Febril konvülziyonlu hastalarda tekrarlama risk faktörlerinin retrospektif olarak değerlendirilmesi

FK; 6 ay 5 yaş arası dönemde merkezi sinir sistemini tutan bir enfeksiyon olmaksızın ya da belirlenmiş bir başka neden olmadan (elektrolit dengesizliği, metabolik bozukluk, entoksikasyon ve travma), önceden afebril konvülziyon geçirmemiş çocuklarda ateşli bir hastalık sırasında görülen konvülziyonlardır. Febril konvülziyonlar çocuklarda görülen en sık konvülziyon tipidir ve çocukluk çağı nörolojik bozuklukları arasında en üst sıradadır. Bu çalışmamızda 01.01.2010 ile 01.01.2019 tarihleri arasında Manisa Celal Bayar Üniversitesi Hastanesi Çocuk Nöroloji polikliniğine başvurarak FK tanısı alan 171 hastanın özelliklerini saptayarak, hastaların FK tekrarlama risk faktörlerini belirlemek ve izlemde değişik tedavi alternatiflerinin etkinliklerini değerlendirmeyi amaçladık. Çalışmamızda FK'lı çocuklarda erkek/kız oranı 1.25/1 bulundu. Hastalarımızın öyküsünde 27 hastada (%15.8) preterm doğum, 9 hastada (%5.3) nörolojik gelişim geriliği vardı. İlk febril konvülziyonunu 12 ay ve altında geçiren olgu sayısı 68 (%39.8), 12 ayın üstünde geçiren olgu sayısı 103 (%60.2) di. İlk FK'nın %40.6'sı basit, %59.4'ü komplikeydi. Febril konvülziyon tekrarı için major risk faktörleri olarak; 1 yaş altında başlangıç, ailede febril konvülziyon öyküsü olması, ilk febril konvülziyonda ateşin 39ºC altında olması ve ateş nöbet arasındaki sürenin 1 saatten az olması alınmıştı. Hastaların 21'inde (%12.2) rekürrens mevcuttu. Ailede febril konvülziyon geçirme öyküsü bulunan 47 vakanın 4'ünde rekürrens görülürken, ailede febril konvülziyon öyküsü olmayan 124 vakanın 17'sinde rekürrens görülmüştür. Aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p=0.35). İlk febril konvülziyon yaşı 12 ay ve altında olanlar ile 12 ay üzerinde olanlar arasında rekürrens açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmamıştır (p=0.52). İlk febril konvülziyon sırasında vücut ısısı 39ºC ve altında ve 39ºC üzerinde olan hastalar arasında nöbet tekrarlama açısından fark anlamlı değildi (p=0.65). Ateş ile nöbet arası süre açısndan bakıldığında da rekürrens açısından anlamlı fark saptanmadı (p=0.79). Bulgularımızın literatürlerle çok uyumlu bulmamamızı ailelerin ateşi zamanında ve doğru ölçememesine ve retrospektif olduğu için eski bilgilerin hatırlamasındaki zorluğa bağladık. Profilaktik tedavi alan ile almayan grupta rekürrens açısından açısından istatistiksel fark yoktu. Profilaktik tedavi olarak kullanılan uzun süreli fenobarbital ve valproat ile intermittan rektal diazepam alan grupların rekürrens oranları arasında da anlamlı farklılık bulunmadı. En sık rekürrens %14 ile fenobarbital alan grupta, en az ise %10 ile valproat alan grupta görüldü. Ancak ilaç alan ve almayan hastalarda da hasta sayılarının eşit olmamasının yanı sıra izlem sürelerinin de aynı olmaması bu çalışmayı zayıf kılmıştır.