Ebû Abdurrahman es-Sülemî'nin Tabakâtu's-Sûfiyye adlı eserindeki hadis râvileri ve rivayetleri

İslam düşünce geleneğinin iki temel kaynağı olan Kur'an ve Sünnet'in farklı yorumlanmaları ehl-i hadis, ehl-i rey, mu'tezîle, şia ve tasavvuf gibi farklı ekollerin oluşmalarına sebep olmuştur. Tasavvuf düşüncesini temsil eden ilk zâhidlerin hal tercemelerinin kaydedildiği Tabakâtu's-sûfiyye'de 105 sûfiden 58'ine hadis isnâd edilmesi zâhidlerin kendi görüşlerini İslâmî referanslarla delillendirmeye çalışmalarının örneklerindendir. Ayrıca hem zühd hayatıyla temâyüz etmiş olup hem de hadis ilmiyle iştigal eden zâhidlerin sayısı oldukça fazladır. Sûfilerin hadis ilmiyle olan ilişkisini değerlendirebilmek açısından Tabakâtu's-sûfiyye'de kendisine hadis isnâd edilen 58 zâhidin hayatı, ilmî şahsiyetleri ve hadisçilik yönleri, eserde zikredilen hadislerin rivayet değerleri incelenmiş tasavvuf-hadis ilişkisine dair değerlendirmelerde bulunulmuştur.