskender'in ölümünün ardından krallık topraklarının ve yönetimle ilgili yetkilerin önde gelen komutanlar arasında dağıtıldığı ve bu sürecin önce örtük daha sonra da açık bir biçimde orduların paylaşımı ile tamamlandığı açıktır. Kurulan bu çok parçalı yapı, ilk aşamada daha güçlü satrapların çevrelerindeki eşitleri üzerinde üstünlük kurmaları ve onların kaynaklarını yutmaları için olanak yaratmış olsa da, bir yandan da bunlara karşı gerektiğinde işbirliği yapılmasını sağlamıştı. Böylece, bazı Diadokhlar diğerlerinden daha fazla büyüyüp, daha fazla kaynağı denetim altına tutar duruma gelmiş olsa bile, denetim alanları dışında kalan kaynaklar, bunları durdurmak için bir araya getirilebiliyor ve bunun için gereken büyüklüğe ulaşabiliyordu. Dolayısıyla Diadokhlar arasında yetkilerin ve daha sonra da yasallığın paylaşımı, nasıl ki karşıtları tanıma ve bunlarla bir arada yaşama istekliliği geliştirmişse, kaynakların ve en önemlisi ordu gücünü besleyen insan gücü kaynaklarının paylaşımı da sözkonusu tutumun yerleşmesi için zorlayıcı bir etki yaratmıştı. Diadokhlar'ın henüz kurumsallaşmamış ön-devletlerinde, örgütlenmenin en sağlam bileşenini oluşturan ordular, aynı zamanda kolayca verilip alınabilen ve kazanılabilen, dahası bağlılıklarını da kendi seçimleriyle ve benzer bir kolaylıkla değiştirebilen yapılardı. Satraplıkların ve daha sonra da krallıkların kolayca ve kalıcı olarak yitirilmesine yol açan, aynı kişilikleri zor durumlarda son derece atılgan yapan ancak konumu görece daha güvenli ve güçlü olduğunda aynı ölçüde sakıngan bir tutum benimsemeye yönelten de ellerindeki orduların bu tekinsiz doğasıydı.