DPPH, FRAP ve FCR antioksidan kapasitelerin tayini için potansiyometrik sensörlerin geliştirilmesi ve potansiyometrik çalışma şartlarının incelenmesi

Bu tez çalışmasında vücudumuzda gerçekleşen reaksiyonlar sonucunda yan ürün olarak açığa çıkan oldukça kararsız moleküller olan serbest radikallerin etkilerini yok eden ve insan sağlığı açısından oldukça önemli olan antioksidanların belirlenmesinde mevcut klasik yöntemlere alternatif olarak hızlı, ekonomik ve duyarlı potansiyometrik biyosensörler geliştirilmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda DPPH radikal giderme testi, toplam fenolik testi (FCR), ve Demir(III) indirgeme gücü testleri (FRAP) için ayrı ayrı potansiyometrik biyonsensörler geliştirilmiştir. Geliştirilen her bir biyosensörün seçiciliği, tekrarlanabilirliği, tayin limiti, doğrusal çalışma aralığı ve cevap zamanı gibi potansiyometrik performanslarını niteleyen özellikler belirlenerek antioksidan aktivitenin ölçülebilirliği araştırılmıştır. Geliştirilen DPPH•-seçici PVC membran biyosensör için optimum membran bileşimi % 17,5 iyonofor, % 45,0 PVC, % 37,5 dibütilftalat olarak belirlendi. Biyosensörün DPPH• radikal çözeltisinin 18,75 – 300 mg L-1 konsantrasyon aralığında R2 değeri 0,9984 ve tayin limiti 12,75 mg L-1 elde edilmiştir. FCR-seçici PVC membran biyosensörü için en uygun membran bileşim oranı, % 5,0 Gallik asit, % 30,0 PVC, % 65,0 dibütilftalat olarak belirlendi. Biyosensörün FCR çözeltisinin 0,031 – 0,5 mol L-1 'lık konsantrasyon aralığında R2 değeri 0,9996 ve tayin limiti 0,022 mol L-1 elde edilmiştir. FRAP-seçici biyosensörü için en uygun membran bileşimi oranı % 7,0 demir(II)kuersetin, % 34,0 PVC, % 59,0 BEHS olarak belirlendi. Biyosensörün Fe(III) çözeltisinin 1,0×10-5 – 1,0×10-1 mol L-1 'lik konsantrasyon aralığında R2 değeri 0,9994 ve tayin limiti 8,0 × 10-6 mol L-1 elde edilmiştir. Geliştirilen biyosenesörler bitki örneklerine başarılı bir şekilde uygulandı ve antiioksidan tayini oldukça yüksek geri kazanımlarla gerçekleştirildi.