Dış borçların sürdürülebilirliği Türkiye uygulaması

Sürdürülebilirlik kavramı 1980'li yıllardan sonra gerek gelismis ülkelerde gerekse gelismekte olan ülkelerde bütçe açıkları ile birlikte gündeme gelmis daha sonrasında ise dıs açıkların sürdürülebilirliğinde iktisadi literatürde inceleme konularının popüler unsurlarından biri olmustur. Dıs borçların çerçevesi ise IMF, Dünya Bankası, BIS ve diğer uluslar arası kurulusların ortak çalısmaları sonucunda çizilmis ve ülkelerin dıs borçlarının sürdürülebilirliklerinde kullanılacak verilerde ortak baz kullanılması için veri toplama ve düzenleme rehberleri hazırlanmıstır. Sürdürülebilirlik sorununun kaynakları arasında bir kısım arastırmalar likidite problemini gösterse de diğer bazı arastırmalar yurtiçi tasarruf açığına isaret etmistir. Bu çalısmanın ilk bölümünde dıs borcun tanımı ve teorik çerçevesi ile sürdürülebilirlik yaklasımları incelenmistir. Çalısmanın ikinci bölümünde Türkiye'nin Osmanlı döneminden bu yana almıs olduğu dıs borçları; vade yapıları, borç stoku oranları, hangi kuruluslardan ve ülkelerden alındıkları ve aynı zamanda Türkiye ile kıyas unsuru niteliğindeki gelismekte olan ülkeler ile karsılastırmalı olarak incelenmistir. Çalısmanın son bölümünde ise Hakkio-Rush (1991) ve Sawada'nın (1994) çalısmaları temelinde belirlenen sürdürülebilirlik kosulu test edilmis ve seriler arasında esbütünlesme bulunması sonucu 1975-2004 yılları arası Türkiye'nin dıs borç geri ödeme yeteneğinin sağlandığı sonucuna varılmıstır.