Doğa, iktidar ve direniş: Ahmetler, Güçlüköy ve Gençler köyleri örneğinde su hakkı mücadelelerinin ekoloji politiği üzerine bir inceleme

Bu tez günümüz Türkiye'sinde köylü hareketi ve çevresel değişme süreçlerini biçimlendiren iktidar, hegemonya, tahakküm ve direnişin ekoloji politiğine odaklanmaktadır. Bu çalışma özellikle metalaştırma ve mülksüzleştirme, demokrasi, küreselleşme ve toplumsal hareket süreçlerinde neoliberal çevresel uygulamlara karşı yerel köylü direnişlerinin rolünü incelemektedir. Neoliberal küresel kapitalizm toplumun köylüler, işsizler, yoksullar ve kadınlar gibi geniş kesimlerini etkilemeye devam ettikçe, küreselleşme sürecinin yarattığı eşitsizliklere karşı etkilenen kesimlerden yükselen yerel hareketler ortaya çıkmaktadır. Ülke çapında görülen bu halk hareketleri küresel kapitalist sistemin yıkıcı uygulamalarının sonuçlarına bir tepki olarak ortaya çıkmaktadır. Ekonomide, politikada, toplumsal yapıda ve toplum doğa ilişkilerinde değişim gerçekleştirmeye çalışan kuvvetlerin doğasını anlamak istiyorsak bu toplumsal hareketlerin yapısının, toplumsal tabanının, ideolojisinin, mücadele strateji ve taktiklerinin araştırılması büyük önem taşımaktadır. Bu çalışma hegemonik neoliberal doğa toplum yapılanmasındaki değişimelere karşı köylü direniş stratejilerini anlama ve açıklamalar getirmeyi amaçlamaktadır ve yerel köylü çevresel direnişlerinin neoliberalizmin ülke ve yerel topluluk alanlarındaki son otuz beş yıllık toplumsal, ekonomik ve çevresel etkilerine bakılarak anlaşılabileceğini iddia etmektedir. Neoliberalizm, toplumsal yaşamın tüm alanlarını ve toplum doğa ilişkilerini etkilerken, toplumsal hareketlerin işleyiş tarzında da değişiklikler getirmiştir. Özelleştirmeler, kuralsızlaştırma ve serbest ticaret sosyoekonomik ve çevresel sorunları şiddetlendirmiştir. Özetle, artan güvencesizlik, zoraki mülksüzleştirmeler, toplumsal ve çevresel dışlamalar, yoksulluk ve eşitsizlik neoliberal politikaların bir sonucu olarak bu hareketlerin gündemini biçimlendirmiştir. Genel olarak köylü direnişlerinin ve halk hareketlerinin başvurduğu politik ve altpolitik stratejiler bazı yerlerde hükümetin ve sermayenin neoliberal politika gündemini engelleyebilmiştir. Ancak neoliberal uygulamlara karşı bu savunmacı direnişler yerel, parçalı ve sınırlı kalmıştır. Bu direnişlerin temel zayıflığı iç ayrılıklar, parçalı toplumsal taban, engellemeler, gösteriler ve saha işgallerinin ötesine geçmeyen açık ve kolektif bir stratejiden yoksunluk olmuştur. Üstelik bu eylemler sivil toplumun geniş kesimlerinden destek almadığında karmaşık sonuçlar doğurmuştur. Anahtar Kelimeler: Politik Ekoloji, Toplumsal Doğa, İktidar-Hegemonya, Tahakküm, Köylü Direniş Stratejileri