Dokuz Eylül Üniversitesi Hastanesinde kayıtlı mantle hücreli lenfoma hastalarının retrospektif incelenmesi

GİRİŞ VE AMAÇ: Mantle Hücreli Lenfoma (MHL), siklin D1 [t (11; 14) (q13; q32)] aşırı ekspresyonu görülen bir B hücreli neoplazmdır. Kılavuzlar yaş, performans durumu ve komorbiditelere göre çeşitli tedavi seçenekleri önermektedir. Amacımız, 56 MHL hastasının sağkalımı için klinik özellikleri analiz etmek ve prognostik faktörleri değerlendirmekti. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmaya 01.01.2010 – 31.06.2020 yılları arasında DEÜTF Hastanesi Hematoloji Bilim Dalı tarafından tanısı konan, tedavisi planlanan ve sonrasında takip edilen MHL hastaları dahil edildi. Hastaların demografik özellikleri ve laboratuvar verileri geriye dönük olarak hastane elektronik dosya sisteminde tarandı. BULGULAR: Medyan izlem süresi 33 (1-119) ay olan hastaların %75'i erkek, ortanca yaşı ise 63 (38-84) olarak bulundu. Hastaların %98,2'si ileri evreydi ve %82,1 hastada ekstranodal tutulum vardı. Olguların %76,8'inde kemik iliği tutulumu mevcuttu. %12,5'u gastrointestinal sistemden tanı almıştı. Birinci sıra tedavi rejimlerine bakıldığında hastaların %55,4'ünün R-CHOP, %23,2'sinin R-CHOP/R-DHAP ardından OHKHN ile konsolidasyon, %14,3'ünün R-CHOP/R-DHAP, %1,8'inin R-CVP, %1,8'inin R-bortezomib, %1,8'inin ise eş zamanlı tanı konulan onkolojik rahatsızlığı nedeni ile onkolojik tedavi aldığı görüldü. Tüm hastalar kemoterapi ile kombine rituksimab almıştı. Tedavi sonrası 29 (%51,8) hastada tam yanıt (CR), 18 (%32,1) hastada kısmi yanıt (PR), 3 (%5,4) hastada stabil hastalık, 6 (%10,7) hastada ise progresif hastalık saptandı. Sadece 13 hastaya otolog hematopoetik kök hücre nakli ile konsolidasyon yapıldı. İzlemde olguların %37,9'u nüks oldu. Nüks veya progresyon olan olgularda lenalidomid, ibrutinib ve bortezomib temelli tedaviler uygulandı. Medyan genel sağkalım (OS) 33 ay (1-119) ve medyan progresyonsuz sağkalım (PFS) 12 (1-87) aydı. OHKHN ile konsolide edilen hastaların diğer hastalara göre PFS ve OS'lerinde anlamlı farklılık saptandı (p=0,04 ve p=0,04). Tek değişkenli analizlerde, MIPI, MIPI-c, LDH, B2 mikroglobulin düzeyinin ve tanı anında B semptomu yokluğunun tüm gruplarda OS'yi etkilediğini gösterildi (p=0,001, p=0,002, p=0,016, p=0,01 ve p=0,006). Çok değişkenli analizlerde ise sadece yaş değişkeninin önemli bir faktör olduğu (p<0.05, %0,95 güven aralığı ile) bulundu. Yaş arttıkça ölüm riski de anlamlı olarak artıyordu. SONUÇ: MHL tedavisinde medyan OS, yeni tedavi yaklaşımları ile son yıllarda biraz uzamıştır, ancak hala tedavi edilemez bir hastalıktır. MHL hastalarında ilk tedavi seçeneği belirsiz olmakla birlikte yeni çıkan immunmodülatör ajanlarla birlikte özellikle relaps/refrakter hastalarda tedavi modaliteleri değişmektedir. OHKHN ile konsolidasyon yapılması OS ve PFS'yi uzatması açısından uygun hastalarda yapılması gerekmektedir.