Diyabetik periferal nöropatisi olan tip 2 diyabetli hastalarda sinir ileti hızı ile UCP2 geni promoter bölgesinde bulunan -866G/A polimorfizminin ve A alleli sıklığının ilişkisi

ÖZETDiyabetik periferal nöropatisi olan tip 2 diyabetli hastalarda sinir ileti hızı ileUCP2 geni promoter bölgesinde bulunan -866G/A polimorfizminin ve A allelisıklığının ilişkisiDr. Z. Şebnem Aktaran, Uzmanlık Tezi, Endokrinoloji ve Metabolizma HastalıklarıBilim Dalı, Prof. Dr. Ersin Akarsu, Mayıs 2007, 64 sayfaDiyabetik periferal nöropati (DPN) gelişiminin bireysel olarak farklılık göstermesigenetik predispozisyonun da katkısı olduğunu düşündürmektedir. Bu nedenlediabetes mellitusta (DM) uncoupling protein 2 (UCP2) genin artmış ekspresyonu ilekarakterize -866G/A polimorfizmi ve A alleli sıklığının sinir ileti hızları (SİH) ve klinikfaktörlerle ilişkisi araştırıldı. Çalışmada 370 tip 2 DM'lu hastada subjektif nöropatisemptomları, nörolojik muayene ve elektrofizyolojik ölçümler değerlendirildi. DPNtanısı alan hastalar UCP2 genotipine göre Grup 1 (G/G) ve Grup 2 (G/A+A/A) olarakayrıldı. Klinik özellikler ve SİH karşılaştırıldı. SİH yavaşlamasında etkili olan bağımsızrisk faktörleri belirlendi. İstatistiksel analizde grup karşılaştırmalarında Mann WhitneyU-testi veya Fisher Kesin kikare testi, bağıntı analizinde Pearson korelasyonu,bağımsız risk faktörlerinin belirlenmesinde multiple regresyon analizi (MRA) veANOVA kullanıldı. DPN %46.2 oranındaydı ve HbA1c, DM süresi, DM başlama yaşıve diğer mikrovasküler komplikasyonlarla ilişkiliydi. DPN'li hastalarda kontrol grubunagöre UCP2 gende -866G/A polimorfizmi ve A alleli sıklığı yüksekti (p<0.004,p<0.009). Grup 2'de DM başlama yaşı erkendi (p=0.0001) ve retinopati oranı yüksekti(p=0.03). Motor (MCV) ve sensoriyal ileti hızı (SCV) Grup 1'e göre belirgin derecededüşüktü. MRA'de UCP2 genotipi ve HbA1C klinik faktörlerden bağımsız olarak MCVve SCV yavaşlaması ile ilişkiliydi. Sonuç olarak A alleli sıklığının DPN ve DMbaşlama yaşının erken olması ile birlikteliği genetik yatkınlığa dikkati çekiyordu.SİH'nın yavaşlamasında bağımsız risk faktörü olan UCP2 artışı ile karakterizegenotip mitokondriden enerji (ATP) üretimini azaltarak DPN gelişimine katkıdabulunabilir. Ayrıca artmış UCP2 kronik oksidatif stresin ve periferik sinirlerde enerjideplesyonun göstergesi olabilir. DPN'de genetik yatkınlığın araştırılmasının riskgrubunu belirlemede ve tedavide yeni görüşlere yol açacağı kanısındayız.Anahtar Kelimeler: UCPs, Diyabetik periferal nöropati, Oksidatif stres, Genpolimorfizmi