Ekonomik coğrafya perspektifinde kümelenme esaslı bir yaklaşım: Konya kırsalı örneği

Günümüz ekonomik politikalar, kırsal alanı ihmal ederek kent odaklı ekonomik kalkınma ve bu kalkınmaya hizmet eden mekânsal planlama yaklaşımını öncelemiştir. Ekonomik ve toplumsal gelişme dinamikleri üzerinden kalkınma süreçlerini açıklamaya çalışan bu yaklaşımlar, kırsalı ihmal ederek kırsalın kentler karşısında dezavantajlı konuma itilmesine yol açmıştır. Bu durum, son otuz yılda öngörü olmaktan çıkarak somutlaşan çevresel değişimler ve olağanüstü olayların artmasına, tarımsal faaliyetlerin niteliğinin ve ekolojik değerin azalmasına neden olmuştur. Bu süreçte ihmal edilen kırsal karakterli yerleşmeler ekonomik kalkınma yaklaşımlarının merkezinde değerlendirilmeye başlanmıştır. Üretim faaliyetleri ve yere özgü yeteneklerin şekillendiği kırsal alanların rekabet edebilirliği ele alınırken, sürdürülebilir kalkınma yaklaşımlarıyla çıkış yollarının aralanabileceği düşünülmektedir. Kırsal ve kentsel yerleşim alanlarının art bölgeleri olarak tanımlanan arazilerin planlama mekanizmasına konu edilerek yerleşim alanları ile çevresi arasındaki ilişkilerin bağıntısal bir biçimde kurulması yoluyla sürdürülebilir bir anlayışın hâkim kılınması temel argümanlardan biri olarak karşımızı çıkmaktadır. Bu durum yerin tekliği ve biricikliği ile kopyalanması mümkün olmayan yeteneklerin ön plana çıkarılmasına odaklanan ekonomik coğrafya yaklaşımları bağlamında sanayi ve hizmetler sektörlerindeki gelişme dinamiklerinin kırsal alanlar üzerinde yoğunlaşması gerekliliğini de gündeme getirmiştir. Böylesi bir konunun fiziksel çevreden sosyal ve kültürel değerlere ilişkin beşerî ve sosyal çevreye geniş bir yelpazede ele alınmayı gerekli kıldığı ortadadır. Bu çerçevede, çalışmada kırsal ekonomik mekânların rekabetçi gücünün arttırılarak kırsalın ekonomik, sosyal ve mekânsal gelişimine yönelik ekonomik coğrafya kuramsal arka planından hareketle mekânsal planlamaya bağlı bir kalkınma yaklaşımının gerekliliğinin tartışılması hedeflenmektedir