El-Meydânî'nin Mecma'u'l-emsâl adlı eserinde tedvin yönteminin incelenmesi

Her milletin kendi dilinde mesel ve deyimleri vardır. Meseller zamanla dile farklı anlamlar kazandırır ve o dilin bir parçası haline gelirler. Hemen hemen her milletin dilindeki mesel ve deyimler eğitici ve yol gösterici unsurlar taşımaktadır. Söz dağarcığının bir parçası haline gelen meseller, geçmişin örf ve adetlerini yansıtmaktadır. Çünkü bu tür milli bir kimlik taşımakta ve o milletin farklılıkları göz önünde bulundurularak kullanılmaktadır. Dolayısıyla çoğu zaman meseller belli bir milletin kültürünü ve yaşam tazını ifade ederler. Her millette olduğu gibi Arapçada da çok sayıda mesel ve deyimler vardır. Arapça fesahat ve belagat dili olduğundan dolayı mesel ve deyimler uzun uzun konuşmaları özetleme özelliğine sahip olup günlük hayatta yaygın bir şekilde kullanılır hâle gelmişlerdir. Arapça ile Türkçe arasında ortak meseller dahi vardır. Türkler, Türkçe tercümeleri yoluyla Arapça atasözleri ile tanışmışlardır. Mesellerin bu önemine binaen Arap dili, belagatı ve edebiyatı alanında yapılan akademik çalışmalarda mesellerin önemli bir konumda yer aldığı görülmektedir. Tez ve makale düzeyindeki araştırmaların yoğunlaştığı bu konu elbette önemli bir düzeye gelmiş bulunmaktadır. Ancak buna rağmen Türkiye'de yapılan çalışmalar son derece kısıtlıdır. Zira mesel alanında akla ilk gelen Ebü'l-Fazl el-Meydânî'nin Mecmau'l-emsâl adlı kitabı üzerine yapılan çalışmalar yok denecek kadar azdır. Tezimizin asıl konusunu oluşturan Meydânî'nin Mecmau'l-emsâl adlı eseri üzerine yapılacak olan böyle bir çalışmanın ülkemizde ilk olacak olması konunun özgünlüğünü ve önemini ortaya koymaktadır. Ayrıca bu çalışmamız Mecmâu'l-emsâl literatürüne ışık tutması yönüyle de ayrı bir önem arz etmektedir.