Erişkin hastaların eklem içi humerus alt uç kırıklarında transolekranon yaklaşım sonrası olekranon tespit yöntemlerinin karşılaştırılması

Amaç: Bu çalışmada humerus alt uç eklemi ilgilendiren parçalı kırıklı hastalara transolekranon yaklaşımı sonrası uyguladığımız olekranon fiksasyon tekniklerinin fonksiyonel sonuçlarını ve sonuçlara etki eden faktörleri değerlendirdik Hastalar ve Yöntem: Ocak 2010 –Mart 2015 tarihleri arasında Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı Kliniği'nde AO/ASIF sınıflandırmasına göre tip C erişkin humerus alt uç kırığı tanısıyla gelip olekranon osteotomi yaklaşımı uygulanan 43 hastadan en az 6 ay kontrol ve takip yapılan 36 hastanın 37 dirseği çalışmaya dahil edildi. Bu hastalar olekranon fiksasyon yöntemlerinden gergi bandı tekniği ile tespit, olekranon plağı ile tespit ve vida ile tespit edilen hastalar arasında fonksiyonel sonuçlar avantaj ve dezavantaj, birbirine karşı üstünlükleri açısından değerlendirildi. Bulgular: Gergiband ve K teli ile fiksasyon yapılan 22 hastanın 4'üne (%18), olekranon plağı ile fiksasyon yapılan 4 hastanın 3'üne (%75), kanselloz vida ile fiksasyon yapılan 11 hastanın 2'sine (%18) cerrahiden ortalama 4-9 ay sonrasında implant çıkarımı yapıldı. Gergiband ve K teli ile yaptığımız fiksasyon yöntemi plak ile yaptığımız fiksasyon yöntemi ile karşılaştırılınca 2.6 kat daha az implant çıkarmaya ihtiyaç duyuldu ve istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptandı (p=0.042). Gergi bandı kullanılmadan kanselloz vida ile fiksasyon uygulanan bir olguda (%2.7) olekranon osteotomisinde kaynamama görüldü. Sonuç: Olekranon fiksasyon yöntemlerinden prensiplerine uyulan K teli ile gergi bandı yönteminin ve kanselloz vida ile uygulanan fiksasyonun diğer tekniklere nazaran daha az cilt problemlerine yol açtığı sonucuna varıldı. Olekranon fiksasyonunda gergi bandıyla stabilitesi arttırılmış her iki yöntem de tercih edilebilir. Olekranon fiksasyon yöntemleri arasında kaynama problemleri açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı.