Genel anestezi altında laparoskopik kolesistektomi yapılan hastalarda intraabdominal basıncın tiyol-disülfid dengesine etkisi

Kolelitiyazis cerrahi tedavisinde klasik açık kolesistektomi geleneksel yöntemdir. Ancak, yakın zamanda safra kesesi hastalıklarında düşük komplikasyon oranı nedeniyle laparoskopik cerrahiler tercih edilmeye başlanmış ve altın standart haline gelmiştir. Laparoskopik kolesistektomide anestezik hususlar diğer laparoskopik yöntemlerle benzerdir ve karın boşluğuna karbondioksit (CO2) üflenerek bir pnömoperitoneum oluşturulmasını gerektirir. CO2 insuflasyonun ise fonksiyonel rezidüel kapasitenin azalması, hava yolu basıncının artması, hiperkarbi ve dolaşım problemlerine yol açtığı iyi bilinmektedir. Bununla birlikte, tüm açık cerrahiler laparoskopik yöntemlere göre daha fazla miktarda oksiatif stres seviyesini arttırmaktadır. Ancak, CO2 pnömoperitonyumunun oksidatif stres üzerindeki etkisi tam olarak bilinmemektedir. Bu çalışmanın amacı farklı intraabdominal basınçlarda gerçekleştirilen laparoskopik kolesistektomi uygulanan hastalarda tiyol-disülfid dengesiyle oksidatif stres düzeyinin değerlendirilmesidir. Gereç ve yöntemler Bu prospektif gözlemsel çalışmaya semptomatik komplike olmayan kolelityazis için laparoskopik kolesistektomi yapılan 98 hasta (ASA I-II) dahil edildi. Hastalar her grupta 49 hasta olacak şekilde iki gruba ayrıldı. Grup A'da 11 mmHg basınçlı CO2 pnömoperitonyum oluşturulan, Grup B'de ise 13 mmHg basnçlı CO2 pnömoperitonyum oluşturulan laparoskopik kolesistektomi hastaları yer almaktaydı. Hastalardan venöz kan örnekleri alındı, iskemi modifiye albümin (İMA) seviyesi analiz edildi, native thiol, total thiol ve disülfid seviyeleri yeni bir otomatik test yöntemiyle değerlendirildi. Operasyon 5 dk önce, insüflasyondan 30 dk sonra, deflasyondan 30 dk sonra ve postoperatif 24.saatte alınan kan örneklerinden İMA ve thiol-disülfid seviyeleri değerlendirildi. Tiyol-disülfid ve İMA seviyeleri grup içinde ve gruplar arasında analiz edildi. Tüm zaman noktalarında tiyol-disülfid ve İMA IV seviyelerindeki preoperatif ve postoperatif dönem arasındaki farklar (ΔNative thiol, ΔTotal thiol Δdisulfide, ΔIMA) hesaplandı. Bulgular Hastaların median yaşı 48,2 yıl idi. Grup A ve B arasında yaş (median 50 ve 45 yaş, p=0,105) ve cinsiyet (kadın cinsiyet %53 ve %48, p=0,686) açısından anlamlı farklılık yoktu. Grup içi karşılaştırmalarda, her iki grupta da native thiol (p<0,001), total thiol (p<0,001) ve disülfid (p=0,001) seviyeleri insüflasyondan sonra 30.dk'ya kadar azalmış, sonrasında tekrar postoperatif 24.saate kadar artış göstermişti. Ancak, İMA seviyeleri insüflasyon sonrası 30.dk'ya kadar artmış, deflasyon sonrası 30.dk'ya kadar azalmış, sonrasında ise postoperatif 24.saatte kadar tekrar artış göstermişti. Gruplar arası karşılaştırmalarda, preoperatif-insuflasyon sonrası 30.dk arasında, grup B'de ΔNative thiol (p=0,021) ve ΔTotal thiol (p=0,005) seviyesi grup A'dan daha yüksekti. Benzer şekilde insuflasyon-deflasyon-arasında, grup B'nin ΔNative thiol (p=0,005) ve ΔTotal thiol (p=0,002) seviyesi grup A'dan daha yüksekti. Ancak gruplar arasında Δdisülfid seviyesi hiçbir zaman noktası arasında farklılık göstermiyordu. İnsüflasyon-deflasyon arasındaki ΔİMA seviyeleri grup B'de grup A'dan daha yüksekti (p=0,009). Sonuç Laparoskopik kolesistektomide, farklı karın içi basınçlar oksidatif stres ve iskemiyle ilişkilidir. Laparoksopik cerrahilerde, pnömoperitonyum ile ilişkilendirilen komplikasyonlar daha düşük basınçlı pmönoperitonyumun tercih edilmesiyle azaltılabilir. Anahtar kelimeler: Laparoskopik kolesistektomi, Pnömoperitonyum, CO' insüflasyonu, Oksidatif stres, Tiyol-disülfid dengesi