21. yüzyıl Amerikan tiyatrosunda engelli bireyler ve aile kavramı

Bu tez John Belluso'nun Pyretown (2005), The Rules of Charity (2006), A Nervous Smile (2006), David Lindsay-Abaire'in Good People (2011), Stephan Karam'ın The Humans (2015), Martyna Majok'un Cost of Living (2018), Amy Herzog'un Mary Jane (2018), ve Lindsey Ferrentino'nun Amy and the Orphans (2019) adlı oyunlarında engelliliğin nasıl tasvir edildiğini kusursuz Amerikan ailesi söylencesi bağlamında inceler. Amerikan tiyatrosunda engelli karakterler her zaman kötü, mağdur ya da anormal olarak tanımlandığından engelli bireylerin tasviri her zaman sorunlu olmuştur. Bu tezde incelenen oyunlar ise engelliliği çok yönlü bir deneyim olarak mecazi anlamların dışında gerçekçi bir şekilde ele alırken, 21. yüzyılda değişen aile dinamiklerini de ortaya koyar. Bu bağlamda, yazarlar gerçek engellilik deneyimini sahnelerken engelli bireyleri ötekileştiren, patolojik vakalar olarak tanımlayan ve onları baskılayan sosyal, kültürel ve politik söylemleri hedef alır. Bu oyunlar realizmi (gerçekçilik) ve tiyatronun dönüştürücü gücünü kullanarak engelli bireyleri itibarsızlaştıran ve onları istismar eden sosyal ve kültürel kuralları hedef gösterdikleri için 21. yüzyılın problem oyunları olarak tanımlanabilir. Bu çerçevede, tezin bölümlerinde baskıcı politikalar incelenirken, engelli bireyler de nesneleştirilmeden gerçek ve günlük hayat deneyimlerine dayanarak tanımlanır. Neoliberal politikalar, sınıfsal problemler, sağlık ve sosyal yardım sistemlerindeki sıkıntılar ve normal olmaya zorlanmanın aileleri işlevsizleştirmesi konu alınırken engelliliğin de sosyal ve kültürel olarak inşa edilen bir kimlik olduğu gösterilir. Bu nedenle, bu oyunlar tabuları ve baskıcı kuralları yıkan ilerici ve yenilikçi oyunlardır. Bu oyunların da gösterdiği gibi, ailelerin yaşadıkları problemlerin sebebi engelli aile bireyleri değil aileleri ve bireyleri kısıtlı tanımlarla nitelemeye çalışan ve sözde normal kavramına uymaya zorlayan toplumsal ve kültürel yapılardır.