Farklı organik gübrelerin çim karışımının tuza toleransı üzerine etkisi

Bu çalışma; %40 çok yıllık çim (Lolium perenne L.), %40 kamışsı yumak (Festuca arundinacea Schreb.), %20 rizomlu kırmızı yumak (Festuca rubra L. subsp. rubra) türlerinden oluşan çim karışımında, farklı organik gübrelerin [amino asit (AA), ahır gübresi (AG), biyokömür (BK), leonardit (LEO), koyun gübresi (KG), solucan gübresi (SG) tavuk gübresi (TG) ve yarasa gübresi (YG)], tuza tolerans (150 mM) üzerindeki etkilerini belirlemek amacıyla; 2019-2020 yetiştirme döneminde, 6,5 ay süreyle, serada saksı koşullarında, tesadüf parselleri deneme desenine göre, üç tekrarlamalı olarak yürütülmüştür. Çalışma sonucunda tuz stresinin; incelenen özelliklerin tamamında değişen oranlarda olumsuz etki gösterdiği (%75-95), tuz stresi ile birlikte organik gübre uygulamalarında ise kontrole göre ortalama; bitki boyunda %53,4, bitki yaş ağırlığında %73,1, bitki kuru ağırlığında %63,2, kalitede %38,6, renkte %34,3, bitki ile kaplı alanda %32,3, yoğunlukta %35,5, nispi klorofil içeriği indeksinde (NKİİ) %54,1 ve YOSİ'de %28,5 oranlarında düşüşler görüldüğü tespit edilmiştir. Buna karşın, tuz stresi ile birlikte organik gübre uygulamalarında tuz stresine kıyasla ortalama; bitki boyunda %86,5, bitki yaş ağırlığında %439,8, bitki kuru ağırlığında %245,0, kalitede %102,2, renkte %51,4, bitki ile kaplı alanda %86,3, yoğunlukta %46,5, NKKİ'de %50,0 ve YOSİ'de %21,3 oranlarında iyileşmelere neden olduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak; uygulanan organik gübrelerin tuz stresinden kaynaklanan olumsuzlukları değişen oranlarda iyi yönde etkilediği ve uygulamalar arasında koyun gübresi (KG) ve yarasa gübresinin (YG) diğerlerine göre biraz daha ön plana çıktığı görülmektedir.