Din kültürü ve ahlak bilgisi öğretmenlerinin öğretmenlik tutumları (Ankara ilinde bir araştırma)

ÖZET Bu araştırma, ilköğretim okullarının Il.kademeleri ile ortaokullarda görev yapan Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi öğretmenlerinin öğrencilere ve okul çalışmalarına ilişkin tutumlarının belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Bir yıllık zaman süresinde yürütülen bu araştırmada, konuyla ilgili kaynak ve araştırmalar incelenelerek araştırma projelendirilmiştir. Araştırmanın evrenini Ankara ili'ne bağlı merkez ilçelerdeki ilköğretim okullarının Il.kademeleri ile ortaokullarda görev yapan Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi öğretmenleri oluşturmaktadır.Evrenden örneklem alma yoluna gidilmemiş ve evren araştırmanın örneklemi olarak kabul edilmiştir.Buna göre Ankara İli'ne bağlı Altındağ, Çankaya, Etimesgut, Keçiören, Mamak, Sincan ve Yenimahalle ilçelerindeki ilköğretim okullarını II kademeleri ile ortaokullarda çalışan 188 Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi öğretmeninin tümü, araştırmanın örneklemi olarak alınmıştır. Araştırmada bilgi toplama aracı olarak Prof.Dr.Leyla KÜÇÜKAHMET tarafından Türkçe'ye uyarlanıp normalize edilen "Minnesota Öğretmen Tutumları Envanteri {Minnesota Teacher Attitude Inventory)" kullanılmıştır. Aracın baş kısmına ise öğretmenlerin kişisel durumlarına ilişkin 5 soru yerleştirilmiştir. Tutum envanterinin uygulanması sonucunda elde edilen kişisel bilgiler çapraz tablolar halinde frekans ve yüzde olarak; öğretmen tutumlarına ilişkin bulgular isetablolar ve grafikler halinde sayı, aritmetik ortalama ve standart sapma olarak verilmiştir. Araştırma sonucunda Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi öğretmenlerinin tutum puanlarının genel olarak düşük olduğu, öğretmenlik tutumlarında cinsiyet faktörünün etkili olmadığı, kıdemler arttıkça öğretmenlik tutum puanlarının azaldığı, öğretmenlik tutum puanlarının bitirilen orta öğretim ve yüksek öğretim kurumuna göre değişmediği ve bitirilen yüksek öğretim kurumunu kendi isteği ile seçen öğretmenlerin tutum puanlarının, başkasının telkin ve isteği ile seçen öğretmenlerin tutum puanlarına göre daha yeterli olduğu tespit edilmiştir. Araştırmada elde edilen bu sonuçlara dayalı olarak İlahiyat Fakültelerinde okutulan pedagojik formasyon derslerinin, bütün öğretmen yetiştiren kurumlarda olduğu gibi 24 kredilik hale getirilmesi; Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi öğretmenlerinin kıdemlilere öncelik tanınmak kaydıyla pedagojik formasyon açısından belirli aralıklarla hizmet içi eğitim kurslarına alınması önerilmiştir.