Fransız Liszt`in etüdleri üzerine bir inceleme

Müzikte etüd sözcüğü, çalgı çalma tekniğini geliştirmek ve ilerletmek amacıyla yazılan yapıt anlamına gelmektedir. Piyanonun bulunup geliştirilmesinden günümüze dek, pekçok besteci ve piyano eğitimcisi, piyano için etüd dizileri yazmışlardır. Besteciliği, kendi zamanında tartışma konusu olmakla birlikte, Franz Liszt'in gelmiş geçmiş en büyük piyano virtüözü olduğu kuşku götürmez. Etüdleri, geleneksel etüd kavramının çok ötesinde, büyük boyutlu yapıtlar olarak değerlendirilmelidir. Liszt, henüz 14 yaşında iken, oniki kısa etüd yazdı. 1837 yılında, bu oniki kısa etüdü yeniden ele alarak geliştirdi ve " 12 Etudes D'execution Transcendante " (Üstün Yorum Etüdleri) adım verdiği etüdleri, pekçok müzikçiye göre kendisinden başka hiç kimsenin çalamayacağı güçlükte bir etüd dizisi haline getirdi. 1851 yılında ise bir düzenleme daha yaparak Transandantal etüdlere bugün bildiğimiz son şeklini verdi. Ünlü keman virtüözü Paganini'nin keman kaprislerinden yola çıkarak, " Six Ehıdes D'apres Paganini " (Paganini'nin Kaprisleri Üzerine Altı Etüd) adındaki piyano etüdlerini yazdı. 1840'da yayımlanan bu etüdler, 1851 'de gözden geçirilerek tekrar yayımlandı. Bu etüdlerden bir süre sonra ise, resimsel ve şiirsel başlıklar taşıyan " Üç Konser Etüdü " ve " İki Konser Etüdü " yazıldı. Liszt'in tüm etüdleri, teknik yönden çok güç olmalarının yanında, müziği ön planda tutmakta ve piyano literatüründe, büyük ve önemli yapıtlar arasında yeralmaktadır.